Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją nr [...]z dnia [...] listopada 2008 r., wydaną na podstawie art. 127 § 2 k.p.a. oraz art. 1, art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2008 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 2 ust. 1, art. 5, art. 6, art. 7, art. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.), którą odmówiono M. P. przyznania dodatku mieszkaniowego za lokal w W., ul. [...].
W uzasadnieniu podał, że przyznanie dodatku mieszkaniowego zależy od spełnienia przesłanek określonych w powołanej wyżej ustawie o dodatkach mieszkaniowych. W art. 5 ust. 1 tej ustawy określona została normatywna powierzchnia użytkowa lokalu w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego, uprawniająca do otrzymania dodatku mieszkaniowego. Normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego dla 1 osoby nie może przekroczyć 35 m2, z tym że dodatek mieszkaniowy będzie przysługiwał nawet wtedy, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie będzie przekraczała normatywnej powierzchni o więcej niż 30% do 50%. W tym drugim wypadku – zgodnie z art. 5 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, gdy udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie będzie przekraczał 60%.
W świetle postanowień powołanych przepisów skarżącej dodatek mieszkaniowy nie przysługuje. Mieszka sama w lokalu o powierzchni użytkowej 45,75 m2 i brak podstaw do kwestionowania powierzchni użytkowej tego lokalu. Dopuszczalne przekroczenie, o którym mowa w art. 5 ust. 5 pkt 1 tej ustawy – o 30% powierzchni samych pokoi i kuchni (37,70 m2) w powierzchni użytkowej tego lokalu, przekracza 60%.
Z tych względów Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] odmawiającą M. P. przyznania dodatku mieszkaniowego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. P. wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2008 r., nr [...], zarzucając, że w zaskarżonych decyzjach błędnie przyjęto powierzchnię użytkową zajmowanego przez nią lokalu mieszkalnego w W. przy ul. [...], 45,75 m2, podczas gdy powierzchnia użytkowa tego lokalu wynosi 44,57 m2. Wyjaśniła, że organ błędnie zaliczył do powierzchni użytkowej tego lokalu powierzchnię szaf i schowków w ścianach.
Ponadto powołuje się na swoją obecnie trudną sytuację materialną. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosiło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozważył co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej.
Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Rozpatrując skargę M. P. pod tym kątem, Sąd nie stwierdził, aby organy administracyjne podejmujące zaskarżone decyzje w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego za zajmowany przez nią lokal w W., przy ul. [...], dopuściły się naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy.
Podstawę materialnoprawną odmowy przyznania M. P. dodatku mieszkaniowego za lokal nr [...] w budynku przy ul. [...] w W. stanowił przepis art. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.).
Z treści tego przepisu wynikają przesłanki, które muszą być spełnione, aby organ administracyjny mógł przyznać dodatek mieszkaniowy. Niewątpliwie żadna z wymienionych tam przesłanek nie została spełniona.
Skarżąca mieszka sama w mieszkaniu o powierzchni 45,75 m2, a więc o powierzchni użytkowej przekraczającej dopuszczalną powierzchnię normatywną przewidzianą dla jednej osoby. W mieszkaniu tym udział powierzchni samych pokoi i kuchni do powierzchni użytkowej przekracza 60%, a więc granicę dopuszczalną do przyznania przez organ dodatku mieszkaniowego.
Nietrafny jest zarzut skarżącej, że powierzchnia zajmowanego przez nią lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. wynosi 44,57 m2, bowiem w całej korespondencji znajdującej się w aktach administracyjnych Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., załączonych do akt niniejszej sprawy, podawana jest powierzchnia użytkowa tego lokalu – 45,75m2, a mianowicie:
─ wniosek skarżącej o przyznanie dodatku mieszkaniowego z dnia 13 października 2008 r. – k. 4 akta administracyjne,
─ pismo Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w W. z dnia 26 marca 2008 r. – k. 1 akta administracyjne,
─ decyzja Urzędu [...] nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. o przyznaniu obecnej skarżącej dodatku mieszkaniowego za lokal nr [...] przy ul. [...] w W. – k. 8 akta administracyjne.
Ponadto z załączonej do skargi umowy o najem lokalu mieszkalnego z dnia 26 września 2001 r. pomiędzy Administracją Domów Komunalnych – [...] a skarżącą jako najemcą, wynika, że lokal ten ma powierzchnię użytkową 45,75 m2 (k. 3 akta sprawy).
Dopiero w odwołaniu od decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] października 2008 r. skarżąca kwestionuje przyjętą przez organ w zaskarżonej decyzji powierzchnię użytkową tego lokalu 45,75 m2, podczas gdy według jej ustaleń powierzchnia użytkowa tego lokalu wynosi 44,57m2.
Jednak już w uzasadnieniu swojej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r., wyjaśnia, że różnica w wyliczeniach jest wynikiem zaliczenia przez organ do powierzchni użytkowej szaf i schowków wbudowanych w ściany tego mieszkania.
Z tych też względów Sąd podzielił słuszność stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., że brak jest podstaw do kwestionowania powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w W., ustalonej w wysokości 45,75 m2.
Z przytoczonych powodów należało stwierdzić brak uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji i dlatego też Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę, jako bezzasadną, oddalił.