Uzasadnienie
Wojewoda Dolnośląski, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm., dalej jako u.s.g.) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Nr IV.12.2015 z dnia 30 stycznia 2015 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru obrębu Lusina.
Pismem z dnia 20 lipca 2016 r. (data nadania) B. T., D. T. i D. S. wnieśli o dopuszczenie w charakterze uczestnika postępowania sądowego wszczętego powyższą skargą, wskazując, że są mieszkańcami gminy U., a także posiadają na jej terenie nieruchomości. Podali, że postanowienia zaskarżonego planu miejscowego dotyczą bezpośrednio ich praw i obowiązków. W szczegółowych motywach zgłoszenia wnioskodawcy wskazali, że na podstawie planów miejscowych pod elektrownie wiatrowe w gminie U. - obowiązuje przeznaczenie należącej do nich nieruchomości (w załączeniu wniosku przedłożono odpis KW), które pozwala na ich wykorzystanie do wybudowania turbiny wiatrowej. Zgodnie z umową dzierżawy z dnia 18 czerwca 2008 r. wydzierżawili odpłatnie działki nr [...] i nr [...] na taki właśnie cel. Podali również, że w umowie z dnia 11 kwietnia 2012 r. ustanowili służebność przesyłu na działkach nr [...] i nr [...], położonych w miejscowości L..
W tym zakresie wnioskodawcy szczegółowo opisali postanowienia zawartej umowy. Wskazali, że w przypadku braku planu nie będzie możliwości budowy elektrowni wiatrowej oraz utracą możliwość wykorzystania nieruchomości na cele związane z energetyką wiatrowa. W ocenie wnioskodawców, błędy zarzucane przez organ nadzoru, nie mogą wpływać na nieważność całego planu. W ich ocenie, są absurdalne zarzuty dotyczące braku określenia miejsc parkingowych. Drobne nieścisłości nie powinny wpływać na miejscowy plan.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej jako: p.p.s.a.) stronami postępowania w sprawie sądowoadministracyjnej są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Przepis art. 33 § 1 p.p.s.a. rozszerza powyższą regułę na osobę, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, czyniąc ją uczestnikiem postępowania na prawach strony.
Z kolei § 2 ww. przepisu stanowi, że udział w charakterze uczestnika postępowania może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności.
Wskazać nadto należy, że wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu zainteresowany podmiot może złożyć w dowolnym czasie, dopóki postępowanie sądowoadministracyjne nie zostanie zakończone. Wniosek powinien spełniać wymagania, o których mowa w art. 46 i art. 47 p.p.s.a. Wnioskodawca ponadto – co wymaga podkreślenia Sądu - powinien w nim wykazać, że spełnia przesłanki, o których mowa w art. 33 § 2 p.p.s.a., tzn. przedstawić dowody i argumenty, które przemawiają za tym, że wynik postępowania przed sądem administracyjnym będzie dotyczył jego interesu prawnego. W tym przedmiocie Sąd wydaje postanowienie na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie przysługuje zażalenie.
W niniejszej sprawie B. T., D. T. i D. S. domagają się udziału w postępowaniu sądowym, którego przedmiotem jest zbadanie zgodności z prawem uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Należy zatem zauważyć, że procedura uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest określona przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego lecz ustawą normującą materię należącą do planowania i zagospodarowania przestrzennego. Podjęcie uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi zatem załatwienia sprawy administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego zgodnie z przepisami k.p.a. Postępowanie takie jest odrębnym postępowaniem, którego zakres reguluje ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odrębność tego postępowania dotyczy nie tylko podjęcia samej uchwały, ale także wniesienia skargi na tę uchwałę do sądu administracyjnego na podstawie przepisów ustawy o samorządzie gminnym.
Zasadnicze znaczenie dla rozpatrzenia zgłoszonego w niniejszej sprawie wniosku ma fakt, że postępowanie sądowe zainicjowane zostało skargą Wojewody Dolnośląskiego złożoną w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g. Zgodnie z tym przepisem, po upływie terminu do podjęcia rozstrzygnięcia nadzorczego o którym mowa w art. 91 ust. 1 u.s.g., organ nadzoru może wnieść skargę do sądu administracyjnego. Postępowanie z takiej skargi, w świetle powyższych regulacji, stanowi formę nadzoru nad działalnością organów gminy sprawowanego przez organy nadzoru. Co do zasady, prowadzone jest ono przez organ nadzoru z udziałem gminy której rozstrzygnięcie nadzorcze dotyczy, z wyłączeniem innych podmiotów. Stanowisko judykatury zgodne jest co do tego, że w postępowaniu tym, jak też w postepowaniu sądowym będącym następstwem tego postępowania, nie mogą brać udziału inne podmioty nawet wtedy, gdy wynik tego postępowania dotyczy ich interesu prawnego.
Jedynie w przypadku określonym w art. 98a u.s.g. przewidziano możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego przez osobę, której interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy zarządzenie zastępcze.
Uwzględniając charakter i przedmiot zainicjowanego w niniejszej sprawie postępowania sądowego, które wynika z realizacji ustawowych uprawnień nadzorczych wojewody nad organami gminy, stwierdzić należy, że osoba która nie jest uczestnikiem postępowania nadzorczego nie może być uczestnikiem postępowania przed sądem administracyjnym (chyba, że ustawa wyraźnie tak stanowi – co jednak w sprawie nie ma miejsca). Jest to konsekwencja przywołanych wyżej regulacji. Z tego punktu widzenia wykluczony jest udział B. T., D. T. i D. S. w niniejszym postępowaniu, nawet jeżeli uważają oni, że wynik tego postępowania dotyczyć będzie ich interesu prawnego.
Na marginesie rozważań wskazać można, że od skargi wniesionej w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g. odróżnić należy skargę wniesioną na podstawie art. 101 ust. 1 tej ustawy przez osobę, której interes prawny lub uprawnienie daną uchwałą zostało naruszone. Odrębność tych postępowań dodatkowo uzasadnia niemożność udziału w postępowaniu nadzorczym prowadzonym przez wojewodę osoby, która może wnieść skargę na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., także wówczas, gdy organ nadzoru zaskarża akt gminy do sądu administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 33 § 2 w związku z art. 16 § 1 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.