Uzasadnienie
P. z [...] kwietnia 2026 r. S. G.-K. (dalej Skarżący) wystąpił do B. P. S.A. w B. (dalej jako Bank), powołując się na prawo dostępu do informacji publicznej, o udostępnienie następujących informacji:
- 1. jakie wewnętrzne oznaczenie (kod/sygnaturę wzorca) posiadał wzorzec umowy kredytu gotówkowego - konsumenckiego o nazwie handlowej "[...]", który był stosowany przez Bank do zawierania umów w dniu [...] lipca 2015 r.; wniosek zawierał ponadto prośbę o podanie kodu/sygnatury stosowanego wówczas wzorca;
- 2. czy system informatyczny udostępniony spółce - córce Banku, działającej pod firmą Spółka Dystrybucyjna B. P. sp. z o.o. (KRS: [...]) w ww. dacie, służący do obsługi ww. produktu, posiadał techniczną blokadę edycji pól liczbowych w sekcji dotyczącej całkowitego kosztu kredytu oraz całkowitej kwoty do zapłaty i RRSO (tj. czy wartości te były generowane automatycznie przez system bez możliwości ich ręcznej zmiany przez operatora systemu/agenta/przedstawiciela/pracownika/etc.)?
P. Skarżącego zostało przesłane Bankowi e-mailem [...] kwietnia 2026 r.
W odpowiedzi na ww. wniosek pismem z [...] kwietnia 2026 r. Bank udzielił odpowiedzi, w której poinformował Skarżącego, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a co za tym idzie, nie mogą zostać udostępnione.
P. z [...] kwietnia 2026 r. Skarżący wniósł do tut. Sądu skargę na bezczynność B. P. S.A. w B., zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1 i w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a. i ust. 5 lit. d. oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "u.d.i.p.") poprzez nieuzasadnione ograniczenie konstytucyjnego prawa obywatela do informacji o działalności podmiotów dysponujących majątkiem publicznym, a w konsekwencji nieudzielenie odpowiedzi na wniosek o dostępie do informacji publicznej w ustawowym terminie. Skarżący wniósł o:
- 1. zobowiązanie Banku do rozpoznania wniosku w oznaczonym terminie;
- 2. stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
- 3. zasądzenie od Banku zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych;
- 4. wymierzenie Bankowi grzywny lub przyznanie od Banku na jego rzecz sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. - pozostawiając wymiar obu tych środków do uznania Sądu.
W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że Bank jest obowiązany do udzielania odpowiedzi na wniosek o dostęp do informacji publicznej, bowiem należy do katalogu podmiotów opisanych w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., ponieważ dysponuje majątkiem publicznym, będąc podmiotem kontrolowanym przez spółkę P. [...] S.A. w W. (KRS: [...]), której jedynym akcjonariuszem jest Skarb Państwa, mającej ok. 75% głosów na walnym zgromadzeniu akcjonariuszy. Oznacza to, że Skarb Państwa ma pozycję dominującą zarówno w spółce P. [...] S.A., jak i pośrednio w spółkach od niej zależnych, w tym w B. P. S.A.
Zdaniem Skarżącego żądane dane dotyczące mechanizmów walidacji w systemach IT oraz statystyk stanowią informację publiczną o sposobie załatwiania spraw przez podmiot zobowiązany. Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z w sprawach III OSK 836/21 i III OSK 1189/21 przesądził, że logika działania, algorytmy, a nawet parametry techniczne oprogramowania wykorzystywanego przez podmioty zobowiązane muszą być jawne dla opinii publicznej, gdyż determinują one sposób funkcjonowania tych podmiotów wobec społeczeństwa.
Skarżący wskazał, że Bank dokonał błędnej, zawężającej wykładni pojęcia informacji publicznej. Bezzasadnie zrównuje on bowiem pytania o logikę systemu (blokady pól) z pytaniami o bezpieczeństwo infrastruktury IT. Wniosek nie dotyczył udostępnienia jakichkolwiek danych, tym bardziej takich, których udostępnienie może godzić w bezpieczeństwo infrastruktury Banku. Mechanizmy walidacji narzędzi informatycznych determinujące sposób zawierania umów z obywatelami stanowią jawny sposób funkcjonowania podmiotu. Ponadto sygnatura ustandaryzowanego wzorca umowy konsumenckiej wywołującego skutki zewnętrzne nie jest dokumentem wewnętrznym, lecz stanowi informację publiczną, skoro jest on stosowany w obrocie powszechnym. Tym samym mylne uznanie przez Bank, że informacje te nie mają charakteru publicznego i poinformowanie o tym zwykłym pismem, stanowi powstanie po stronie Banku stanu bezczynności.
