Uzasadnienie
Wojewoda D. wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy O. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w obrębie wsi M., S., J., L., S., Z., G. O., M., M. w gminie O..
Pismem z dnia 24 września 2013 r. K. i B. C. wnieśli o dopuszczenie ich w charakterze uczestników postępowania wskazując, w uzasadnieniu, że są właścicielami działki budowlanej położonej we wsi M., dlatego wyrok jaki zapadnie w niniejszej sprawie będzie ich bezpośrednio dotyczyć.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Podstawę prawną do orzekania w przedmiocie dopuszczenia podmiotów do toczącego się postępowania sądowego stanowi art. 33 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej u.p.p.s.a). Generalną zasadą wyrażoną w art. 32 ww. ustawy jest, że w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Zasada ta rozszerzona została w art.
33. Zgodnie z § 1 tego artykułu osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Warunkiem takiego uczestnictwa jest zatem uprzedni udział w postępowaniu administracyjnym. Z kolei § 2 ww. przepisu stanowi, że udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności.
W świetle regulacji zawartej w art. 33 § 2 u.p.p.s.a., dopuszczenie danego podmiotu w charakterze uczestnika postępowania, może mieć miejsce wyłącznie w tym postępowaniu sądowym, które w wyniku złożenia skargi staje się niejako "następstwem" postępowania administracyjnego.
Zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego i podjęta została na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm – dalej u.p.z.p.) w wyniku przeprowadzenia przez organy gminy określonego tą ustawą postępowania legislacyjnego. Tryb postępowania w sprawie projektowania, uchwalenia i zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest więc określony przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz ustawą normującą materię należącą do planowania i zagospodarowania przestrzennego. Procedura planistyczna jest całkowicie odrębnie uregulowana i nie prowadzi do załatwienia sprawy administracyjnej, podczas gdy takie właśnie postępowanie określa Kodeks postępowania administracyjnego (art. 1 pkt 1 k.p.a.).
Tym samym – zdaniem Sądu przepis art. 33 § 2 u.p.p.s.a nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Takie też stanowisko utrwalone jest w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. Naczelny Sądu Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 19 lutego 2008r., II OSK 17/08, LEX 459415).
Podzielając stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w postanowienie z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. akt II OZ 657/10 (CBOSA nsa.gov.pl), należy powtórzyć, że odrębność procedury uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego od procedury określonej przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczy nie tylko podjęcia uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale także wniesienia do sądu administracyjnego skargi na tę uchwałę na podstawie przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.
Postępowanie w niniejszej sprawie toczy się na skutek skargi Wojewody. wniesionej na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zauważyć zatem wypada, że postępowanie ze skargi wojewody jest formą nadzoru nad działalnością organów gminy sprawowanego przez organy nadzoru, toczy się ono zatem wyłącznie z udziałem organu nadzoru oraz gminy i jej organu, którego rozstrzygnięcie nadzorcze dotyczy. Wobec powyższego nie mogą brać w nim udziału inne podmioty, nawet wtedy, gdy wynik tego postępowania dotyczy ich interesu prawnego.
W tych okolicznościach Sąd uznał, że brak jest podstaw do dopuszczenia K.C. i B. C. do udziału w postępowaniu ze skargi Wojewody D. na opisaną na wstępie uchwałę Rady Gminy O.. Tym samym na podstawie art. 33 u.p.p.s.a wniosek należało oddalić.