Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 maja 2014 r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu orzekł o przyznaniu adwokatowi K. G. opłaty za zastępstwo prawne udzielone D. W. i M. W. w ramach przyznanego im prawa pomocy. Postanowienie to doręczono adwokatowi w dniu 13 maja 2014 r. (k. 443 akt sądowych).
Pismem złożonym do akt sądowych w dniu 14 maja 2014 r. D. W. i M. W. wnieśli sprzeciw od wskazanego na wstępie postanowienia. Podnieśli, że adwokat nie podjął żadnych czynności, a "otrzymał pieniądze za nic".
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Sprzeciw podlegał odrzuceniu, ponieważ jego wniesienie było niedopuszczalne.
W myśl art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia.
Należy zauważyć, że sprzeciw od postanowienia referendarza wydanego w przedmiocie przyznania fachowemu pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy wynagrodzenia oraz zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków przysługuje wyłącznie temu pełnomocnikowi, tj. adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu (por. np. postanowienie NSA z 20 stycznia 2009 r., I OZ 939/08, ONSAiWSA 2009, Nr 6, poz. 107). Jak wskazuje się w literaturze prawniczej, sprzeciw wniesiony przez nieuprawniony podmiot podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., bowiem pojęcie strony użyte w art. 259 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 258 § 2 p.p.s.a. należy utożsamiać wyłącznie z podmiotem składającym wniosek o przyznanie prawa pomocy. To samo dotyczy fachowego pełnomocnika składającego wniosek o przyznanie wynagrodzenia oraz zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Legalis/el.). Pogląd ten należy zaakceptować, albowiem jest on zgodny z dyrektywami wykładni językowej, które polegają na tym, że należy tekst prawny interpretować tak, aby żadna jego część nie okazała się zbędna. Gdyby intencją ustawodawcy było wyposażenie strony w legitymację do kwestionowania postanowień referendarza w przedmiocie przyznania wynagrodzenia profesjonalnemu pełnomocnikowi, to zbędny byłby fragment przepisu dotyczący samych pełnomocników, którzy przecież w p.p.s.a. nie występują jako samodzielni uczestnicy postępowania, a zawsze jedynie zastępują strony. W tym jednak przypadku, tj. na gruncie art. 259 § 1 p.p.s.a. jest inaczej, a zatem wyłącznie profesjonalny pełnomocnik działając – tym razem – we własnym imieniu jest uprawniony do kwestionowania postanowienia referendarza wydanego na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.
Dalej należy zauważyć, że sprawa o ustalenie i przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu w ramach przyznanego i skonsumowanego prawa pomocy jest sprawą pomiędzy tymże pełnomocnikiem a wojewódzkim sądem administracyjnym, który przyznaje należne wynagrodzenie od Skarbu Państwa. Tylko zatem konkretny pełnomocnik, niezadowolony z przyznanego mu postanowieniem wynagrodzenia, może składać od niego sprzeciw, natomiast taki środek nie przysługuje skarżącemu, na rzecz którego działał profesjonalny pełnomocnik (zob. postanowienia NSA: z dnia 8 stycznia 2009 r., I OZ 946/08 i z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt II OZ 607/10, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając powyższe na uwadze, wniesienie sprzeciwu przez skarżących było niedopuszczalne, a co za tym idzie sprzeciw podlegał odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.