Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiuz 25 sierpnia 2026 r., sygn. akt II SA/Wr 235/26

Metryka

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu

Skład

Sędzia WSA Olga Białek przewodniczący
Sędzia WSA Dominik Dymitruk sprawozdawca
Sędzia WSA Adam Habuda
Starszy sekretarz sądowy Ewa Trojan protokolant

Rozpoznanie

w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2026 r.

Sprawa

sprawy ze skargi K. z siedzibą w Zielonej Górze na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 stycznia 2026 r. nr 62/2026 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nałożenia obowiązku doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Teza

1. Zakwalifikowanie robót budowlanych jako remontu, a w konsekwencji wyłączenie stosowania do nich rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§ 2 ust. 1 tego rozporządzenia), nie wyłącza możliwości nałożenia w trybie art. 50 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane obowiązku wykonania robót służących zapewnieniu warunków korzystania z obiektu przez osoby z niepełnosprawnością. Podstawę takiego obowiązku stanowią bowiem art. 5 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 4 tej ustawy oraz § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych, należącego do odrębnej kategorii przepisów techniczno-budowlanych, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, i niepodlegającego ograniczeniu wynikającemu z § 2 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r.

2. Artykuł 3 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/33/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących dźwigów i elementów bezpieczeństwa do dźwigów (Dz. U. UE. L. z 2014 r. Nr 96, str. 251 z późn. zm.) nie stoi na przeszkodzie nałożeniu przez organ krajowy na zarządcę budynku obowiązku uzupełnienia wyposażenia dźwigu osobowego wprowadzonego do obrotu i opatrzonego oznakowaniem CE o rozwiązania służące dostępności dla osób z niepełnosprawnością. Obowiązek taki nie stanowi modyfikowania dźwigu w sposób nieokreślony w tej dyrektywie, jeżeli dotyczy przystosowania kabiny, którego umożliwienie stanowi element zasadniczego wymagania określonego w pkt 1.2 załącznika I do dyrektywy, i nie prowadzi do powstania nowego wyrobu wymagającego ponownej oceny zgodności.