W odpowiedzi na skargę Bank P. S.A. w B. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu Bank wskazał, że nie spełnia kryterium podmiotowego, albowiem art. 4 ust. 1 pkt. 5 u.d.i.p. do podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznej zalicza także osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Przepisy te zawiera ustawa z 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 184). Osoba prawna, której dotyczy omawiany zapis, powinna zatem posiadać pozycję dominującą w rozumieniu art. 4 pkt 10 cyt. ustawy. Wskazany przepis nie mówi o wielkości udziałów w majątku spółki, lecz o udziale w rynku właściwym, przez który rozumie się rynek opisany w art. 4 pkt 9 tej ustawy (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, LEX).
Art. 4 ust. 1 pkt. 5 u.d.i.p. odwołuje się do pozycji dominującej w rozumieniu ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, która jest zawarta w jej art. 4 pkt 10 u.d.i.p. i wiąże się z odpowiednim udziałem w rynku właściwym, a nie w spółce. Powyższe, zdaniem Banku, wskazuje, że ocena w zakresie występowania pozycji dominującej powinna dotyczyć udziału w danym rynku właściwym.
Do powyższego wniosku może prowadzić również treść art. 4 pkt. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w którym jest zawarta definicja przedsiębiorcy dominującego, która odwołuje się do relacji wobec innej spółki. Skoro zatem cyt. ustawa rozróżnia pojęcie pozycji dominującej i przedsiębiorcy dominującego, a u.d.i.p. odwołuje się do definicji pozycji dominującej, to za zasadne należy uznać przywołane powyżej stanowisko. Jednocześnie wobec braku pozycji dominującej Banku na rynku właściwym nie można uznać, aby art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. w tym zakresie miał do niego zastosowanie.
Dalej Bank wskazał, że Skarżący wniósł o podanie sygnatury (kod) umowy konsumenckiej oraz konfiguracji systemu sprzedażowego. Dane te nie obrazują sposobu wykonywania zadania publicznego, nie dokumentują procesu decyzyjnego w sprawach publicznych, nie dotyczą wydatkowania środków publicznych ani nie pozwalają na ocenę gospodarowania majątkiem publicznym. Informacje te w żadnej mierze nie są związane z funkcjonowaniem Państwa, wykonywania kompetencji publicznoprawnych, ani realizacji interesu ogólnego, lecz zaplecza techniczno-organizacyjnego działalności gospodarczej prowadzonej przez Bank. Ich znaczenie ujawnia się wyłącznie na płaszczyźnie operacyjnej oraz w ramach konkretnych, prywatnoprawnych relacji kontraktowych z klientami lub pośrednikami. Nie są to zatem informacje "o sprawach publicznych" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., lecz informacje o sposobie wewnętrznego zorganizowania procesu sprzedażowego i dokumentacyjnego.
Dotyczą one wyłącznie sfery komercyjnej, operacyjnej i gospodarczej działalności Banku jako uczestnika rynku usług finansowych. Wzorzec umowy kredytu gotówkowego konsumenckiego oferowanego pod marką handlową "[...]" jest produktem rynkowym oferowanym indywidualnym konsumentom na zasadach komercyjnych w warunkach konkurencji z innymi bankami i instytucjami kredytowymi. Wewnętrzny kod (sygnatura) takiego wzorca w żaden sposób nie stanowi informacji o wykonywaniu zadań publicznych ani o gospodarowaniu majątkiem publicznym.
Z uwagi na powyższe, w ocenie Banku, nie można się zgodzić ze Skarżącym, aby błędnie poinformował on, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., a tym samym, aby pozostawał w bezczynności w jej udzieleniu.
Podobnie, odnosząc się do drugiej wnioskowanej przez Skarżącego informacji o tym, czy w określonej dacie system informatyczny udostępniony spółce zależnej Banku posiadał określoną funkcjonalność (techniczną blokadę edycji wybranych pól liczbowych), dotyczy to kwestii technicznych, nie stanowiących informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wyjaśnić należy, że niniejszą sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a. W sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej u.d.i.p.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania.
