Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 października 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 862/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi K. J. (dalej: "skarżący") na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności postanowienia, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...].
Pismem z dnia 12 marca 2019 r. skarżący wniósł o sprostowanie wyroku, poprzez dopisanie pominiętego w sentencji określenia "w części" wymaganego według skarżącego zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a., Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
W orzecznictwie wskazuje się, że sprostowanie niedokładności (nieścisłości) może obejmować właściwe oznaczenie stron czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy (wyrok SN, sygn. akt II CKN 817/97). W zakresie błędu pisarskiego przyjmuje się, że to widoczne, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Przez błąd rachunkowy należy natomiast rozumieć błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji (postanowienie SN z 21 czerwca 1967 r., sygn. akt II CZ 48/67). Nie ulega wątpliwości, że w każdym przypadku oczywistość omyłki oznacza, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, zauważyć należy, że skarżący domaga się sprostowania wyroku poprzez wskazanie, że Sąd uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające "w części". W ocenie Sądu takie żądanie nie spełnia przesłanek z art. 156 § 1 p.p.s.a. W sentencji wyroku wydanego w niniejszej sprawie nie występuje wskazana przez skarżącego niedokładność wymagająca sprostowania. Sąd rozpoznał skargę w całości, eliminując zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzające je postanowienie z obrotu prawnego w całości.
Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.