Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem nr 127/2026 z dnia 2 lutego 2026 r. Wojewódzki Dolnośląski Inspektor Nadzoru Budowalnego (dalej w skrócie jako DWINB), po rozpoznaniu zażalenia M. S. (dalej jako "skarżący", "strona"), na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Legnicy (dalej jako "PINB") nr 269/2025 z dnia 16 grudnia 2025 r., którym oddalono wniesiony zarzut na tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 13 listopada 2025 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Z przedstawionych sądowi akt administracyjnych oraz uzasadnień wskazanych rozstrzygnięć wynika, że dnia 27 września 2022 r. PINB wydał postanowienie nr 83/2022, którym nałożył na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku w kwocie 190659,96 zł (słownie: sto dziewięćdziesiąt tysięcy sześćset pięćdziesiąt dziewięć złotych i dziewięćdziesiąt sześć groszy). Po rozpoznaniu zażalenia na ww. postanowienie, DWINB rozstrzygnięciem nr 1099/2022 z dnia 8 listopada 2022 r. utrzymał je w mocy, a skarga na to rozstrzygnięcie została oddalona wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 20 lipca 2023 r. o sygn. akt II SA/Wr 26/23. Sąd z urzędu posiada wiedzę, że wyrokiem z dnia 4 marca 2026 r. o sygnaturze akt II OSK 2281/23 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjna od tego wyroku.
W związku z niezapłaceniem wymaganej grzywny w określonym terminie PINB w dniu 13 listopada 2025 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] i skierował go jako wierzyciel do egzekucji należności pieniężnych.
Dnia 4 grudnia 2025 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Legnicy wpłynęły zarzuty na ww. tytuł wykonawczy wniesione przez skarżącego.
W dniu 5 grudnia 2025 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Legnicy zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne w związku z wniesionym zarzutem i przekazał wniesione zarzuty do PINB jako do wierzyciela, celem zajęcia stanowiska.
W dniu16 grudnia 2025 r., PINB wydał postanowienie nr 269/2025, którym oddalił w całości zarzut nieistnienia obowiązku w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 13 listopada 2025 r. wystawionego w związku z niewykonaniem postanowienia PINB nr 83/2022 z dnia 27 września 2022 r.
Utrzymując to rozstrzygnięcie w mocy DWINB w pierwszej kolejności przytoczył podstawy prawne zarzutów i rozstrzygnięć podejmowanych przez organy w ich przedmiocie i wskazał, że zgodnie z art. 34 § 2 pkt 1 oraz 34 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej upea), w zw. z art. 33 § 2 pkt 1 upea, organ egzekucyjny przekazuje zarzut wierzycielowi w sprawie egzekucji administracyjnej, następnie wierzyciel wydaje postanowienie w sprawie tego zarzutu, o którym mowa w art. 34 § 2 upea. Na takie postanowienie służy zażalenie do organu nadzorczego, w tym wypadku do DWINB, a następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie wniesionego zarzutu podejmuje dalsze czynności w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym należności pieniężnej.
Zgodnie z art. 33 § 2 ww. ustawy, podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej może być:
- 1) nieistnienie obowiązku;
- 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
- a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
- b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,
- c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
- 3) błąd co do zobowiązanego;
- 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
- 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
- 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
- a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
- b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
- c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
Powołany powyżej przepis stanowi katalog zamknięty, co oznacza, że tylko enumeratywnie wyliczone przyczyny, mogą stanowić podstawę wniesienia w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zarzutów.
Dalej DWINB wskazał, że w związku z treścią zarzutu, należało go rozpoznać na gruncie art.33 § 2 pkt 1 upea - tj. nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr [...].
W dalszej części organ odwoławczy podniósł, że przepis art. 33 § 2 pkt 1 upea mówiący o nieistnieniu obowiązku, odnosi się do sytuacji, w której obowiązek nigdy nie powstał (np. z mocy prawa) albo nie wydano / nie wysłano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana/wysłana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też, gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie.