Zgodnie z obowiązującym w orzecznictwie i literaturze poglądem, o bezczynności na gruncie u.d.i.p. można mówić wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji z mocy art. 4 ust. 1 lub 2 u.d.i.p. w określonym w art. 13 ust.1 tej ustawy terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku nie udziela jej, nie wskazuje innego terminu jej udostępnienia, nie dłuższego niż 2 miesiące od dnia wpłynięcia wniosku oraz przyczynach niezachowania terminu czternastodniowego (art. 13 ust. 2), ewentualnie nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej lub umarzającej postępowanie (art. 16).
Podjęcie powyższych czynności uzależnione jest jednak od stwierdzenia w pierwszej kolejności tego, że wniosek dotyczy informacji mającej charakter informacji publicznej (art. 1 ust. 1). Jeżeli bowiem wniosek nie dotyczy informacji publicznej, jego adresat winien jedynie powiadomić wnioskodawcę o tej okoliczności, natomiast skarga na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie może wówczas zostać uwzględniona. Dla oceny, czy w niniejszej sprawie zaistniała bezczynność w załatwieniu wniosku Skarżącego, konieczne jest więc ustalenie w pierwszym rzędzie tego, czy Bank jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a następnie, czy żądanie Skarżącego dotyczy informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona, jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez stronę informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem).
W myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności (pkt 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Uwagę zwraca objęcie unormowaniem ustawy podmiotów nie będących organami władzy, a "jedynie" wykonujących zadania publiczne lub dysponujących majątkiem publicznym. Przy czym na podkreślenie zasługuje alternatywne ujęcie kryterium kwalifikującego podmiot jako adresata ustawy, tj. wskazujące na przedmiot działania podmiotu, który to przedmiot ma się mieścić w materii zadań publicznych lub dysponowaniu przez ten podmiot majątkiem publicznym.
Zaznaczyć należy, że wykonywanie zadań publicznych nie musi też być oparte na zasadzie władztwa administracyjnego. Współcześnie występuje tendencja do powierzania zadań publicznych – zadań administracyjnych podmiotom prawa prywatnego, określana jako zjawisko tzw. "prywatyzacji" zadań publicznych. Przy czym, wykonywanie tych zadań przybiera formy typowe dla prawa prywatnego, tak organizacyjne, jak i co do stosowanych środków, czyli, co do zasady, niewładczych (zob. m. in. S. Biernat, "Prywatyzacja zadań publicznych. Problematyka prawna", PWN. Warszawa-Kraków 1994).
W ocenie Sądu Bank P. S.A. jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z art. z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:
- 1) organy władzy publicznej;
- 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;
- 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;
- 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;
- 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
W cyt. przepisie użyto zwrotu "w szczególności", z czego wynika, że ustawodawca podał jedynie przykładowe wyliczenie innych podmiotów zobowiązanych, tworząc zarazem katalog otwarty tychże podmiotów. Szczególnej analizy wymaga treść art. 4 ust. 1 pkt 5, który znajduje zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Na pierwszy rzut oka widoczne jest, że przepis ten został sformułowany w sposób niejednoznaczny i wymaga dokonania jego wykładni. Bank stał na stanowisku, że podstawowym warunkiem, jaki musi spełnić podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, jest okoliczność, że jest on władzą publiczną lub innym podmiotem wykonującym zadania publiczne (art. 4 ust. 1 in principio). Przyjmując ten punkt widzenia, należałoby podzielić pogląd, że Bank nie był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej.
Sąd jednak nie podziela powyższej metody wykładni. Należy bowiem zwrócić uwagę na to, że w pkt 5 cyt. przepisu ponownie użyto sformułowania (tak samo jak w art. 4 ust. 1 in principio), że zobowiązane do udzielenia informacji publicznej są "podmioty (...), które wykonują zadania publiczne" oraz wymieniono dodatkowo "osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów". Wypływa z tego wniosek, że spełnienie jednej z wyżej wskazanych przesłanek wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 5 pozwala przyjąć, że dany podmiot jest obowiązany do udostępniania informacji publicznej, przy czym nie jest konieczne, aby równocześnie podmiot spełniał przesłanki wymienione w art. 4 ust. 1 in principio, tj. miał przymiot władzy publicznej lub innego podmiotu wykonującego zadania publiczne.
