Uzasadnienie
M. D. (dalej: "skarżący") wnioskiem z dnia 21 lutego 2026 r. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w T. ("KMP") o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej interwencji przeprowadzonej w dniu 28 stycznia 2023 r. przy ul. [...] w T. przez policjantów podlegających Komendzie Miejskiej w T., w tym w szczególności o udzielenie informacji czy z opisanej interwencji sporządzono notatki służbowe i jeśli tak – udostępnienie ich kopii (pkt 2 wniosku).
Pismem z dnia 25 lutego 2026 r. organ w odpowiedzi na wniosek poinformował, że interwencja przeprowadzona była przez funkcjonariuszy z Oddziału Prewencji Policji Komendy Wojewódzkiej Policji w B., wskazując przy tym, że skarżący winien, wobec tego zwrócić się ze swoim zapytaniem do tej jednostki.
W piśmie z dnia 11 marca 2026 r. skarżący wskazał, że zgodnie z informacją uzyskaną od Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w zakresie pkt 2 ww. wniosku – notatka sporządzona z interwencji została przekazana na Komisariat Policji [...], wobec czego organem właściwym do skierowania żądania o jej udostępnienie jest Komendant Miejskiej Policji w T..
W odpowiedzi na powyższe pismo KMP powołał się na treść art. 10 ustawy o Policji, wskazując, że w zakresie wykrywania przestępstw i ściągania ich sprawców sprawozdania i informacje, o których mowa, mogą być przekazywane wyłącznie sądom i prokuratorom, na ich żądanie. Wskazał jednocześnie, że interwencja przeprowadzona została w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa z art. 208 Kodeksu karnego.
Pismem z dnia 12 kwietnia 2026 r. M. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w T. w rozpoznaniu pkt 2 wniosku z dnia 21 lutego 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii notatki służbowej z interwencji policyjnej, domagając się stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zobowiązania organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni po uprawomocnieniu wyroku. W skardze sformułował zarzuty naruszenia: art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych; art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako "u.d.i.p.") poprzez ich niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu w zakreślonym ustawowo terminie.
W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że organ nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Zaznaczył także, że z informacji uzyskanych przez skarżącego wynika, że interwencja nie potwierdziła zaistnienia przestępstwa, wobec czego nie wszczęto żadnego postepowania karnego, ani przygotowawczego w sprawie, a notatka służbowa nie stanowi zatem części akt postępowania przygotowawczego ani sądowego. Zdaniem skarżącego zaistniała bezczynność miała charakter rażącej, ponieważ organ uporczywie lekceważył obowiązki wynikające z u.d.i.p.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że pismem z dni 21 kwietnia 2026 r. Naczelnik Wydziału Prewencji Komisariatu Policji [...] wyjaśnił, że notatka urzędowa z interwencji z dnia 28 stycznia 2023 r. została przekazana wraz z wnioskiem o ukaranie do Sądu Rejonowego w T.. Organ podkreślił, że wbrew zarzutom skargi, nie odmówił udostępnienia informacji publicznej, ponieważ – jak wskazał - z interwencji policyjnej z dnia 28 stycznia 2023 r. nie zostały sporządzone przez policjantów notatki służbowe, a notatka urzędowa. Przy czym notatka służbowa jest dokumentem o charakterze wewnętrznym, służącym do wymiany informacji, wskazywania danych statystycznych, przygotowywania sprawozdań. Organ, jak wskazał, mając na względzie literalne brzmienie żądania pkt 2 wniosku uznał, że intencją wnioskodawcy jest uzyskanie danych statystycznych. Zdaniem organu uzasadniony jest wniosek, że skarżący nie sprecyzował dokładnie swojego żądania co do treści informacji, którą zamierza uzyskać.