Egzekwowany obowiązek, o którym mowa w tytule wykonawczym to obowiązek pieniężny tj, zapłata grzywny w celu przymuszenia. Obowiązek ten wynika z postanowienia DWINB nr 1099/2022 z dnia 8 listopada 2022 r., którym utrzymano w mocy postanowienie PINB w Legnicy nr 83/2022 z dnia 27 września 2022 r. nakładające na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku w kwocie 190659,96 zł, które to postanowienie jest ostateczne. Na dzień wydania rozstrzygnięcia DWINB w sprawie zarzutu, wyrok wydany w sprawie postanowienia o nałożeniu grzywny nie był jeszcze prawomocny, jednakże – jak wyjaśnił organ odwoławczy, zgodnie z art. 152 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jedynie orzeczenie uwzględniające skargę mogłoby powodować nie wywoływanie skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku.
W związku z powyższym, w ocenie DWINB, w takiej sytuacji prawnej nie ma mowy o nieistnieniu obowiązku w rozumieniu ww. przepisu art, 33 § 2 pkt 1 upea. Organ wskazał przy tym, że rozstrzygnięcie w sprawie nałożenia grzywny nie zostało również w żaden sposób wzruszone na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, jak również w żadnym momencie nie wstrzymano jego wykonania. Dodatkowo zobowiązany ani we wniesionym zarzucie, ani w zażaleniu na wydane postanowienie nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego, że obowiązek uiszczenia nałożonej grzywny w celu przymuszenia nie istnieje.
Powołując się na wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 maja 2025 r. o sygn. akt III SA/Wr 28/24, w którym organ wskazał że: "Podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku zobowiązany powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa takich jak przedawnienie lub wydanie aktu o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku".
Skoro skarżący nie przedstawił żadnego dowodu na wygaśnięcie lub uchylenie decyzji stanowiącej podstawę wszczęcia postepowania egzekucyjnego, DWINB uznał za prawidłowe stanowisko PINB, oddalające wniesiony zarzut i utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy.
Odnosząc się do kwestii podnoszonych w zażaleniu DWINB wyjaśnił jeszcze, że kwestie dotyczące sprawy egzekucji obowiązku niepieniężnego nie powodują braku wymagalności obowiązku pieniężnego, jakim na gruncie niniejszej sprawy jest grzywna w celu przymuszenia (w szczególności w sytuacji, gdy orzeczenie nakładające ten środek przymuszenia do wykonania obowiązku nie zostało w żaden sposób wyeliminowane z obrotu prawnego), jedynie na skutek wykonania w całości obowiązku podlegającego egzekucji (zapłaty grzywny w celu przymuszenia) możliwe byłoby twierdzenie, że obowiązek jest niewykonalny. Poodnoszone kwestie w zażaleniu w gruncie rzeczy nie dotyczą przedmiotu sprawy egzekucyjnej.
Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem skargę na nie do tutejszego sądu wniósł M. S., domagając się jego uchylenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:
- - Art. 33 § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (upea) poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że po stronie Skarżącego istnieje obowiązek podlegający egzekucji, mimo braku materialnoprawnych podstaw do jego przypisania.
- - Zasady indywidualizacji odpowiedzialności administracyjnej, poprzez bezpodstawne przeniesienie skutków postanowienia o charakterze represyjnym (grzywny w celu przymuszenia) wydanego wobec poprzedniego właściciela nieruchomości na aktualnego właściciela.
- - Art. 119 i nast. upea, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie do osoby, na którą grzywna nie została skutecznie nałożona jako na adresata obowiązku o charakterze osobistym.
- - Art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa, poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i pominięcie okoliczności, że grzywna w kwocie 190 659,96 zł została nałożona na inny podmiot.
- - Art. 107 § 3 Kpa, poprzez sporządzenie uzasadnienia opartego na ocenach pozaprawnych, zamiast na analizie materialnoprawnej podstawy egzekucji.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że argumentacja przyjęta w sprawie przez organu obu instancji, skupiająca się na okoliczności niewyeliminowania z obrotu prawnego postanowienia nakładającego na skarżącego grzywnę, zupełnie pomija podnoszoną przez skarżącego kwestię braku legitymacji skarżącego do tego, aby być podmiotem, na który sankcję tę nałożoną.
