Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Starosty K. udzielającą Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad pozwolenia wodnoprawnego na 1. szczególne korzystanie z wód w zakresie odprowadzania projektowanym wylotem W1 do rowu przydrożnego wód opadowych i roztopowych z przebudowywanego skrzyżowania drogi krajowej nr... z drogą wojewódzką nr...
2. wykonanie urządzeń wodnych 3. likwidację urządzeń wodnych tj. istniejących pod zjazdami pięciu przepustów 4. likwidację istniejących rowów 5. przebudowę istniejącego rowu przydrożnego. Pozwolenie wydano na czas określony do dnia 30 kwietnia 2022 r. z zastrzeżeniem wykonania określonych obowiązków, określono termin 3 lat na rozpoczęcie robót pod rygorem wygaśnięcia decyzji, wskazano na możliwość cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia. Decyzji pierwszej instancji nadano rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na ochronę zdrowia i życia ludzi.
W odwołaniu skarżąca zarzuciła, że otrzymała decyzję jednocześnie z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania, co pozbawiło ją możliwości wniesienia uwag. Planowana przez GDDKiA przebudowa skrzyżowania narusza interesy skarżącej, gdyż uniemożliwi pojazdom od strony K, skręt w lewo do zjazdu i stacji LPG prowadzonej przez skarżącą. Pozwolenie narusza art. 125 i art. 133 prawa wodnego. Pozwolenie należy cofnąć na podstawie art. 137 p.w. Organ ocenił zarzuty odwołania za bezpodstawne. Skarżącą zawiadomiono o wszczęciu postępowania w dniu 8 maja 2012 r., zaś pozwolenie wydano w dniu 24 maja 2012 r. Organ mógł oceniać wydane pozwolenie wodnoprawne wyłącznie na podstawie przepisów ustawy Prawo wodne. Pozwolenie wodnoprawne dołącza się do wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej zgodnie z ustawą z dnia 10 kwietnia 2003 r. (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194). Ustawa ta wyłącza stosowanie art. 131 ust. 2 pkt 2 p.w.
Decyzja udzielająca pozwolenie wodnoprawne nie ingeruje w prawo własności (art. 123 ust. 2 p.w.). Naruszenie prawa własności, swobody działalności gospodarczej lub praw lokatorów nie mogło być badane przez organ.
Przebudowa skrzyżowania ma na celu poprawę bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego, co uzasadniało nadanie pozwoleniu rygoru natychmiastowej wykonalności. W postępowaniu odwoławczym nie mogło być rozważane cofnięcie udzielonego pozwolenia (art. 136, art. 140 ust. 3 p.w.).
W skardze do sądu administracyjnego skarżąca zarzuciła naruszenie jej interesu prawnego, wynikające z ograniczenia dostępu do posesji skarżącej w wyniku planowanej przebudowy skrzyżowania. Skarżąca powtórzyła zarzuty odwołania, zatem naruszenia art. 125 p.w. i art. 133 p.w. Planowana przebudowa nie obejmuje wymiany wszystkich przejść wodnych, które wymagają tej wymiany. Należało stosować art. 137 p.w.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd podzielił stanowisko organu, że przy ocenie zgodności z prawem pozwolenia wodnoprawnego, należało przede wszystkim zbadać zgodność zaskarżonej decyzji z ustawą Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145). Według jednolitej wykładni art. 126 tej ustawy (wyrok II OSK 749/05), organ może odmówić wydania pozwolenia wyłącznie z powodu przeszkód wymienionych w tym przepisie, w związku z okolicznościami wymienionymi w art. 125 p.w., przy czym kwestia wpływu pozwolenia wodnoprawnego na inne przedsięwzięcia nie ma znaczenia. W nin. sprawie istotne było zbadanie, czy,,projektowany sposób korzystania z wody... nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3" (brzmienie art. 126 pkt 1 p.w.), czyli wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów. Skarżąca niczym nie uzasadniła bowiem zarzutu, że pozwolenie narusza ustalenia planu miejscowego oraz niespójnego z tym zarzutem kolejnego zarzutu, że pozwolenie narusza ustalenia decyzji lokalizacyjnej.
Organ trafnie zresztą zwrócił uwagę, że od inwestora w nin. sprawie nie żąda się decyzji lokalizacyjnej (art. 131 ust. 2 pkt 2 p.w.). Skarżąca pozornie jedynie wskazuje na przepisy prawa wodnego mogące mieć znaczenie w jej sferze prawnej, gdyż w rzeczywistości stara się przeciwdziałać realizacji inwestycji drogowej, naruszającej jej interesy nie mające nic wspólnego z udzielonym pozwoleniem wodnoprawnym. Przykładowo art. 133 ust. 1 p.w. nie odnosi się do interesów nie mających związku z prawem wodnym i dotyczy odrębnej sprawy administracyjnej. Tak samo odrębnych spraw administracyjnych dotyczą, zarzuty związane z art. 136 lub art. 137 p.w.