Przy czym, jak wskazał, podmiot, do którego wniosek skierowano nie jest upoważniony do jego modyfikacji, by móc go prawidłowo rozpoznać. Podsumowując organ podkreślił, że w sprawie sporządzono notatkę urzędową zgodnie z art. 54 § 3 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, o którą skarżący nie wnosił. Wskazał również, że pismem z dnia 11 marca 2026 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. ("KWP") udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek, do której dołączył zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi z dnia 16 maja 2023 r., które w istocie zawiera informacje odpowiadające treści notatki urzędowej, sporządzonej z przedmiotowej interwencji. Wobec tego zdaniem KMP, organ dążył do udzielenia informacji wszechstronnie odpowiadającej zakresowi żądania wnioskodawcy, wobec czego nie można uznać by dopuścił się bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Analiza Sądu w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności organu w udostępnieniu skarżącemu żądanej informacji publicznej, obejmującej pkt 2 wniosku z dnia 21 lutego 2026 r. w postaci wskazania czy z interwencji policyjnej przeprowadzonej w dniu 28 stycznia 2023 r. przy ul. [...] w T. sporządzono notatki służbowe, a jeśli tak to do przekazania ich kopii.
Kwestię dostępu do informacji publicznej regulują przepisy u.d.i.p. Zgodnie z treścią art. 1 u.d.i.p., wolą ustawodawcy jest by dostęp do informacji był jak najszerszy, dlatego orzecznictwo przyjęło, że informacją publiczną jest informacja, która spełnia dwie przesłanki. Po pierwsze, jest w posiadaniu podmiotu, który stanowi władzę publiczną lub wykonuje zadania publiczne, a po drugie, dotyczy spraw publicznych (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 października 2013 r.; sygn. akt I OSK 932/13 oraz z dnia 30 stycznia 2014 r.; sygn. akt I OSK 1981/13).
Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że Komendant Miejski Policji w T. jako organ władzy publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), zaś żądane we wniosku z dnia 21 lutego 2026 r. informacje – w tym w zakresie pkt 2 wniosku - stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.
Co do zasady bowiem, informacje dotyczące działań policjanta jako funkcjonariusza publicznego stanowią informację publiczną, o ile są to działania podejmowane w ramach obowiązków służbowych, mieszczących się w ustawowym zakresie działań Policji (por. wyrok WSA w Olsztynie z 8 sierpnia 2023 r., sygn. II SAB/Ol 79/23, wyrok WSA w Opolu z 28 grudnia 2017 r., sygn. II SAB/Op 146/17). Notatki urzędowe (służbowe) funkcjonariuszy Policji niezależnie od tego, czy zostały sporządzone odręcznie, czy też w formie wydruku elektronicznego czy maszynopisu, oraz wszelkie pisma urzędowe wychodzące z organu Policji posiadają walor informacji publicznej, dotyczą bowiem sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy, etc., stanowią więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację o sprawach publicznych (wyrok NSA z 19 maja 2023 r., sygn. III OSK 425/22, wyrok NSA z 24 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 2901/19, wyrok NSA z dnia 22 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 1280/17).
Tym bardziej, że istnieją zasady ewidencjonowania wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych zawarte w Wytycznych Nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych (Dz. Urz. KGP z 2019 r. poz. 30). Zgodnie z § 4 ww. dokumentu w notatniku służbowym policjant dokumentuje czynności służbowe, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz inne, niezbędne informacje, dotyczące przebiegu służby (por. m.in. wyrok WSA w Opolu z 29 lutego 2024 r., sygn. I SAB/Op 9/24). O ile przy tym dostęp do akt sprawy karnej sądowej czy akt postępowania przygotowawczego ma miejsce na zasadach wskazanych w art. 156 k.p.k., o tyle czym innym jest żądanie udostępnienia akt sprawy jako całości, w odróżnieniu od dostępu do informacji poprzez przekazanie konkretnie wskazanej kopii notatki urzędowej/służbowej lub kopii notatników służbowych funkcjonariuszy z przeprowadzonej interwencji (por. wyrok WSA w Krakowie z 12 maja 2023 r., sygn. II SAB/Kr 67/23).