W ocenie skarżącego organ odwoławczy, mimo obowiązku merytorycznego i samodzielnego rozstrzygnięcia sprawy, ograniczył się do formalnej kontroli istnienia w obrocie wcześniejszych postanowień, pomijając materialnoprawną istotę sporu - czyli dopuszczalność egzekucji środka przymusu wobec podmiotu niebędącego adresatem pierwotnego przymusu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, działając w granicach sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej w skrócie "P.p.s.a."), sąd nie dopatrzył się bowiem w działaniu organów orzekających w sprawie nieprawidłowości, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Przy czym, uwzględniając charakter podniesionych w skardze zarzutów, dodatkowego podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny kontrolując zaskarżone postanowienie bada ją wyłącznie pod względem zgodności z prawem – legalności, a nie celowości, czy też słuszności.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie DWIB utrzymujące w mocy postanowienie PINB oddalające zarzut skarżącego w sprawie prowadzonej przeciwko niemu - egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze pieniężnym polegającym na zapłacie wymierzonej grzywny w celu przymuszenia, za niezrealizowanie nałożonego ostateczną decyzją administracyjną obowiązku rozbiórki.
W przedmiocie samego środka zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym jakim jest zarzut należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Z kolei w myśl art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: (1) nieistnienie obowiązku; (2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: (a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, (b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, (c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; (3) błąd co do zobowiązanego; (4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; (5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; (6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: (a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, (b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, (c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
W orzecznictwie podkreśla się, że postępowanie dotyczące zgłoszonego zarzutu egzekucyjnego nie dotyczy sprawy administracyjnej, lecz jest toczącym się w ramach sprawy egzekucyjnej postępowaniem, w którym bada się ten szczególny środek zaskarżenia zobowiązanego, kwestionujący dopuszczalność wszczęcia lub dalszego prowadzenia egzekucji administracyjnej albo dopuszczalność lub zasadność zastosowania określonego środka egzekucyjnego. Postępowanie to ma zatem charakter wpadkowy i szczególny w stosunku do toczącego się postępowania egzekucyjnego. Ustalenia faktyczne mogą zatem dotyczyć jedynie podstaw zgłoszonych zarzutów, a nie kwestii związanych z oceną prawną zasadności lub prawidłowości obowiązku określonego w tytule wykonawczym, co wprost wynika z art. 29 § 1 u.p.e.a. (tak m.in. NSA w wyroku z 29 marca 2022 r., III FSK 546/21 oraz WSA w Poznaniu z 11 lipca 2025r., III SA/Po 206/25; WSA w Łodzi z 22 października 2022 r., III SA/Łd 484/22, pub. CBOSA).
W przedmiotowej sprawie skarżący zgłosił zarzut nieistnienie obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.) podnosząc, że obowiązek nałożenia grzywny w celu przymuszenia powinien obciążać inny podmiot. W istocie zatem, co wymaga wyraźnego podkreślenia, skarżący formułuje zarzuty wyłącznie co do ostatecznego i prawomocnego orzeczenia, jakim jest postanowienie nakładającego na stronę grzywnę w celu przymuszenia.
Z przytoczonych wcześniej orzeczeń sądowych wynika tymczasem jasno, że w toku postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności obowiązku określonego w tytule wykonawczym. W niniejszej sprawie kwestionowanie zasadności nałożenia na skarżącego grzywny jest tym bardziej niedopuszczalne, że postanowienie DWINB nr 1099/2022 z dnia 8 listopada 2022 r., utrzymujące w mocy postanowienie PINB z dnia 27 września 2022 r., nr 83/2022, którym nałożono na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia, było przedmiotem kontroli sądowej i skarga oraz skarga kasacyjna skarżącego, zostały prawomocnie oddalone (wyrok WSA z dnia 20 lipca 2023 r., II SA/Wr 26/26 oraz wyrok NSA z dnia 4 marca 2026 II OSK 2281/23), zatem postanowienie wskazane w tytule wykonawczym jest ostateczne i prawomocne i funkcjonuje w obrocie prawnym.
