Uzasadnienie
Pismem z [...] stycznia 2026 r. T. K. (dalej: "Skarżący") zwrócił się do Burmistrza P. (dalej "organ") o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej opiniowania (ze względu na ochronę gruntów rolnych) przez Starostę Inowrocławskiego decyzji ustalających warunki zabudowy od 1 stycznia 2019r. oraz wniosków do decyzji ustalających warunki zabudowy. Skarżący zwrócił się o udostępnienie następujących informacji:
1.Informacji dotyczących wniosków wymagających opiniowania przez Starostę, tj.: numeru/sygnatury wniosku/decyzji wydanej przez Burmistrza; daty wydania decyzji; dany identyfikacyjnych działki, której wniosek dotyczy; klasy gruntów, na której planowano inwestycję; rodzaju wnioskowanej zabudowy/nazwa inwestycji; jakie stanowisko zajął Starosta; czy wydano decyzję ustalająca warunki zabudowy.
2. Informacji w zakresie wniosków i dokumentów dotyczących ustalenia warunków zabudowy, tj.: czy wniosek składany wtedy kiedy działka objęta warunkami zabudowy należy do gruntów rolnych klasy I-III jest taki sam jak wtedy kiedy działka rolna należy do klas IV-V; czy wymagana jest dodatkowa dokumentacja (poza wnioskiem) przy wniosku o ustalenie warunków zabudowy, czy jest ona różna w zależności od klasy gruntów rolnych; gdzie znajduje się informacja o konieczności przedłożenia dodatkowej dokumentacji w przypadku wnioskowania o warunki zabudowy dla gruntów rolnych klasy I-III.
Burmistrz P., działając na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej u.d.i.p.) pismem z 29 stycznia 2026 r. udzielił odpowiedzi na pytania sformułowane w punkcie 2 ww. wniosku, a w zakresie punktu 1 wezwał Skarżącego do wykazania w terminie 7 dni, iż pozyskanie tych danych jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, gdyż w ocenie organu wnioskowana informacja stanowi informację przetworzoną.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z 6 lutego 2026 r. Skarżący zmodyfikował pierwotny wniosek i zwrócił się o udostępnienie, w formie elektronicznej, rejestru o warunkach zabudowy zawierający: nr decyzji i datę jej wydania, rodzaj inwestycji, nazwę i adres wnioskodawcy, oznaczenie nieruchomości (nr dz.ew.), streszczenie ustaleń decyzji, wygaśnięcie, stwierdzenie nieważności lub zmiana decyzji, uwagi.
Pismem z 16 lutego 2026r. Burmistrz P. ponownie wystosował do Skarżącego wezwanie do wykazania, że udostepnienie informacji w zakresie zmodyfikowanym pismem z 6 lutego 2026r. jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Pismem z 23 lutego 2026r. Skarżący wyjaśnił, że jego wniosek dotyczy udostępnienia danych z rejestru decyzji o warunkach zabudowy, a pozyskanie tych danych pozwoli na dokonanie analizy porównawczej i weryfikację skali przeznaczenia gruntów rolnych wysokich klas pod zabudowę – co jest kluczowe dla ochrony potencjału rolniczego regionu i zachowania ładu przestrzennego.
Pismem z 3 marca 2026r. organ poinformował Skarżącego o niemożliwości zachowania terminu do udostepnienia żądanej informacji publicznej z uwagi na konieczność zanonimizowania danych chronionych prawem. Skarżący został poinformowany, że wniosek zmodyfikowany pismem z 6 lutego 2026r. (data wpływu do organu 10 lutego 2026r.) zostanie załatwiony w terminie do 10 kwietnia 2026r.
Następnie przy piśmie przewodnim z 8 kwietnia 2026r. Burmistrz P., za pośrednictwem poczty elektronicznej, przekazał Skarżącemu rejestr decyzji ustalających warunki zabudowy wydanych w okresie od 1 stycznia 2019r. Udzielona w ten sposób informacja została zanonimizowana w zakresie ujawnienia danych osób fizycznych jako inwestorów (tj. w zakresie ujawnienia imienia, nazwiska, adresu) oraz numerów ewidencyjnych działek.