Z powyższego wynika, że orzecznictwo sądów administracyjnych nie różnicuje notatek urzędowych i notatek służbowych pod względem ich kwalifikacji jako informacji publicznej. Zarówno notatki urzędowe, jak i notatki służbowe odnoszą się bowiem do sfery działalności Policji oraz dokumentują wykonywanie przez ten organ zadań publicznych. Okoliczność, że notatki służbowe mogą mieć charakter wewnętrzny, statystyczny lub sprawozdawczy, natomiast notatki urzędowe służą utrwaleniu przebiegu konkretnych czynności służbowych, w tym czynności wyjaśniających podejmowanych podczas interwencji, nie ma znaczenia dla oceny ich statusu jako informacji publicznej. Decydujące znaczenie ma bowiem to, że oba rodzaje dokumentów odnoszą się do realizacji zadań publicznych przez Policję i dokumentują sposób wykonywania kompetencji organu.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że z interwencji policyjnej przeprowadzanej w dniu 28 stycznia 2023 r. przy ul [...] w T. została sporządzona notatka urzędowa (co potwierdził organ w odpowiedzi na skargę oraz na co wskazano w udzielonej przez KWP odpowiedzi na wniosek oraz w treści pisma Komisariatu Policji [...] z [...].04.2026 r.). Przy czym, jak wynika z akt – notatka ta, do dnia wydania wyroku w przedmiotowej sprawie, nie została skarżącemu udostępniona.
Kwestią wymagającą przeanalizowania w niniejszej sprawie jest więc legalność postępowania KMP oraz ocena czy organ dopuścił się zarzucanej mu bezczynności w rozpoznaniu pkt 2 wniosku.
Ustawa o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 ustawy) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy). Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia bądź o umorzeniu postępowania w sytuacjach określonych w ustawie, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem.
W okolicznościach sprawy organ w pierwszej kolejności, po wpływie wniosku, odesłał stronę skarżącą do KWP, wyjaśniając, że to funkcjonariusze tej jednostki przeprowadzali przedmiotową interwencję, w związku z czym to ten organ jest właściwym do rozpoznania wniosku o dostęp do informacji publicznej w całości. Następnie zaś – po wskazaniu przez KWP, że notatka urzędowa z przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Oddziału Prewencji Policji Komendy Wojewódzkiej Policji w B. przesłana została do KMP – organ w uzupełnieniu odpowiedzi na wniosek, w piśmie z dnia [...] marca 2026 r., wskazał na treść przepisu art. 10 ustawy o Policji, który stanowi o obowiązku składania przez Komendantów Policji corocznych sprawozdań ze swej działalności.
W ocenie organu – jak wyjaśnił w odpowiedzi na skargę – udzielona w ten sposób odpowiedź odsyła wnioskodawcę w zakresie żądania sformułowanego w pkt 2 wniosku do publicznie dostępnych źródeł zawierających żądaną informację, w szczególności do sprawozdań KMP, które są publicznie dostępne.
Oceniając powyższe działanie organu Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie udzielenia skarżącemu odpowiedzi na pkt 2 wniosku z dnia 21 lutego 2026 r.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek, którego dotyczy przedmiotowa sprawa wpłynął do organu w dniu 21 lutego 2026 r. Od tego dnia bieg swój rozpoczął zatem 14-dniowy termin na rozpoznanie wniosku, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W trakcie biegu terminu na udzielenie wnioskowanej informacji publicznej, organ skierował co prawda do skarżącego pismo, jednak niezasadnie poinformował w nim o konieczności skierowania wniosku do innego podmiotu w zakresie całego wniosku - w tym również pkt 2 – z uwagi na to, że przedmiotową interwencję przeprowadzali funkcjonariusze z Oddziału Prewencji Policji Komendy Wojewódzkiej Policji w B.. Dalsza analiza zgromadzonego w sprawie materiału (w szczególności pisma z dnia [...] kwietnia 2026 r. oraz pisma KWP z dnia [...] marca 2025 r. w zakresie dot. pkt 2), pozwoliła bowiem na ustalenie, że notatka urzędowa sporządzona z interwencji przy ul. [...] w T. w dniu [...] stycznia 2023 r. – której dotyczyło żądanie wnioskodawcy - została przesłana do Komisariatu Policji [...], co jest równoznaczne z tym, że była w posiadaniu KMP.