W świetle powyższych rozważań krąg podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej nie jest więc ograniczony wyłącznie do tych, które mieszczą się w pojęciu władzy publicznej lub podmiotów wykonujących zadania publiczne, lecz obejmuje również inne podmioty, w szczególności, jak o tym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Celem takiej regulacji było zobowiązanie do udzielenia informacji publicznej wszystkich podmiotów gospodarczych, nad którymi kontrolę sprawują Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, a więc zarówno tych zorganizowanych w formie np. państwowych osób prawnych, jak i spółek handlowych kontrolowanych przez państwo.
Na podkreślenie zasługuje także okoliczność, że wyraźną tendencją charakterystyczną dla orzecznictwa i regulacji europejskiej jest dążenie do zagwarantowania możliwie szerokiego dostępu do informacji publicznych, ponieważ stanowi on istotną gwarancję transparentności życia publicznego w demokratycznym państwie (por. wyrok NSA w sprawie I OSK 937/14).
W niniejszej sprawie adresatem wniosku Skarżącego był Bank P. S.A. w B., spółka prawa handlowego. Jak wynika z aktualnych danych o akcjonariacie B. P. S.A., jego akcjonariuszami są P. K. O. Bank [...] S.A. oraz P. [...] S.A. P. K. O. Bank [...] Spółka Akcyjna jest spółką z udziałem Skarbu Państwa. Skarb Państwa pozostaje przy tym głównym akcjonariuszem Banku, zachowując 29,43% udziału w kapitale zakładowym. Poza czynnościami bankowymi przedmiotem działalności Banku jest m.in. prowadzenie obsługi pożyczek państwowych i obligacji, przyjmowanie gwarancji i poręczeń, prowadzenie działalności maklerskiej czy też prowadzenie obrotu papierami wartościowymi wyemitowanymi w kraju lub za granicą (§ 4 ust. 2 Statutu [...] S.A. (tekst jednolity dostępny na stronie internetowej: https://www.pkobp.pl/grupa-pko-banku-polskiego/relacje-inwestorskie/lad-korporacyjny/statut/). Bank jest zatem podmiotem, który poza działalnością komercyjną wykonuje również zadania publiczne.
Skoro Bank jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, dysponującym przy tym majątkiem publicznym, to nie może budzić wątpliwości, że należy do kręgu podmiotów objętych dyspozycją art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyroki NSA w sprawach I OSK 1930/13 i I OSK 1762/14; wyroki WSA w Warszawie w sprawach II SAB/Wa 61/11 i II SAB/Wa 166/11).
Drugi z akcjonariuszy - P. [...] S.A. - jest spółką, w której jedynym akcjonariuszem jest Skarb Państwa. P. [...] jest zatem osobą prawną, w której Skarb Państwa ma pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Niewątpliwie też wykonuje ona zadania publiczne. Za uznaniem P. [...] za podmiot wykonujący zadania publiczne przemawia charakter prowadzonej przez nią działalności. Działalność P. [...] to realizowanie zadań na rzecz ogółu społeczeństwa, przypisanych jej ustawą, według zasad ustawowo określonych. Polega więc ona na świadczeniu usług publicznych. Działalność P. [...] przynależy niewątpliwie do sfery publicznej. Jest działalnością podmiotu wykonującego zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p.
Wyjaśnić należy, że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się zakresem podmiotowym, bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 u.d.i.p. zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty nie będące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli (por. wyrok NSA w sprawie I OSK 851/10).
Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że Bank jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Dalsze rozwinięcie tego, co należy rozumieć przez informację publiczną, znajduje się w art. 6 ust. 1 u.d.i.p.
Respektując poglądy orzecznictwa sądowoadministracyjnego wypracowane na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 4 u.d.i.p., przyjąć należy, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej (państwa).
Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jest wniosek, który jednocześnie dotyczy:
- 1) określonych faktów, to jest czynności i zachowań podmiotu wykonującego zadania publiczne podejmowanych w zakresie wykonywania określonych normatywnie zadań;
- 2) informacji istniejącej oraz znajdującej się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia;
- 3) informacji w zakresie spraw publicznych rozumianych jako przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP.
