Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lutego 2018 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia kwatery nr [...] położonej przy ul. [...] w [...].
W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący wskazał, że jego sytuacja finansowa jest trudna, nie stać go na zakup czy wynajęcie innego mieszkania, ma na utrzymaniu trójkę małoletnich dzieci. Przedmiotowe mieszkanie jest jego jedynym miejscem zamieszkania. Pracuje na stanowisku kierowca – mechanik, zarabia ok. 1.500 zł netto miesięcznie. Ma zasądzone alimenty na rzecz dzieci w łącznej wysokości 1.750 zł miesięcznie. Dalej skarżący zaznaczył, że wysoce prawdopodobne jest, iż po opuszczeniu przez niego zajmowanej kwatery zostanie ona przydzielona innej osobie. Powrót do przedmiotowego mieszkania będzie zatem bardzo utrudniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.)– zwanej dalej P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musi zawierać uzasadnienie powodów, dla których Sąd winien postanowić o wstrzymaniu jej wykonania. Oznacza to, że obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z powyższego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Rozpoznając wniosek Sąd ocenia, czy w istocie podane przez stronę okoliczności wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W postępowaniu wszczętym z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie ocenia legalności zaskarżonego orzeczenia.
Ochrona tymczasowa, o której mowa w art. 61 § 3 ppsa, odnosi się do aktów lub czynności, które generalnie nadają się do wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dotyczy takiej sytuacji rodzajowej, w ramach której zaskarżony do sądu administracyjnego akt wywołuje lub może wywołać skutki materialnoprawne. W uproszczeniu można powiedzieć, iż procedurą wstrzymania może być objęty akt, który podlega wykonaniu w drodze przymusu – w postępowaniu egzekucyjnym (patrz: postanowienie NSA z 14 marca 2013 r. sygn. akt II OZ 171/13).
Skarżący swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnił tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawi skarżącego prawa do kwatery, która przydzielona zostanie kolejnemu żołnierzowi.
Jak już wyżej wskazano, przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważane z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak więc odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach.
Wskazać należy, iż w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji sporna kwatera nr [...] przy ul. [...] w [...], pozostająca w dyspozycji Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w W., mogłaby zostać przyznana innej osobie. W takiej sytuacji, nawet gdyby skarga została uwzględniona i organ byłby zobowiązany do ponownego rozpatrzenia sprawy, możliwość powrotu skarżącego do tego lokalu byłaby znacznie utrudniona, co – niezależnie od powyższych argumentów – wypełnia przesłankę z art. 61 § 3 ppsa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2010 r. sygn. akt I OZ 558/10, publ. www.cbois.gov.pl).
W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż podane przez skarżącego okoliczności stanowią podstawę do uzyskania ochrony tymczasowej.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.