Uchybieniem organu było zatem odesłanie w zakresie pkt 2 wniosku do innego organu, bez uprzedniego zweryfikowania czy wnioskowana informacja – w tym przypadku notatka z interwencji – jest w posiadaniu organu.
Następnie – po poinformowaniu przez skarżącego, że z informacji uzyskanych od KWP wynika, że organem właściwym w zakresie pkt 2 wniosku jest KMP i wyznaczeniu dodatkowego terminu na udzielenie informacji publicznej w tym zakresie - organ w dniu 19 marca 2026 r. – a więc już po upływie ustawowego 14-dniowego terminu - skierował do skarżącego pismo stanowiące "uzupełnienie odpowiedzi z dnia 25 lutego 2026 r.", w którym wskazał na treść art. 10 ustawy o Policji oraz wyjaśnił, że interwencja, której dotyczy wniosek przeprowadzona była w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa z art. 208 Kodeksu karnego. W odpowiedzi na skargę wyjaśnił natomiast, że z rzeczonej interwencji sporządzona była notatka urzędowa, natomiast skarżący wniósł o notatkę służbową. Wobec braku możliwości modyfikacji wniosku, organ udzielił zatem odpowiedzi, w której odesłał wnioskodawcę do publicznie dostępnego źródła zawierającego informacje sprawozdawcze, jakimi są notatki służbowe.
Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że w ocenie Sądu odpowiedź udzielona skarżącemu w dniu 19 marca 2026 r. nie stanowi jednak odpowiedzi na wniosek w części dotyczącej pkt 2. KMP niezasadnie przyjął, że wnioskodawca domaga się udostępnienia mu – jak literalnie wskazano we wniosku – "notatki służbowej", rozumianej jako dokument wewnętrzny o charakterze sprawozdawczym, statystycznym. Z treści wniosku jednoznacznie wynika bowiem, że wnioskodawca dążył do ustalenia okoliczności i przebiegu interwencji przeprowadzonej w dniu 28 stycznia 2023 r. przy ul. [...] w T.. Organy powinny natomiast interpretować wnioski zgodnie z ich istotą oraz wynikającą z treści tego wniosku intencją wnioskodawcy, nie zaś w oparciu o jego literalną wykładnię i w oderwaniu do kontekstu pozostałej części wniosku. W sytuacji, gdy oczywistym jest więc, że wnioskodawca – mimo, że wykazał konkretnie jakiej informacji się domaga, co bez problemu ustalić można na podstawie treści wniosku – to jednak posłużył się nieadekwatnym słownictwem i nieprecyzyjnie określił dokument, którego udostępniania się domaga, organ nie powinien udzielać odpowiedzi przyjmując za przedmiot wniosku nieprecyzyjnie nazwany dokument.
Jeżeli bowiem intencja wnioskodawcy była możliwa do ustalenia, organ co do zasady powinien ją uwzględnić, zamiast opierać się wyłącznie na literalnym nazewnictwie, wynikającym z treści wniosku. Jeżeli zatem z treści wniosku wynikało, że celem było uzyskanie informacji pozwalających ocenić prawidłowość przeprowadzenia konkretnej interwencji, na którą wskazał wnioskodawca – i co również potwierdził w toku postępowania sądowego na gruncie skargi - to określenie "notatka służbowa" zamiast "notatka urzędowa" należało potraktować jako nieprecyzyjne nazwanie dokumentu, który w praktyce policyjnej jest dokumentem odzwierciedlającym przebieg interwencji. Samo użycie określenia "notatka służbowa" nie mogło przesądzać o przedmiocie żądania, skoro w praktyce policyjnej dokumentem sporządzanym z przebiegu interwencji jest co do zasady notatka urzędowa, a z treści wniosku wynikało, że intencją wnioskodawcy jest uzyskanie właśnie tego dokumentu.