W przedmiotowej sprawie Skarżący wniósł o udostępnienie następujących informacji:
- 1. jakie wewnętrzne oznaczenie (kod/sygnaturę wzorca) posiadał wzorzec umowy kredytu gotówkowego - konsumenckiego o nazwie handlowej "[...]", który był stosowany przez Bank do zawierania umów w dniu [...] lipca 2015 r.? Wniosek zawierał prośbę o podanie kodu/sygnatury stosowanego wówczas wzorca;
- 2. czy system informatyczny udostępniony spółce - córce Banku, działającej pod firmą Spółka Dystrybucyjna B. P. sp. z o.o. (KRS: [...] w ww. dacie, służący do obsługi ww. produktu, posiadał techniczną blokadę edycji pól liczbowych w sekcji dotyczącej całkowitego kosztu kredytu oraz całkowitej kwoty do zapłaty i RRSO (tj. czy wartości te były generowane automatycznie przez system bez możliwości ich ręcznej zmiany przez operatora systemu/agenta/przedstawiciela/pracownika/etc.).
Biorąc pod uwagę wcześniejsze rozważania, kwestie poruszane w ww. pytaniach nie stanowią informacji publicznej, odnoszą się bowiem (w pierwszym pytaniu) do wskazania przez podmiot treści utworzonych produktów Banku jako uczestnika rynku usług finansowych. Wzorzec umowy kredytu gotówkowego konsumenckiego jest produktem rynkowym, oferowanym indywidualnym konsumentom na zasadach komercyjnych, w warunkach konkurencji z innymi bankami i instytucjami kredytowymi. Wewnętrzny kod (sygnatura) takiego wzorca nie stanowi informacji o wykonywaniu zadań publicznych ani o gospodarowaniu majątkiem publicznym. Działalność polegająca na udzielaniu kredytów konsumenckich i organizacji kanałów ich dystrybucji (w tym poprzez agentów i pośredników) jest typową, rynkową działalnością gospodarczą prowadzoną na takich samych zasadach, na jakich prowadzą ją inne banki komercyjne. W przypadku podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej, niebędących organami administracji publicznej, szczególne znaczenie ma odróżnienie, czy żądana informacja publiczna dotyczy sfery publicznej, czy też sfery niepublicznej związanej z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą.
Odnosząc się do drugiej wnioskowanej przez Skarżącego informacji o tym, czy w określonej dacie system informatyczny udostępniony spółce zależnej Banku posiadał określoną funkcjonalność (techniczną blokadę edycji wybranych pól liczbowych), uznać należy, że dotyczy ona kwestii technicznych, nie stanowiących informacji publicznej w rozumieniu UDIP. Za chybiony w tym kontekście uznać należy zarzut naruszenia art. 61 ust 1 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zarzut ten bazuje na bezwzględnym założeniu, że każda tzw. informacja techniczna jest informacją publiczną i podlega udostępnieniu. Informacje techniczne dotyczące np. sposobu funkcjonowania danego narzędzia użytkowanego przez organ, nie stanowią a limine informacji publicznej. Jest to uzasadnione chociażby przyczynami związanymi z potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa i integralności danego narzędzia przed ingerencją tak wewnętrzną, jak i zewnętrzną, dlatego należy każdorazowo oddzielać problematykę regulowaną ustawą o dostępie do informacji publicznej od problematyki związanej z techniczną sferą funkcjonowania narzędzi, jakimi organ (Bank) posługuje się, realizując zadania publiczne.
Należy wskazać, że udostępnianie informacji technicznych może prowadzić do ujawnienia danych mających istotny wpływ np. na bezpieczeństwo danego narzędzia informatycznego. Z tego powodu dane takie, mające w zasadzie charakter techniczny, nie będą stanowić informacji publicznej. Zastrzec należy jednakże, że granica tego rodzaju ocen jest bardzo płynna. Informacje z pozoru techniczne mogą bowiem służyć realizacji celów przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Pytanie dotyczące informacji o technicznym sposobie funkcjonowania narzędzia informatycznego wykorzystywanego w działalności Banku odnosi się jednak do materii, która pozostaje poza zakresem zastosowania u.d.i.p. przede wszystkim z uwagi na ich wewnętrzny lub techniczno-organizacyjny charakter.
Wskazane przez Skarżącego informacje nie stanowią więc informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skoro żądana informacja nie jest informacją publiczną, to Bank nie miał obowiązku ani dokonania czynności materialno-technicznej, ani też wydania decyzji. Z tych względów stwierdzić trzeba, że zarzuty skargi były bezzasadne i skarga w oparciu art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.
Cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query.