Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 października 2011 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał skarżącemu R.P. prawo pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych i odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie, to jest ustanowienia adwokata.
Wobec złożenia przez skarżącego sprzeciwu postanowieniem z dnia 28 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyznał skarżącemu prawo pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych i odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.
W dniu 2 listopada 2012 r. skarżący nadał listem poleconym pismo z dnia 28 października 2012 r., w którym zawarł ponownie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, jednocześnie kwestionując uzasadnienie zapadłego w niniejszej sprawie w dniu 29 sierpnia 2012 r. wyroku.
Zarządzeniem z dnia 11 grudnia 2012 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu pozostawił bez rozpoznania powyższy wniosek o przyznanie prawa pomocy, bowiem skarżący nie przesłał wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Zaznaczył przy tym, że skarżącemu przyznano już prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Odpis powyższego zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 27 grudnia 2012 r.
Nadanym w dniu 3 stycznia 2013 r. pismem z tej samej daty skarżący złożył sprzeciw od wyżej wymienionego zarządzenia.
W dniu 11 lutego 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynął nadany w dniu 7 lutego 2013 r. wniosek skarżącego złożony na urzędowym formularzu o zwolnienie od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej u.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Mając powyższe na uwadze Sąd ponownie rozpoznał na podstawie zebranego materiału dowodowego wniosek R.P. o przyznanie prawa pomocy.
W myśl art. 252 § 1 u.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym.
Zgodnie z § 2 tego artykułu, wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.
Wzór ten został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. Nr 227, poz. 2245).
Przepis art. 257 u.p.s.a. stanowi, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W rozpatrywanej sprawie skarżący na urzędowym formularzu złożył wniosek jedynie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, przekreślając w szczególności na złożonym druku wniosek o ustanowienie radcy prawnego i ustanowienie adwokata.
Zawarty zatem w piśmie z dnia 28 października 2012 r. wniosek o ustanowienia adwokata podlegał pozostawieniu bez rozpoznania, stosownie do art. 257 u.p.s.a., gdyż nie został złożony na urzędowym formularzu.
Biorąc zaś pod uwagę fakt, że w rozpatrywanej sprawie skarżący już wcześniej został zwolniony od kosztów sądowych, postępowanie w zakresie zwolnienia go od kosztów sądowych – jako bezprzedmiotowe – na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 64 § 3 u.p.s.a. podlegało umorzeniu.
W tym stanie rzeczy na podstawie wyżej przytoczonych przepisów orzeczono jak w sentencji.