Organ powinien był zinterpretować wniosek zgodnie z jego rzeczywistą treścią i celem, a nie wyłącznie poprzez pryzmat użytej nazwy dokumentu, której wnioskodawca mógł przecież użyć potocznie, nie mając świadomości różnicy pomiędzy charakterem notatki urzędowej oraz służbowej.
Okolicznością pozwalającą na prawidłowe odczytanie intencji wnioskodawcy było wskazanie we wniosku, że w związku z przedmiotową interwencją została wniesiona skarga na czynności funkcjonariusza Policji. Jednocześnie wszystkie pozostałe pytania zawarte we wniosku odnosiły się do tego samego zdarzenia, tj. przedmiotowej interwencji oraz wniesionej w związku z nią skargi, obejmując m.in. informacje o podjętych wobec funkcjonariuszy czynnościach wyjaśniających, dyscyplinarnych czy kadrowych. Całokształt treści wniosku jednoznacznie wskazywał zatem, że jego przedmiotem były informacje pozostające w bezpośrednim związku z przebiegiem interwencji oraz jej następstwami. W tych okolicznościach organ, dokonując wykładni treści wniosku, powinien był uwzględnić jego rzeczywisty przedmiot i cel, co prowadziło do wniosku, że żądanie obejmowało również notatkę urzędową dokumentującą przebieg interwencji.
Ponadto zauważyć należy, że KWP w udzielonej skarżącemu odpowiedzi wskazał, że z interwencji sporządzona została notatka urzędowa (czym udzielił częściowo odpowiedzi na pkt 2 wniosku), która jednak przesłana została do Komisariatu [...]. Organ ten, uznając, że wniosek dotyczy notatki urzędowej, prawidłowo zinterpretował zatem intencję skarżącego, mając na uwadze jego kontekst oraz cel wnioskodawcy, nie zaś w oparciu o jego literalne brzmienie – tak jak nieprawidłowo dokonał tego KMP.
Podsumowując, skoro w okolicznościach sprawy organ w odpowiedzi na wniosek najpierw skierował skarżącego do innego podmiotu, a następnie de facto odesłał do publicznych sprawozdań Komendanta – mimo że wniosek dotyczy konkretnego dokumentu (notatki sporządzonej z konkretnie wskazanej interwencji), stanowiącego informację publiczną, będącego w jego posiadaniu, to tym samym stwierdzić należy, że organ pozostaje w bezczynności. Jak bowiem wynika z akt sprawy, organ do dnia wniesienia skargi, a nawet do dnia wyrokowania, nie udostępnił skarżącemu żądanej przez niego informacji publicznej.
Na uwzględnienie nie zasługuje przy tym argument organu, że skarżącemu w zasadzie udostępniono już informacje odpowiadające treści notatki urzędowej sporządzonej z przedmiotowej interwencji. Jak wskazał organ, pismem z dnia 11 marca 2026 r. KWP w sposób konkretny i pełny, zgodnie z posiadanymi informacjami udzielił bowiem odpowiedzi na wniosek skarżącego, do którego dołączył zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi z dnia 16 maja 2023 r., które w istocie zawiera informacje odpowiadające treści notatki urzędowej. Wskazać należy jednak w tym miejscu, że obiektywnie stwierdzony brak wypełnienia obowiązku ciążącego na organie z mocy przepisów u.d.i.p. nie może być usprawiedliwiony tym, że skarżący – mimo braku możliwości uzyskania dostępu do informacji publicznej od organu – poradził sobie w inny sposób i uzyskał treść wnioskowanej informacji z innego źródła.
