Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 listopada 2012 r. sygn. II SA/Wa 646/12 przyznał S. S. prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego, w sprawie z jego skargi na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku.
Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. pismem z dniu [...] listopada 2012 r. poinformowała, że do udzielenia pomocy prawnej skarżącemu został wyznaczony radca prawny T. W. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 343/13 oddalił skargę kasacyjną sporządzoną przez radcę prawnego T. W. i imieniu S. S., od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2012 r. sygn. II SA/WA 646/12 odrzucającego skargę.
Pismem z dnia [...] maja 2013 r. radca prawny T. W. złożył wniosek o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego.
W piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r., stanowiącym sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 20 maja 2013 r. sygn. II SA/Wa 646/13 odmawiającego przyznania radcy prawnemu T. W. wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej w ramach przyznanego skarżącemu prawa pomocy, mylnie określonym przez wnoszącego jako zażalenie, wnioskodawca podkreślił, iż w jego ocenie złożenie przez niego w skardze kasacyjnej wniosku o zasądzenie ma jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinno być rozumiane jako złożenie oświadczenia, że koszty te nie zostały opłacone w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze. zm.) zwanej dalej P.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Opłaty za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu wydatków uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców pranych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze. zm.).
Stosownie do postanowień § 16 wyżej wskazanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Należy wskazać, iż z treści przytoczonego przepisu wynika, że aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści, gdyż pozwala to w istocie określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa (vide: postanowienie NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r. sygn. I OZ 615/08, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu złożony przez r.pr. T. W. w skardze kasacyjnej wniosek nie spełnia wymogów § 16 cyt. rozporządzenia. Bezsporne jest bowiem, że brak w nim oświadczenia, że koszty pomocy prawnej, udzielonej z urzędu, nie zostały zapłacone w całości lub w części. Podkreślić należy, iż sformułowanie "wnoszę o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej na rzecz pełnomocnika skarżącego" nie zawiera wymaganego w powołanym wyżej paragrafie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości elementu oświadczenia.
Nie ma zatem racji pełnomocnik skarżącego, podnosząc w piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r., że wniosek o koszty jest sformułowany prawidłowo, gdyż wyczerpuje obowiązek informacyjny wynikający z § 16 cyt. rozporządzenia, skoro przepis ten, o czym była już mowa wyżej, wymaga formy oświadczenia, co do nieopłacenia wnioskowanych kosztów.
Wobec niezawarcia we wniosku wymaganego przepisami oświadczenia, nie może on zostać przez Sąd uwzględniony.
Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 250 P.p.s.a. oraz § 16 cyt. wyżej rozporządzenia orzekł, jak w sentencji.