Pismem z 30 kwietnia 2026r. T. K. wywiódł skargę na bezczynność Burmistrza P. w załatwieniu jego wniosku z 21 stycznia 2026r., zmodyfikowanego pismem z 6 lutego 2026r. Zarzucił on naruszeni przez organ: art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 i art. 16 u.d.i.p. Skarżący wniósł o:
- - zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku w zakresie danych bezprawnie zanonimizowanych (danych inwestorów i działek ewidencyjnych),
- - zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania,
- - rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
W uzasadnieniu skargi wskazał na brak wydania decyzji odmownej i na bezpodstawność odmowy udostępnienia nazwisk inwestorów. Skarżący wyraził przekonanie, że inwestorzy uzyskując uprawnienia publicznoprawne (decyzje ustalające warunki zabudowy) wychodzą ze sfery prywatności.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz P. wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że dane identyfikujące osoby prywatne (nazwiska inwestorów, numery ewidencyjne działek) podlegają ochronie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 maja 2018r. o ochronie danych osobowych i udzielenie informacji zanonimizowanej w tym zakresie nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. Organ w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę przytoczył fragmenty z uzasadnień wyroków sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W piśmie z 3 czerwca 2026r. Skarżący zaprezentował polemikę ze stanowiskiem zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę, podnosząc, że przytoczone poglądy sądów administracyjnych odnoszą się do odmiennych stanów prawnych i faktycznych. Podkreślił, że podmiot inicjujący wszczęcie postępowania administracyjnego w sferze publicznego zagospodarowania terenu godzi się na upublicznienie informacji o planowanej inwestycji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 - dalej jako p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a.
Skarga została rozpoznana przez tut. Sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a.
Analiza Sądu w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności organu w udostępnieniu Skarżącemu żądanej informacji publicznej, obejmującej pkt 2 wniosku doprecyzowanego pismem z 6 lutego 2026 r. w postaci wskazania danych inwestorów będących osobami fizycznymi (imion, nazwisk, adresów) oraz oznaczenia nieruchomości (wskazanie numerów ewidencyjnych) - tj. informacji zanonimizowanych przez organ w odpowiedzi udzielonej 8 kwietnia 2026r.
Kwestię dostępu do informacji publicznej regulują przepisy u.d.i.p. Zgodnie z treścią art. 1 u.d.i.p., wolą ustawodawcy jest by dostęp do informacji był jak najszerszy, dlatego orzecznictwo przyjęło, że informacją publiczną jest informacja, która spełnia dwie przesłanki. Po pierwsze, jest w posiadaniu podmiotu, który stanowi władzę publiczną lub wykonuje zadania publiczne, a po drugie, dotyczy spraw publicznych (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 października 2013 r.; sygn. akt I OSK 932/13 oraz z dnia 30 stycznia 2014 r.; sygn. akt I OSK 1981/13).
W przypadku skierowania pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej podmiot, do którego wniosek taki został skierowany, może dokonać następujących działań: udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia w formie czynności materialno-technicznej; poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); odmówić udostępnienia informacji lub umorzyć postępowanie, w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2, stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej; może również odmówić w drodze decyzji udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art.
3. Przy czym działań tych należy dokonać w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z omawianej ustawy (art. 13 u.d.i.p.). Jednocześnie w tym miejscu należy wyjaśnić, że prawo do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego. Zgodnie bowiem z art. 5 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2).
W orzecznictwie wskazuje się, że nie jest rolą sądu administracyjnego, w przypadku skargi na bezczynność w sprawie kontrolowanej na gruncie u.d.i.p., nakazanie adresatowi w jaki sposób powinien załatwić skierowany do niego wniosek. To na organie ciąży obowiązek prawidłowego zakwalifikowania wniosku i rozpoznania go we właściwym trybie. Sąd bada jedynie, czy zachowanie adresata wniosku może być uznane za jego załatwienie - poprzez udzielenie całości wnioskowanej informacji, poprzez powiadomienie pismem, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, względnie poprzez udzielenie odpowiedzi o braku posiadania żądanej informacji z podaniem tego przyczyny. W przypadku, gdy zachowanie adresata wniosku odpowiada któremuś z rodzajów wymienionych zachowań, sąd oddala skargę. W przypadku odpowiedzi negatywnej - zobowiązuje adresata wniosku do jego załatwienia, nie wskazując w jaki sposób ma to zostać dokonane (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z dnia 4 grudnia 2019 r., I OSK 1111/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA).