Sąd orzeka zaś w granicach sprawy pozwolenia wodnoprawnego (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Pozostający w graniach sprawy zarzut naruszenia art. 125 pkt 3 p.w. również nie odnosił się do projektowanego sposobu korzystania z wody i związanego z nim naruszenia interesu skarżącej mającego powiązanie z prawem wodnym. Skarżąca twierdziła, że wniosek inwestora był ograniczony z niekorzyścią dla przyszłych stosunków wodnych, czyli w tym przypadku postulowała nieuwzględnienie wniosku z argumentacją, że ingerencja w urządzenia wodne powinna być szersza i obejmować zwiększony zakres przebudowy. Nie był to więc zarzut dotyczący tego, na co pozwolenie zezwala.
Sąd nie mógł uwzględnić zarzutu, że udzielone pozwolenie jest wadliwe, bowiem wniosek inwestora i pozwolenie powinny obejmować szerszy zakres. Jeżeli, jak twierdzi skarżąca, wymiany wymagają inne jeszcze urządzenia wodne, nie objęte pozwoleniem, to nie oznacza to, że wymiana urządzeń wymienionych w pozwoleniu narusza wymagania z art. 125 pkt 3 p.w. Istotne znaczenie w sprawie posiadał dołączony do wniosku inwestora operat wodnoprawny (art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w., por. wyroki OSK 608/11 i 32/10). Operat spełniał wymagania ustawowe zawarte w art. 132 p.w. Według jego treści, ze względu na zmianę przekroju drogowego oraz z uwagi na projektowaną kanalizację deszczową, do likwidacji przeznaczone zostaną istniejące rowy przydrożne i przepusty pod zjazdami zlokalizowane wzdłuż drogi krajowej. Zwrócono uwagę na konieczność właściwej eksploatacji zaprojektowanej kanalizacji. Według oceny technicznej rowu wody odprowadzane nie będą miały na niego negatywnego wpływu.
Wylot z kanalizacji W1 zlokalizowano na działkach nr 410 (skarżącej) i nr.... Przewidziano umocnienie rowu płytami ażurowymi. Przewidziano likwidację przepustów i rowów na działkach nr... i nr...oraz przebudowę rowu na działkach nr... i nr... Wskazano na obowiązki użytkownika urządzeń w zakresie utrzymania ich należytego stanu technicznego i prawidłowej eksploatacji. Dokonano charakterystyki wód objętych pozwoleniem jako nie przekraczających dopuszczalnych wartości stężeń zanieczyszczeń. Zaznaczono, że planowana inwestycja nie naruszy zapisów zawartych w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza W. zatwierdzonego na posiedzeniu Rady Ministrów w dniu 22 lutego 2011 r. Nie przewiduje się wpływu gospodarki wodnej na wody powierzchniowe oraz podziemne. Teren inwestycji graniczy z obszarem Natura 2000. Dołączono plan sytuacyjny projektowanej przebudowy i rysunki techniczne.
Według dołączonego planu na wysokości działki skarżącej zaprojektowano przedłużoną wysepkę wyłączającą możliwość skrętu dla pojazdów z kierunku Kudowy, co utrudnia dojazd tych pojazdów do tej działki. Istnienie wysepki nie ma nic wspólnego z robotami objętymi pozwoleniem wodnoprawnym.
W nin. sprawie podkreśla się związek wydanego pozwolenia z postępowaniem w sprawie wydania zrid. Oczywiście skarżąca może zwalczać niedogodne dla niej zezwolenie na realizację inwestycji drogowej pośrednio, poprzez kwestionowanie jednego z wymaganych załączników do wniosku o zrid. Powinna jednak podważać ten załącznik, czyli pozwolenie wodnoprawne, z uwagi na jego wady prawne, nie zaś dlatego jedynie, że w pewnym zakresie jego istnienie przybliży inwestora do uzyskania zrid. Argumentacji podważającej zgodność z prawem zaskarżonej decyzji skarżąca w rzeczywistość nie przedstawiła, zaś Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia tej decyzji wobec braku naruszeń prawa wodnego.
Sąd tym bardziej nie znalazł uzasadnienia dla badania sprawy z wniosku inwestora o zrid, aby w niej szukać argumentów do podważenia mocy prawnej załącznika do tego wniosku (art. 11d ust. 1 pkt 9 i ust. 4 specustawy drogowej Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194, wyrok II OSK 424/09). Obrona interesów skarżącej powinna odbywać się w tym głównym postępowaniu, nie zaś w postępowaniach ubocznych i nie mających bezpośredniego związku z tymi interesami. Okoliczność, że w pewnym stopniu pozwolenie wodnoprawne współkształtuje treść decyzji o zrid nie oznacza, że unormowania specustawy oraz ten skutek pozwolenia powinny mieć znaczenie dla oceny legalności pozwolenia. Zarówno organ, jak i Sąd w nin. sprawie nie mógł dociekać, czy wydanie pozwolenia było zbędne, skoro inwestor na pewno nie uzyska decyzji o zrid. O przesłankach wydania zrid i jego skutkach dla interesów skarżącej nie orzeka się w nin. sprawie.
Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.