Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyznał D. i M. W. prawo pomocy w zakresie zwolnienia z obowiązku uiszczenia każdorazowej opłaty sądowej w części przekraczającej kwotę 50 zł oraz ustanowił im adwokata. Następnie postanowieniem z dnia 12 lutego 2010 r. referendarz sądowy, po rozpoznaniu kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym związanego z wezwaniem do uzupełniania braków zażalenia poprzez uiszczenie wpisu w wysokości 50 zł, umorzył postępowanie w zakresie ustanowienia adwokata i zwolnienia z obowiązku uiszczenia każdorazowej opłaty sądowej w części przekraczającej kwotę 50 zł oraz odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.
Sprzeciw od powyższego postanowienia złożyli skarżący domagając się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Uzasadniając sprzeciw skarżący wskazali, że,,wywody pana referendarz sądowego nie maja nic wspólnego z prawem i nie mogą mieć zastosowania. To pan referendarz sądowy W. J. wraz z sędziami uczynili sobie cel aktywności zawodowej i osobistej w uporczywym zadręczaniu skarżącej, wręcz sadystycznym zmuszaniem nas do żebractwa, by zabrać nam nasza własność za bezprawie Sądu i sędziów na łapówki dla mafii rodzinnej szwagrów sędziów,prokuratorów, policjantów i adwokatów. To sędziowie: Pan Z. W. Pani H. K. Pani A. S. awanturują się, że skarżącą o nasze prawa materialne, prawo do dokumentów, do obrony, do zaskarżania wykonując wszystkie -czynności z urzędu za dzikiego inwestora Z. i DWINB we W. i pod nadzorem Sądu gangi budują się bez:
1/ pozwoleń na budowę 2/ bez aktów własności 3/ za darmo w piorytetach krajowych 4/ bez prawa do dokumentów z art. 54 i 55 o NSA. To wyżej wymieni sędziowie orzekając w sprawie nie zauważyli gróźb karanych PUB w T. pana M. A., który groził skarżącej pod rozprawą w Sądzie, o którym pisano w odwołaniu od decyzji [...]. Brak podstaw prawnych do umorzenia postępowania do punktu 1 bowiem to Sąd robił celowe błędy w orzekaniu do celowych błędów DWINB korygowanych postanowieniem z kolejnymi błędami i konsekwencją takich błędów Sad zamiast rozpoznać odwołanie od decyzji [...] rozpoznał zupełnie inna sprawę od decyzji [...] dokonując naszego ubezwłasnowolnienia- wyrzucony z akt dokument pełnomocnictwo adwokatom, a Sad nie rozpoznał naszego wniosku o przywrócenie terminu do kasacji, bowiem nim Sad rozpoznał wniosek o pomoc to upływał termin do kasacji. Brak również podstaw prawnych do kolejnych opłat po 50 zł -za celowe błędy w orzekaniu i działanie na szkoda strony skarżącej
Absurdy sądowe i administracyjne w naszej sprawie są najwyższego stopnia, by skarżący obywatel musiał zebrać o pomoc za celowe przekręty organu i Sądu. Do każdego wniosku o pomoc jest wezwanie, a później sprzeciw, później skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego by prostować błędy administracyjne i sadowe. Gdyby Sąd zażądał dokumentów chronologicznie ułożonych i ponumerowych i nie chronił układów lecz prawa to skarżąca nie powinna w tej sprawie zebrać o pomoc. Należy zauważyć, że wyżej wymienieni sędziowie z góry powziętym zamiarem za cel postawili sobie zabrać nam nasza własność na łapówki mafii i nas jeszcze uporczywie niszczyć i zmuszać do żebractwa i kasacji".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze Sąd ponownie rozpoznał na podstawie zebranego materiału dowodowego wniosek D. i M. W. o przyznanie prawa pomocy zakresie całkowitym.
Na podstawie art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do postanowień art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bez uszczerbku dla siebie i rodziny, w zakresie zaś częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze, że postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyznał D. i M. W. prawo pomocy w zakresie zwolnienia z obowiązku uiszczenia każdorazowej opłaty sądowej w części przekraczającej kwotę 50 zł oraz ustanowił im adwokata i uprawnienie to jest nadal aktualne, w tej sytuacji postępowanie wszczęte ponownym wnioskiem skarżących w tym zakresie należało, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. umorzyć jako bezprzedmiotowe (punkt 1 sentencji).
W tym miejscu wskazać należy, że pomimo wyznaczenia skarżącym pełnomocnika w osobie adwokata K. G. skarżący, jak wynika z pisma pełnomocnika z dnia 3 marca 2010 r. nie udzielili pełnomocnikowi pełnomocnictwa pomimo kierowanych do nich pism z dnia 19 września 2009 r. i 26 lutego 2010 r.
Przesłanką do uwzględnienia kolejnego wniosku strony o przyznanie prawa pomocy może być tylko stwierdzenie, że od chwili wydania poprzedniego postanowienia w tym przedmiocie uległa zmianie (na niekorzyść) sytuacja materialna skarżącej. To na wnioskodawcach ciążył obowiązek wskazania takich zmienionych okoliczności i wykazania, że te zmienione okoliczności uzasadniałyby obecnie przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitego zwolnienia od kosztów sądów. W niniejszej sprawie taki warunek nie został spełniony, bowiem skarżący takiego rodzaju okoliczności - mimo wezwania - nie wskazali zarówno we wniesionym w dniu 13 stycznia 2010 r ponownym wniosku o przyznanie prawa pomocy, jak również w sprzeciwie z dnia 19 lutego 2010 r. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 orzeczono jak w sentencji (punkt 2).