Wskazać trzeba, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej niezbędne jest uprzednie przesądzenie, czy żądana informacja jest w ogóle informacją publiczną, a adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielenia takiej informacji (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2019 r., I OSK 2685/17, CBOSA).
W analizowanym przypadku nie budzi wątpliwości Sądu, co nie jest sporne między stronami, że Burmistrz P. jest organem władzy publicznej obowiązanym do udostępniania informacji publicznej będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.d.i.p.). Sporne między stronami jest natomiast to, czy organ pozostaje bezczynny w załatwieniu wniosku Skarżącego z uwagi na zanonimizowanie części danych z rejestru decyzji ustalających warunki zabudowy.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przepisy ustalające rejestry decyzji o warunkach zabudowy oraz pozwoleń na budowę zostały wprowadzone w 2003 r., kiedy to została uchwalona ustawa z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2026r., poz. 538 – dalej "u.p.z.p.") zawierająca art. 67 ust. 1 wprowadzający obowiązek rejestru wydanych decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Na podstawie delegacji zawartej w art. 67 ust. 2 u.p.z.p. Minister Infrastruktury wydał w dniu 13 maja 2004 r. rozporządzenie w sprawie wzoru rejestru decyzji o warunkach zabudowy oraz wzorów rejestrów decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (Dz. U. Nr 130, poz. 1385). Z załącznika Nr 1 ww. rozporządzenia wynika, że "rejestr decyzji o warunkach zabudowy wydanych w danym roku" składa się z ośmiu kolumn w kolejności: Lp. (1), nr decyzji i data jej wydania (2), rodzaj inwestycji (3), nazwa i adres wnioskodawcy (4), oznaczenie nieruchomości (nr dz. ew.) (5), streszczenie ustaleń decyzji (6), wygaśnięcie, stwierdzenie nieważności lub zmiana decyzji (7), uwagi (8).
Rejestr ten ma charakter ewidencyjny, gromadzenie zaś informacji o wydanych decyzjach ustalających warunki zabudowy należy do obowiązków organu wykonawczego gminy. Rejestr ten jest zasobem prowadzonym na podstawie przepisów ustawowych przez podmiot publiczny, który ma służyć do realizacji zadań publicznych. Jednakże cechą rejestru publicznego nie jest jego jawność; mogą się w nim bowiem mieścić zasoby, do których dostęp został ograniczony. Rejestr wydanych decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu służy realizacji zadania publicznego, tj. wykonywania przez organy planistyczne władztwa planistycznego. To, że rejestr ma charakter publiczny, nie przekłada się automatycznie na ocenę sposobu, zakresu i trybu udostępniania informacji w nich zawartych. W art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p. przewidziano jedynie dostęp do informacji o prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych.
Przepis ten dotyczy tylko tego, czy podmiot zobowiązany prowadzi określone rejestry ewidencyjne, natomiast nie odnosi się do zawartości gromadzonych w nich danych czy informacji. Celem tego przepisu jest bowiem zapewnienie dostępu do informacji o możliwych źródłach innych informacji, do których rejestrowania i archiwizacji są zobowiązane organy władzy publicznej. Wobec tego informacją publiczną w rozumieniu powyższego przepisu są ogólne informacje, w tym nazwa określonego rejestru (ewidencji, archiwum), akt normatywny uprawniający do jego prowadzenia, miejsce przechowywania, administratora danych i zasady wglądu do tego rejestru oraz zmiany ujętych w nim danych. W trybie tego przepisu nie można żądać udostępnienia rejestru w rozumieniu technicznie wyodrębnionego zasobu.
Ponadto charakter publiczny ma wyłącznie informacja o decyzjach o warunkach zabudowy, których wydanie poprzedzone zostało decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Wynika to z art. 66 a u.p.z.p., który nakazał do takich decyzji (tj. wymagających uprzedniej oceny środowiskowej) stosowanie art. 72 ust. 6 i 6a ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Obowiązek podania do publicznej wiadomości obejmuje zatem wyłącznie informację o wydaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy poprzedzonej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, a także informację o możliwości zapoznania się z jej treścią oraz obowiązek udostępnienia treści takiej decyzji w BIP (Biuletynie Informacji Publicznej) i to jedynie przez okres 14 dni.