Ponadto, założenie to, o posiadaniu przez skarżącego informacji, o które wnioskował, oparte zostało wyłącznie na domniemaniu i pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na ocenę bezczynności organu w niniejszym postępowaniu. Zauważyć należy również, że czym innym jest pismo odnoszące się w swojej treści do sporządzonej notatki urzędowej (którym jak wskazał organ, dysponuje skarżący), a czym innym sama oryginalna notatka urzędowa. Są to dwa różne dokumenty, których nie należy utożsamiać, nawet jeśli jeden z nich odwołuje się do treści drugiego.
Wskazać należy również, że z obowiązku udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w postaci kopii notatki urzędowej nie zwalnia organu okoliczność przekazania jej oryginału do Sądu Rejonowego w T. w związku z prowadzonym postępowaniem. Samo przekazanie dokumentu do akt sądowych nie powoduje bowiem wygaśnięcia obowiązków organu wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. W sytuacji wpływu wniosku organ powinien był podjąć działania umożliwiające jego merytoryczne rozpoznanie, w szczególności uzyskać dostęp do dokumentu znajdującego się w aktach sądowych albo dysponować jego kopią sporządzoną na potrzeby prowadzonej dokumentacji.
Reasumując, w niniejszej sprawie organ odsyłając skarżącego do KWP, a następnie uznając, że wniosek dotyczy notatki służbowej i odsyłając go do publicznych sprawozdań KMP, popadł w bezczynność.
Na marginesie wskazać należy, że nawet gdyby przyjąć, iż wniosek w istocie dotyczył "notatki służbowej", powołanie się przez organ na art. 10 ustawy o Policji nie mogłoby zostać uznane za prawidłowe załatwienie wniosku. Notatka służbowa, niezależnie od przypisywanego jej przez organ charakteru statystycznego i sprawozdawczego, nadal stanowi dokument odnoszący się do działalności podmiotu publicznego, a tym samym co do zasady stanowi informację publiczną. Za niezasadne ocenić należy zatem odesłanie wnioskodawcy do corocznych sprawozdań z działalności komendantów Policji sporządzanych na podstawie art. 10 ustawy o Policji. Sprawozdania te mają charakter zbiorczy i syntetyczny, przedstawiając podsumowanie działalności jednostki organizacyjnej Policji, nie zaś treść poszczególnych notatek służbowych ani informacje w nich zawarte. Nie sposób zatem uznać, by udostępnienie rocznego sprawozdania z działalności jednostki Policji mogło stanowić realizację wniosku obejmującego konkretną notatkę służbową.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do załatwienia punktu 2 wniosku skarżącego z 21 lutego 2026 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem prawomocności (o czym orzeczono w pkt 1. sentencji wyroku).
Sąd stwierdził jednocześnie, że organ dopuścił się w sprawie bezczynności, która nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ nie zignorował bowiem wniosku, lecz przyjął pewien automatyzm działania, a następnie błędną interpretację, co doprowadziło w konsekwencji do bezczynności. Sposób, w jaki organ odpowiedział na wniosek był wynikiem po pierwsze błędnego założenia, że skoro funkcjonariusze Komendy Wojewódzkiej Policji w B. przeprowadzali interwencję to cała dokumentacja z nią związana znajduje się w tej jednostce, a następnie z błędnego zidentyfikowania przedmiotu wniosku i w konsekwencji założenia, że dotyczy ono "notatki służbowej". Organ tkwił zatem w błędnym przekonaniu, że odsyłając skarżącego do KWP, a następnie udzielając odpowiedzi pismem z dnia 18 marca 2026 r. podjął wystarczające działanie w celu rozpatrzenia wniosku. Zgodzić się więc trzeba, że działanie organu nie zmierzało do celowego pozbawienia wnioskodawcy konstytucyjnego prawa dostępu do informacji i tym samym nie sposób uznać, że w sprawie doszło do bezczynności o charakterze rażąco naruszającym prawo. W związku z tym, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. orzeczono, jak w pkt 2. sentencji wyroku.
W pkt 3. sentencji wyroku Sąd orzekł o zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącego, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony przez skarżącego wpis sądowy w wysokości 100 zł.