Uzasadnienie
M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że wykonanie decyzji jest próbą pozbawienia go podstawowej opieki zdrowotnej, jaką zyskał będąc osobą zarejestrowaną jako osoba bez pracy. Wskazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ w obecnej sytuacji nie jest w stanie korzystać z prywatnej służby zdrowia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 cytowanej ustawy po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Analizując cytowany powyżej przepis ustawy należy mieć na uwadze, że każda decyzja wywołuje określone skutki prawne. Jednak wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Oznacza to, że Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ustalić, czy to właśnie wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować takie zmiany w rzeczywistości, które mieściłyby się w tych dwóch wskazanych przez ustawodawcę kategoriach pojęciowych; przy czym tego rodzaju ustalenia Sąd powinien dokonać także w oparciu o argumenty przywołane przez stronę w skierowanym do Sądu wniosku o wstrzymanie.
W niniejszej sprawie skarżący wskazał, że wykonanie decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej w konsekwencji pozbawi go podstawowej opieki zdrowotnej, jaką zyskał będąc osobą zarejestrowaną jako osoba bez pracy.
Zgodnie z art. 66 ust 1 pkt 24 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.) obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają bezrobotni niepodlegający obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu. Obowiązek zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego i obowiązek odprowadzenia składki spoczywa na właściwym powiatowym urzędzie pracy (art. 85 ust 6 i art. 75 ust 9 cytowanej ustawy). Stosownie zaś do art. 73 pkt 7 cytowanej ustawy obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 24, powstaje z dniem uzyskania statusu bezrobotnego, a wygasa z dniem utraty tego statusu.
Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że utrata ubezpieczenia zdrowotnego następuje z mocy samego prawa, w momencie kiedy decyzja o utracie statusu osoby bezrobotnej i utracie prawa do zasiłku stanie się ostateczna, czyli wtedy gdy strona nie odwołała się od orzeczenia organu I instancji lub gdy orzeczenie organu I instancji zostało utrzymane w mocy przez organ odwoławczy. A to z kolei oznacza, że na etapie wstępnym rozpoznania sprawy Sąd nie może wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji, z powodu wskazanego przez skarżącego, ponieważ powód ten już nastąpił. Natomiast skutek taki upadnie w przypadku, gdy skarga na zaskarżoną decyzję zostanie uwzględniona (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1923/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.