Wobec brzmienia powyższych regulacji należy przyjąć, że nie wszystkie dane (informacje) gromadzone w rejestrze podlegają upublicznieniu. Dane w nich zawarte a dotyczące personaliów osób fizycznych (nie pełniących funkcje publiczne), nie noszą więc znamion tzw. wiedzy publicznej i tym samym nie mają waloru informacji publicznej.
W tym miejscu warto wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw i dokumentów, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę u.d.i.p., a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002 r., II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., II SA 2036-2037/02, M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28).
Wykładnia art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy oraz zasadach ich funkcjonowania, ale jedynie w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów. Z tą wykładnią koresponduje treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p., eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji RP lub ustawie (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10).
Wyżej przedstawione rozumienie istoty sprawy publicznej, a w konsekwencji i informacji publicznej – nie pozwala zakwalifikować informacji dotyczących zidentyfikowanej osoby fizycznej i jej aktywności inwestycyjnej (nie stanowiącej przejawu realizacji zadań publicznych) jako informacji publicznej. W tej sytuacji informacje dotyczące nazwisk, imion i adresów wnioskodawców oraz oznaczenie nieruchomości pośrednio identyfikujące osobę fizyczną, wbrew przekonaniu Skarżącego, nie stanowią informacji o sprawach publicznych. Odmowa udostępnienia tych danych nie wymaga zatem wydania decyzji administracyjnej, wystarczająca jest forma udzielenia odpowiedzi zwykłym pismem.
W rozpoznawanej sprawie organ udostępnił Skarżącemu dane z rejestru decyzji o warunkach zabudowy, ograniczając dostęp do części żądanych danych – tzw. danych wrażliwych (poprzez anonimizację) z powołaniem się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Należy zatem przyjąć, że organ uznał informacje opisane we wniosku dostępowym za informacje publiczne nie podlegające jednak udostępnieniu z uwagi na ochronę prawa do prywatności osób nie pełniących funkcje publiczne. Stanowisko zaprezentowane przez organ znajduje poparcie w judykaturze. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 października 2023r. (sygn. akt III OSK 1622/22 – dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl – baza CBOSA) wskazał, że w sytuacji, gdy informacje, o których udostępnienie zwraca się wnioskodawca, dotyczą kwestii objętych ochroną wynikającą z treści art. 5 ust. 1 lub art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (tj. zawierają dane osobowe) udzielenie zanonimizowanej informacji w zakresie treści wrażliwych może być uznane za wypełnienie obowiązków wynikających z u.d.i.p.
Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym także w innych wyrokach (wyroki z dnia: 3 marca 2020r. - sygn. akt I OSK 165/19 i z 7 lipca 2023r. – sygn. akt III OSK 538/22) "animizacja danych zawartych w żądanych dokumentach, jako dopuszczalna, bezdecyzyjna forma ograniczenia dostępu do części żądanych danych, jest wypełnieniem obowiązków wynikających z u.d.i.p. ale tylko w sytuacji, gdy czynność ta nie pozbawi dokumentów waloru informacyjnego, jaki wynika ze złożonego wniosku".
Analizując okoliczności rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że udzielenie odpowiedzi na wniosek Skarżącego sformułowany w piśmie z 6 lutego 2026r. jedynie w części poprzez zanonimizowanie przez organ danych pozwalających na bezpośrednią lub pośrednią identyfikację osób fizycznych (w tym danych oznaczających nieruchomości) nie pozwala na postawienie zarzutu bezczynności. Ograniczenie częściowe dostępu do informacji publicznej z uwagi na ochronę prywatności nie pozbawiło odpowiedzi udzielonej Skarżącemu 8 kwietnia 2026r. waloru informacyjnego. Skarżący domagał się bowiem informacji o decyzjach o warunkach zabudowy wydanych przez organ od 2019r. bez ich konkretyzacji. Nie domagał się on uzyskania jednostkowych danych dotyczących inwestorów/właścicieli konkretnych działek ewidencyjnych, czy też precyzyjnej ich lokalizacji i w tej sytuacji zanonimizowanie danych wrażliwych nie zniweczyło uzyskania pożądanego rezultatu w postaci uzyskania informacji publicznej w zakresie określonym w art. 6 ust. 1 u.d.i.p.
