Uzasadnienie
Pismem elektronicznym z dnia 10 lutego 2026 r. B. S., prowadząca działalność gospodarczą pod firmą R. (dalej: skarżąca, strona skarżąca), działając poprzez A. S., wskazanego w treści skargi jako prokurent skarżącej, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Starosty Lubańskiego z dnia 4 lutego 2026 r. nr RŚ.6233.4.2025 odmawiającą udzielenia skarżącej zezwolenia na przetwarzanie odpadów.
Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z 12 marca 2026 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do złożenia dokumentu o ustanowieniu prokury bądź pełnomocnictwa (zawierającego oświadczenie, którym z podmiotów wymienionych w art. 35 p.p.s.a. jest) lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, ze wskazaniem, że z informacji zawartych w CEIDG nie wynika, że A. S. jest prokurentem skarżącej, a raczej pełnomocnikiem, a ponadto z zakresu udzielonego pełnomocnictwa wynika, że nie posiada umocowania do reprezentacji przed sądami administracyjnymi. Wezwanie to zostało doręczone adresatowi, zgodnie z urzędowym poświadczeniem doręczenia (k. 61 akt sądowych), w dniu 24 marca 2026 r.
W odpowiedzi na powyższe, wraz z repliką na odpowiedź na skargę organu A. S. nadesłał pełnomocnictwo udzielone mu przez stronę skarżącą do reprezentowania przed Sądem oraz innymi sądami administracyjnymi, we wszystkich sprawach związanych z niniejszą skargą oraz oświadczenie, podpisane przez A. S., zgodnie z treścią którego działał on w charakterze pełnomocnika skarżącej oraz reprezentował ją w sposób ciągły od etapu postępowania administracyjnego, a nadto wszelkie czynności podejmowane w sprawie, w tym składanie pism oraz skargi do Sądu, były dokonywane w interesie strony i za jej wiedzą i zgodą. Wraz z ww. dokumentami, pełnomocnik strony skarżącej wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz w osobnym piśmie poinformował o wniesieniu w dniu 26 marca 2026 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze odwołania od zaskarżonej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Podkreślić należy, że Sąd nie może rozpoznać skargi, która nie została poprzedzona wyczerpaniem przez stronę skarżącą właściwego trybu zaskarżenia danego aktu w administracyjnym toku instancji, ponieważ skarga taka dotyczy rozstrzygnięcia organu I instancji. Niezachowanie przewidzianego w art. 52 § 1 p.p.s.a. trybu ma zatem miejsce wówczas, gdy strona w ogóle nie wniosła przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia, jak też w przypadku złożenia do sądu administracyjnego skargi po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ. Innymi słowy, nie wystarczy samo złożenie środka zaskarżenia od kwestionowanych decyzji organu I instancji, lecz wymagane jest, aby skarga została wniesiona na stosowne działanie organu podjęte po rozpatrzeniu takiego środka prawnego. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w danej sprawie, otwiera tej stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 24 kwietnia 2015 r., I OSK 979/15, z 16 lipca 2019 r., I OSK 1312/19, dostępne w CBOSA).
Jak wynika zaś z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę niedopuszczalną z innych przyczyn. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że skargę do sądu administracyjnego można złożyć skutecznie na rozstrzygnięcie, które jest ostateczne, czyli co do zasady na decyzję lub postanowienie organu drugiej instancji. W sytuacji zaś, gdy strona nie wyczerpie trybu zaskarżenia, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Zaskarżona do Sądu w niniejszej sprawie decyzja z dnia 4 lutego 2026 r. nr RŚ.6233.4.2025 została wydana przez Starostę Lubańskiego, działającego jako organ I instancji. Od tej decyzji skarżącej – jako stronie postępowania – przysługiwało prawo do wniesienia odwołania do organu wyższego stopnia, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze, co też zostało wyrażone w treści zawartego w decyzji Starosty pouczenia. W świetle powyższego uznać należy, że skarga na decyzję organu I instancji, od której przysługuje odwołanie, jest niedopuszczalna. Dopiero na akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, przewidzianego w postępowaniu administracyjnym, przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego. Wypada również podkreślić w związku z powyższym, że na ocenę dopuszczalności skargi bez wpływu pozostaje okoliczność następczego wniesienia do organu II instancji odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Niezależnie od powyższego wskazać należy, że na wezwanie Sądu do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu o ustanowieniu prokury bądź pełnomocnictwa, zawierającego oświadczenie, którym z podmiotów wymienionych w art. 35 p.p.s.a. jest występujący w imieniu skarżącej A. S., co prawda został nadesłany dokument pełnomocnictwa udzielony wyżej wymienionemu przez skarżącą, jednak brak precyzyjnego wskazania w nadesłanej korespondencji, którym z podmiotów uprawnionych do występowania w postępowaniu przed Sądem, uniemożliwił Sądowi kontrolę legitymacji procesowej występującego w imieniu skarżącej pełnomocnika. Skoro czynność ta nie została wykonana, skarga jest również dotknięta w tym zakresie brakiem formalnym.
Odnosząc się zaś do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zawartym w treści pisma nadesłanego Sądowi w dniu 31 marca 2026 r., Sąd wyjaśnia, że zaistnienie przesłanki do odrzucenia skargi wykluczało w niniejszej sprawie badanie przesłanek do uwzględnienia wniesionego żądania. Merytoryczne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie jest bowiem uwarunkowane skutecznym wniesieniem skargi do Sądu.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.