Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 września 2008 r. oddalił skargę wniesioną przez B. M. w imieniu małoletniego syna S. w przedmiocie odmowy przyznania mu przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych świadczenia w drodze wyjątku.
Na wniosek skarżącej, postanowieniem z dnia 3 października 2008 r., zostało przyznane jej prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu.
Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu dla małoletniego S. M. adwokat M. K.-D.
Ustanowiona adwokat, pismem z dnia 18 listopada 2008 r., poinformowała, że w niniejszej sprawie napisała opinię o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego przez Sąd wyroku, którą doręczyła przedstawicielce ustawowej małoletniego S. M. Następnie, pismem z dnia 3 grudnia 2008 r. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, do którego dołączyła sporządzoną opinię.
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 15 grudnia 2008 r. odmówiono przyznania żądanego wynagrodzenia z uwagi na brak oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Pismem z dnia 5 stycznia 2009 r. adw. M. K.-D. ponownie złożyła wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, oświadczając, że opłaty nie zostały zapłacone w całości.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej ppsa, wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.), zwanym dalej rozporządzeniem.
Z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia wynika, że zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej należy się pełnomocnikowi z urzędu, między innymi za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Przepis ten stanowi jednocześnie, że wysokość stawki minimalnej opłaty za czynności adwokackie w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie takiej opinii przez adwokata, "jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat", wynosi 75 % stawki minimalnej, określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia.
Stosownie zaś do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) tego rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w "innej sprawie", to jest takiej, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, albo adwokat nie sporządził skargi i nie brał udziału w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 240 zł.
Ponadto w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
W niniejszej sprawie adwokat M. K.-D. została ustanowiona pełnomocnikiem z urzędu dla małoletniego S. M. po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku oddalającego wniesioną w imieniu małoletniego skargę w przedmiocie odmowy przyznania mu świadczenia w drodze wyjątku, czyli po zakończeniu postępowania sądowego w pierwszej instancji.
Jak wynika z wniosku adwokata z dnia 3 grudnia 2008 r. o zasądzenie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu, udzielona pomoc polegała na sporządzeniu opinii o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Należało więc przyjąć, iż w tym wypadku podstawą ustalenia minimalnej stawki wynagrodzenia jest § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia.
Równocześnie, jak wynika z powołanego wyżej przepisu, "jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji", wskaźnik procentowy stawki, określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, wynosi 75 %.
Natomiast wysokość stawki, określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 zależy od tego, czy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. a), czy adwokat domaga się wynagrodzenia za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. b), czy też adwokat występował w innej sprawie (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c).
Należy uznać, że niniejsza sprawa należy do tej ostatniej kategorii, z uwagi na to, że dotyczyła skargi na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku - a więc nie była sprawą, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, a także adwokat nie sporządził w tej sprawie skargi i nie brał udziału w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego.
Z tego względu ustalono, że w tej sprawie wysokość "stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1" rozporządzenia, wynosi 240 zł.
Należało więc przyjąć, że należne pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie wynosi 75% z 240 zł, czyli 180 zł i powinno być podwyższone o kwotę 39,60 zł, stanowiącą podatek od towarów i usług, który na dzień wydania postanowienia wynosi 22 %, co łącznie stanowi kwotę 219, 60 zł.
Ponadto, w niniejszej sprawie adw. M. K.-D., przesłała stronie, której świadczyła pomoc prawną z urzędu, sporządzoną opinię, a także - stosownie do § 20 rozporządzenia, we wniosku z dnia 5 stycznia 2009 r., złożyła wymagane oświadczenie.
Z uwagi na to, że zostały spełnione warunki, uzasadniające przyznanie ustanowionemu pełnomocnikowi z urzędu żądanego wynagrodzenia, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ppsa w związku z art. 250 ppsa oraz stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, a także w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, postanowiono, jak w sentencji.
Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.).