Uzasadnienie
Skarżąca, D. W., po doręczeniu jej odpisu wyroku z uzasadnieniem, wniosła o ustanowienia adwokata.
We wniosku o przyznanie prawa pomocy strona (ur. w 1947 r.) podała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z mężem (ur. w 1940 r.), posiadają działkę we współwłasności, poza tym nie dysponują żadnymi zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości powyżej 5.000 zł. Poza emeryturami nie mają żadnych innych dochodów. Emerytury wynoszą łącznie 3.054 zł netto. Skarżąca dodała, że w mieszkaniu nie mają zimnej wody i ogrzewania. Ponoszą z mężem koszty utrzymania mieszkania w wysokości 500 zł oraz wydatki na leki w kwocie około 800 zł. Koszty postępowań sądowych i administracyjnych to 1.000 zł miesięcznie (opłaty za kserokopie, przesyłki i dojazdy do sądu).
Jako znane z urzędu wskazać trzeba, że postanowieniem z dnia 17 grudnia 2015 r. stronie przyznane zostało prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Mając na uwadze powyższe, w ocenie referendarza sądowego, wniosek należało uznać za zasadny.
Zaznaczyć trzeba w pierwszej kolejności, że z uwagi na to, że strona została już zwolniona od ponoszenia kosztów sądowych, a obecnie wnosi o ustanowienie dla niej adwokata, obecny wniosek należy kwalifikować jako ubieganie się o przyznanie prawa pomocy nie w zakresie częściowym, lecz całkowitym. W związku z tym podstawą prawną jego rozpoznania są przepisy art. 245 § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Zgodnie z ich treścią, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika należy przyznać osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Powyższe zostało wykazane.
Odnosząc się do sytuacji finansowej, majątkowej i rodzinnej strony, która została przedstawiona w przedmiotowym wniosku, to wskazać trzeba, że małżonkowie pobierają emerytury, których łączna kwota wprawdzie nie jest bardzo niska, jednak referendarz rozpoznający przedmiotowy wniosek wziął pod uwagę, iż mieszkają sami i muszą zapewnić sobie samodzielnie zaspokojenie podstawowych potrzeb socjalnych, co może być utrudnione ze względu na ich wiek i wymagać poniesienia dodatkowych wydatków. Ponadto wiek małżonków może narzucać konieczność ponoszenia znacznych kosztów na zakup lekarstw, na co zresztą skarżąca sama zwróciła uwagę wskazując, że ponosi wydatki na leki w kwocie około 800 zł. Poza tym małżonkowie nie mają majątku, z którego mogliby pozyskać dodatkowe środki finansowe.
W tym stanie rzeczy postanowiono jak w sentencji na podstawie powołanej wyżej regulacji oraz art. 258 § 2 pkt 7 ustawy procesowej.