Uzasadnienie
A. i Ax. małżonkowie W., reprezentowani przez adwokata J. Z. wnieśli skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego. W skardze zawarli wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczania kosztów sadowych. W dniu 15 marca 2010 r., na wezwanie Sądu, skarżący złożyli wniosek w powyższym zakresie na urzędowym formularzu.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym i uzyskiwanych dochodach zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wraz z wnioskodawcami pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym dwójka ich dzieci. A. W. uzyskuje dochody z prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 3 100 zł, a Ax. W. uzyskuje dochody ze stosunku pracy w wysokości 3 423 zł. Ponadto z oświadczenia wynika, że skarżący posiadają mieszkanie o wielkości 38 m2.
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 12 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 258/10 odmówiono skarżącym przyznania prawa pomocy. W dniu 27 maja 2010 r. pełnomocnik skarżących wniósł sprzeciw od powyższego postawienia.
Wobec podniesionych we wniosku okoliczności, celem oceny rzeczywistego stanu majątkowego, możliwości płatniczych wnioskodawców, pismem z dnia 11 czerwca 2010 r. wezwano skarżących do złożenia, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, dodatkowych dokumentów, pozwalających na pełne wyjaśnienie ich sytuacji majątkowej w postaci: dokumentów potwierdzających wysokość miesięcznych wydatków w prowadzonym gospodarstwie domowym (rachunków i faktur za ostatnie trzy miesiące wskazujących na bieżące koszty utrzymania), zaświadczenia o wysokości wynagrodzenia za pracę oraz wysokości osiągniętego dochodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej z okresu ostatnich trzech miesięcy oraz wyciągów i wykazów z posiadanych rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych z okresu ostatnich trzech miesięcy.
Ponadto skarżący zostali wezwani do złożenia dodatkowego oświadczenia wyjaśniającego rozbieżności pomiędzy oświadczeniem zawartym w rubryce 12 formularza wniosku, z którego wynika, że nie zatrudniają oni i nie pozostają w innym stosunku prawnym z adwokatem lub radcą prawnym, a faktem ustanowienia w niniejszej sprawie pełnomocnika z wyboru w osobie adwokata J. Z. Wezwani zostali także do wskazania źródeł dochodu, z których pokrywają koszty zastępstwa prawnego w niniejszej sprawie.
Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniu 21 czerwca 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.;) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zaskarżone postanowienie traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 246 § 1 powołanej ustawy prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Stosownie do treści art. 252 § 1 powołanej ustawy wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczne, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem lub radcą prawnym.
Z kolei, art. 255 cytowanej ustawy stanowi, że w przypadku, gdy oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest zobowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.
Instytucja przyznania prawa pomocy jest rozwiązaniem szczególnym i powinna być stosowana w przypadkach wyjątkowych, wobec osób, których sytuacja materialna i bytowa jest trudna. Zawarte w art. 246 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sformułowanie "gdy osoba ta wykaże" oznacza zaś, że na wnoszącym wniosek o przyznanie prawa pomocy spoczywa obowiązek udowodnienia, iż znajduje się on w tej szczególnej sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy.
Zaznaczyć trzeba, że podstawę do przyznania prawa pomocy stanowią informacje wynikające z oświadczenia zawartego we wniosku składanym przez stronę na urzędowym formularzu. W sytuacji, gdy oświadczenie strony okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 powołanej ustawy).
W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 11 czerwca 2010 r. wezwano wnioskodawców do złożenia – w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania dodatkowych dokumentów, pozwalających na pełne wyjaśnienie ich sytuacji materialnej, a tym samym ustalenie istnienia przesłanek do ewentualnego pozytywnego załatwienia złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Termin na wykonanie tego wezwania upłynął w dniu 6 lipca 2010 r. Mimo upływu wyznaczonego terminu skarżący nie wykonali wezwania - nie nadesłali żądanych dokumentów.
Skarżący odstępując od złożenia wymaganych dokumentów nie uzupełnili niewystarczającego do oceny ich możliwości płatniczych oświadczenia zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Stwierdzić zatem należy, że wnioskodawcy nie wykazali iż nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W konsekwencji brak jest podstaw do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.