Uzasadnienie
D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...], po rozpatrzeniu zażalenia W. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Z. P. M. – R.,,K." W. P. z/s w M. (dalej: inwestor lub strona postępowania), złożonym na postanowienie P. Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. G. z [...], którym wstrzymano inwestorowi prowadzenie wszelkich robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, związanych z samowolną budową obiektu budowlanego (zakładowej oczyszczalni ścieków), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Pismem z [...] inwestor wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na powyższe postanowienie. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozpoznania zainicjowanej skargą sprawy. Został on podparty krótkim stwierdzeniem, że,,przedwczesność rozstrzygnięcia w tej sprawie do tego upoważnia".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) - dalej: p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Instytucja wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej (tu: postanowienia) ma charakter wyjątkowy, a w związku z tym przesłanki przewidziane w przywołanym wyżej przepisie nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że wnioskodawca, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek powinien zawierać zatem argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (por. postanowienie NSA z 12.01.2015 r. w sprawie o sygn. akt I OZ 1236/14; orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu strona nie wykazała możliwości wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Nie przedstawiła bowiem argumentów oraz okoliczności, które przemawiałyby za udzieleniem ochrony tymczasowej. Brak jest zatem przesłanek aby twierdzić, że wykonanie zaskarżonego postanowienia może wywołać konsekwencje skutkujące koniecznością zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Tymczasem aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi powołać się na konkretne okoliczności pozwalające wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Zawarte we wniosku wywody (w przedmiotowej sprawie ich brak), powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco okoliczności obrazujących sytuację faktyczną wnioskodawcy.
Oczywiście uzasadnienie wniosku nie stanowi wymogu formalnego, lecz jego materialno - prawną argumentację. Z tego też względu jego treść nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia. Podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. W tym miejscu należy zaznaczyć, że zawarta w tym piśmie procesowym (merytoryczna) argumentacja odnosi się do zarzutów skargi i nie może być jednocześnie traktowana jako argumentacja dotycząca wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Będzie ona stanowić osobny przedmiot rozważań Sądu w trakcie rozpoznawania wywiedzionej skargi. Zaznaczyć również należy, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność postanowienia administracyjnego z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.