Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 2209/11 Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Warszawie oddalił skargę T. W. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych (pkt 1 wyroku) oraz przyznał ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz pełnomocnika z urzędu adw. K. C. kwotę 420 zł powiększoną o kwotę 93,60 zł, stanowiącą 23% podatku od towarów i usług, tytułem pomocy prawnej udzielonej z urzędu (pkt 2 wyroku).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: ppsa, sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (§ 2 zd. 1 powołanego wyżej artykułu).
Sprostowanie orzeczenia może nastąpić z urzędu, jeżeli sąd stwierdzi występujące w nim niedokładności, a także na wniosek każdej ze stron postępowania lub jego uczestników.
Przedmiotem sprostowania może być każdy wyrok, jak również postanowienie, bez względu na ich zaskarżalność czy prawomocność, a złożenie wniosku o sprostowanie nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego.
Istotą sprostowania jest wyeliminowanie błędów, o których mowa w art. 156 § 1 ppsa, a które zawiera orzeczenie - jego sentencja, czy też uzasadnienie, przy czym nie może ono prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia.
W trybie art. 156 § 1 ppsa sprostowaniu podlegają niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym wszystkie wymienione nieprawidłowości muszą być bezsporne i oczywiste. Jako niedokładności uznać można nieścisłości np. w oznaczeniu stron, dokładnym wymienieniu innych podmiotów występujących w postępowaniu, czy nieprawidłowe podanie imienia strony. Z kolei za błędy pisarskie może być uznane widoczne, niewłaściwe użycie wyrazu, czy też jego niezamierzone opuszczenie. Błędem rachunkowym będzie z kolei niewłaściwe przeprowadzenie działań arytmetycznych. Przez oczywiste omyłki należy rozumieć wszystkie inne sytuacje poza wymienionymi powyżej, które swoim charakterem są do nich zbliżone.
Sprostowanie wyroku można stosować wyłącznie wtedy, gdy zasądzona przez sąd kwota jest wynikiem nieprawidłowej operacji arytmetycznej (błąd rachunkowy), a nie wtedy gdy sąd nie zauważa pewnych wydatków przy sumowaniu kosztów czy wręcz je pomija.
W związku z tym, że w rezultacie sprostowania orzeczenie otrzymuje brzmienie zgodne z wolą sądu w chwili jego wydania, postanowienie o sprostowaniu rozciąga swoje skutki od chwili wydania sprostowanego orzeczenia.
W pkt 2 sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 2209/11 wystąpił błąd rachunkowy polegający na błędnym oznaczeniu kwoty stanowiącej 23% podatku od towarów i usług, albowiem 23% od kwoty 420 zł przyznanej ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz pełnomocnika z urzędu, tytułem pomocy prawnej udzielonej z urzędu, stanowi kwotę "96,60 zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych i 60/100)", a nie, jak błędnie wskazano w sentencji wyroku, kwotę "93,60 zł (dziewięćdziesiąt trzy złote i 60/100)".
Wobec oczywistości wskazanego błędu rachunkowego, będącego wynikiem nieprawidłowej operacji arytmetycznej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 156 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.