Przyjmując zatem, że wszystkie informacje objęte wnioskiem dostępowym Skarżącego stanowiły informacje publiczne, to w okolicznościach sprawy i tak organ zwolniony był z obowiązku wydania decyzji administracyjnej odmawiającej udostępnienia informacji publicznej w części zanonimizowanej.
Końcowo warto także zauważyć, że Skarżący pierwotnie domagał się uzyskania danych identyfikujących wnioskodawców oraz nieruchomości objęte wnioskami o ustalenie warunków zabudowy – w tym klasy użytków gruntowych. Dane te są gromadzone w ewidencji gruntów i budynków, tj. rejestrze publicznym prowadzonym w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2024r., poz. 1151- dalej "p.g.k."). Przepisy art. 20 ust. 1 i 2 tej ustawy określają katalog danych gromadzonych w ewidencji z podziałem na dane o charakterze: przedmiotowym (działek ewidencyjnych, klas bonitacyjnych, użytków gruntowych i budynków) oraz podmiotowym, obejmującym informacje dotyczące właścicieli albo posiadaczy samoistnych. Przepisy p.k.g. (w art.
24) określają także zasady udostępniania danych gromadzonych w ewidencji gruntów i budynków. I tak: starosta udostępnia informacje zawarte w operacie ewidencyjnym w formie: wypisów z rejestrów, kartotek i wykazów tego operatu, wyrysów z mapy ewidencyjnej, kopii dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych operatu ewidencyjnego, plików komputerowych sformatowanych zgodnie z obowiązującym standardem wymiany danych ewidencyjnych, usług, o których mowa w art. 9 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej; każdy, z zastrzeżeniem ust. 5, może żądać udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencyjnym (ust. 4). Zgodnie natomiast z art. 24 ust. 5 p.g.k. starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art.51, oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane osobowe, na żądanie: pkt 3 - innych podmiotów niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny w tym zakresie. Jedynie uzyskanie z ewidencji gruntów informacji o charakterze przedmiotowym (art. 20 ust. 1 p.g.k.) nie wymaga legitymowania się interesem prawnym (art. 24 ust. 4 tej ustawy). Jednak informacje te mogą być udostępnione przez organ tylko wtedy, gdy wnioskodawca wskaże konkretnie grunty, budynki lub lokale, co do których żąda informacji. Natomiast żądanie informacji o charakterze podmiotowym, polegające na próbie uzyskania położenia bliżej nieokreślonych nieruchomości konkretnej osoby, powinno być poparte wykazaniem interesu prawnego wnioskodawcy (art. 24 ust. 5 pkt 3 ww. ustawy).
Regulacja zawarta ww. przepisach w zakresie zasad udostępniania informacji ewidencyjnych jest zupełna, a to z kolei wyklucza stosowanie przepisów u.d.i.p. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Skoro zasady i tryb udostępniania informacji zawierających dane identyfikujące właścicieli nieruchomości oraz działki ewidencyjne zostały odmiennie uregulowane w p.k.g. to ta ustawa, jako akt szczególny, ma pierwszeństwo przed regulacjami u.d.i.p. Jeżeli zatem Skarżący dąży do uzyskania jednostkowych danych dotyczących konkretnych działek ewidencyjnych powinien wykorzystać tryb określony w p.k.g.
Reasumując: w sprawie nie można przypisać Burmistrzowi P. bezczynności. Organ bowiem, stosowanie do treści art. 13 ust. 2 u.d.i.p., poinformował Skarżącego, że rozpatrzy wniosek sformułowany w piśmie z 6 lutego 2026r. w terminie do dwóch miesięcy, przy czym wskazał też na okoliczność, która usprawiedliwiała wydłużenie terminu - tj. konieczność zanonimizowania części danych. Okoliczność ta jest usprawiedliwiona. Organ, informując zatem o konieczności przedłużenia terminu załatwienia wniosku, a następnie udzielając odpowiedzi pismem z 8 kwietnia 2026r. zrealizował w całości obowiązek informacyjny.
Wobec powyższego Sąd stwierdził, że organ nie naruszył żadnych przepisów u.d.i.p.
Tym samym brak było podstaw do uwzględnienia skargi, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 151 p.p.s.a.