Uzasadnienie
B. Z. i A. Z. (dalej: skarżący) wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 09.07.2026 r. (nr 748/2026), wydane w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności przywrócenia terminu do wniesienia prośby o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Legnicy z 12.02.2026 r. (nr 45/2026).
W treści skargi skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że na zaskarżone postanowienie nie przysługuje środek zaskarżenia w postaci skargi do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego.
Przepisy art. 3 § 2 i 3 oraz art. 5 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143), dalej jako: "p.p.s.a.", określają zakres kognicji sądów administracyjnych, które sprawują kontrolę działalności administracji pod względem legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. W myśl art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie skarżący przedmiotem zaskarżenia uczynili postanowienie DWINB z 09.07.2026 r., które zostało wydane na podstawie art. 58 § 3 w zw. z art. 58 § 2 k.p.a. Z regulacji prawnej wynikającej z tym przepisów wynika, że nie podlega przywróceniu siedmiodniowy termin, w jakim należy wnieść wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej. Wprost z przepisu art. 58 § 3 k.p.a. wynika, że przywrócenie takiego terminu jest niedopuszczalne.
Dalej należy wskazać, że postanowienie w tym przedmiocie jest postanowieniem niezaskarżalnym, o czym skarżący zostali w prawidłowy sposób pouczeni przez organ. Zgodnie bowiem z art. 141 § 1 k.p.a., zażalenie na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie jedynie wówczas, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, że zażalenie może być wnoszone tylko na postanowienia enumeratywnie wyliczone w kodeksie.
Skoro zatem przepisy prawa nie przewidują możliwości wnoszenia zażalenia na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności przywrócenia terminu do wniesienia prośby o przywrócenie terminu, to wobec treści art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. również złożenie skargi do sądu administracyjnego na takie postanowienie należało uznać za niedopuszczalne.
Podsumowując, skoro zaskarżone postanowienie nie jest zaskarżalne zażaleniem, a także nie jest postanowieniem kończącym postępowania i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, co wynika z literalnego brzmienia art. 58 § 3 k.p.a., to tym samym nie należy do kategorii postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.
Tym samym skarga na takie postanowienie okazała się niedopuszczalna.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.