Z akt sprawy wynika, że w wyniku wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją DWINB z dnia 3 października 2017 r. nr 1534/2017, decyzją z dnia 15 lutego 2024 r. nr 221/2024 DWINB stwierdził, że decyzja nr 1534/2017 r. z dnia 3 października 2017 r. została wydana z naruszeniem prawa i jednocześnie odmówił jej uchylenia. Z uzasadnienia decyzji wynika, że w wyniku zasiedzenia, właścicielem części nieruchomości objętej nakazem rozbiórki była osoba trzecia, która nie była stroną postępowania legalizacyjnego, zakończonego decyzją nakazująca rozbiórkę.
Stanowisko skarżącego, jakoby okoliczność ta przesądzała o nieistnieniu obowiązku w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, jest błędne.
Po pierwsze, decyzja w przedmiocie rozbiórki nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, a po drugie – co najistotniejsze w sprawie – nie zostało wyeliminowanie postanowienie nakładające na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia, w związku z niewykonaniem obowiązku rozbiórki. Przedmiotem prowadzonego obecnie postępowania egzekucyjnego jest właśnie nałożona grzywna w celu przymuszenia, zatem należy powtórzyć, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania legalności i zasadności nałożonego obowiązku. Ocena taka nie może odbywać się w ramach postępowania egzekucyjnego.
Wobec powyższego Sąd stwierdza, że w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, organ zasadnie ocenił, że nie ma podstaw do uznania, że obowiązek o charakterze niepieniężnym, którego wykonania dotyczy prowadzone wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne, nie istnieje. Pojęcie "nieistnienia obowiązku" w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 1 komentowanej ustawy oznacza sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, np. z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów. Z żadną z wymienionych sytuacji nie mamy do czynienia w sprawie.
Skoro w niniejszej sprawie egzekwowany obowiązek wynika z istniejącego w obrocie prawnym postanowienia nakładającego na skarżącego grzywnę, stwierdzić należy, iż obowiązek ten istnieje w obrocie prawnym. Nie ulega zatem wątpliwości, że zaistniały podstawy do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie.
W ocenie sądu organy egzekucyjne prawidłowo skierowały też egzekucję do skarżącego, jest on bowiem jedynym zobowiązanym wynikającym z przedłożonego, ostatecznego tytułu wykonawczego.
Przez błąd co do zobowiązanego rozumie się sytuacje dwojakiego rodzaju. Po pierwsze, chodzi o sytuację, w której organ egzekucyjny lub egzekutor podjęli czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznali za zobowiązanego, w związku z czym doręczyli jej tytuł wykonawczy oraz pouczyli o prawie zgłoszenia zarzutów. Po drugie, chodzi o wskazanie w tytule wykonawczym osoby, na której nie ciąży obowiązek. Stwierdzenie tej sytuacji następuje przez porównanie danych osoby wskazanej w tytule wykonawczym z danymi adresata orzeczenia lub innego dokumentu, stanowiącego podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Różnica w tym zakresie może być zarówno wynikiem popełnienia przez wierzyciela błędu przy sporządzaniu tytułu wykonawczego, jak również skutkiem przejścia obowiązku na inny podmiot przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Sąd stwierdza, że żadna z powyższych okoliczności w niniejszej sprawie nie zachodzi.
Zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Organ nie bada zatem, czy adresat decyzji (w niniejszej sprawie postanowienia) został ustalony prawidłowo, natomiast jeśli podmiot ten jest zgodny z podmiotem wskazanym w tytule wykonawczym, to nie można uznać, aby doszło do naruszenia art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. Skoro zatem skarżący jest adresatem postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, będącego podstawą wydania tytułu wykonawczego, a tytuł ten dotyczy tego samego podmiotu, to prawidłowe jest stanowisko wierzyciela, że egzekwowany obowiązek wynikający z będącego w obrocie prawnym ostatecznego postanowienia spoczywa na skarżącym, który jest adresatem tytułu egzekucyjnego i przeciwko któremu skierowano egzekucję.
Podnoszona przez skarżącego okoliczność, że nieruchomość stanowi obecnie przedmiot współwłasności, a w realizacji obiektu powinna uczestniczyć również inna osoba –współwłaściciel, nie podważa powyższej oceny. W postępowaniu egzekucyjnym organ nie ustala ponownie kręgu adresatów obowiązku, lecz wykonuje obowiązek skonkretyzowany w pozostającym w obrocie prawnym orzeczeniu administracyjnym. Adresatem postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia jest skarżący i to on został wskazany jako zobowiązany w tytule wykonawczym. Zachodzi zatem pełna tożsamość pomiędzy podmiotem, na który nałożono obowiązek w orzeczeniu stanowiącym podstawę egzekucji, a podmiotem wskazanym w tytule wykonawczym.
Sam fakt istnienia współwłasności nieruchomości czy też współuczestniczenia innej osoby w procesie budowlanym nie powoduje automatycznego rozszerzenia podmiotowych granic ostatecznej decyzji administracyjnej. Okoliczności te mogły być podnoszone w postępowaniu, w którym wydawano decyzję nakazującą rozbiórkę, względnie w postępowaniach nadzwyczajnych zmierzających do jej wzruszenia. Nie mogą natomiast prowadzić do uznania, że organ egzekucyjny jest uprawniony do samodzielnego zmodyfikowania kręgu adresatów obowiązku określonego w tytule wykonawczym albo do odstąpienia od egzekucji wobec osoby w nim wskazanej.
Zarzut błędu co do zobowiązanego nie służy bowiem podważaniu prawidłowości określenia adresata decyzji administracyjnej. Jego przedmiotem jest wyłącznie ustalenie, czy egzekucję skierowano do tego samego podmiotu, na którym według treści źródła obowiązku ciąży obowiązek podlegający wykonaniu. Art. 29 § 1 u.p.e.a. wyłącza kompetencję organu egzekucyjnego do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, natomiast art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. pozwala na zakwestionowanie egzekucji, jeżeli skierowano ją przeciwko osobie innej niż wskazana w źródle obowiązku. W rozpoznawanej sprawie taka rozbieżność nie występuje.
Chybione są także zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organy obu instancji zebrały i rozpatrzyły materiał niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy, ustaliły treść orzeczenia stanowiącego podstawę egzekucji, oznaczenie jej adresata, treść tytułu wykonawczego, fakt doręczenia upomnienia oraz zakres zarzutu podniesionego przez zobowiązanego. Wyjaśniły również znaczenie przesłanek nieistnienia obowiązku oraz wskazały, dlaczego przesłanki te nie wystąpiły.
Zasada prawdy obiektywnej nie zobowiązywała organów do prowadzenia postępowania dowodowego w zakresie legalności postanowienia nakładającego grzywnę w celu przymuszenia. Badanie prawidłowości tego rozstrzygnięcia wykraczało poza granice postępowania dotyczącego zarzutów egzekucyjnych i pozostawałoby w sprzeczności z art. 29 § 1 u.p.e.a. Organ nie narusza art. 7 k.p.a. przez odmowę przeprowadzenia ustaleń dotyczących kwestii, których w danym postępowaniu badać nie może.
Nie można ponadto utożsamiać naruszenia zasady zaufania z wydaniem rozstrzygnięcia niezgodnego z oczekiwaniami strony. Organy działały na podstawie obowiązujących przepisów, wyjaśniły przesłanki swojego rozstrzygnięcia i odniosły się do istoty argumentacji zobowiązanego. To, że skarżący nie podziela przyjętej wykładni prawa, nie oznacza, że postępowanie prowadzono w sposób podważający zaufanie do władzy publicznej.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji, oddalając skargę.
Sprawę rozpoznano w składzie trzyosobowym, na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a.