Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 Kpa, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] W. z dnia 25 sierpnia 2009 r. odmawiającą W. P. przyznania dodatku mieszkaniowego.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołał się na przepis art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, poz. 734 ze zm.) i wskazał, że W. P. dysponuje orzeczeniem Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w W. potwierdzającym wymóg zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, mieszka sama w lokalu mieszkalnym o powierzchnia użytkowej 47,82 m2. Zatem powierzchnia ta przekracza o ponad 30% normatywną powierzchnię przypadającą na 1 członka gospodarstwa domowego, to jest 45,50 m2. (art. 5 ust. 1 ustawy). Wobec takiego stanu, stosownie do art. 5 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy, dodatek nie przysługuje.
Organ wyjaśnił, iż tylko w przypadku gdy lokal zajmuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub też wymagająca oddzielnego pokoju, powierzchnia może przekroczyć wskazaną wielkość o 15 m2. Jednakże ma to znaczenie tylko w przypadku rodzin wieloosobowych, w których skład wchodzi także osoba chora czy też niepełnosprawna. Wnioskodawczyni mieszka sama, więc nie zachodzi ani potrzeba, ani konieczność spełniania tego wymogu, gdyż mieszkanie o łącznej powierzchni wynoszącej 47,82 m2 ma do swej wyłącznej dyspozycji.
Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. W. P. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, wskazując na nieprawidłową interpretację przez oba organy przepisu art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych. Skarżąca twierdziła, iż z brzmienia przepisu wynika jej uprawnienie do żądanego dodatku, albowiem jest osobą niepełnosprawną o orzeczonym prawie zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, zaś zajmowane przez nią mieszkanie ma powierzchnię 47,82 m2, a zatem nie przekracza przysługującej jej normatywnej powierzchni 50 m2. Na rozprawie powołała się nadto na orzecznictwo sadów administracyjnych potwierdzających zasadność jej skargi.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi, argumentując jak w zaskarżonej decyzji oraz wskazując na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. akt I OSK 565/06.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, czyli w tej sprawie - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga nie jest zasadna.
Organy obu instancji prawidłowo ustaliły (niesporny w niniejszej sprawie stan faktyczny) i prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego.
W sprawie bezsporne jest legitymowanie się skarżącej orzeczeniem Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w W. potwierdzającym wymóg zamieszkiwania w oddzielnym pokoju oraz fakt samotnego zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu mieszkalnym o powierzchni 47,82 m2.
Istota sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy do sytuacji W. P. można zastosować przepis art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, który stanowi, że powierzchnię normatywną powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna, poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju.
Wykładni tego przepisu należy dokonywać z uwzględnieniem jego celu, którym jest umożliwienie osobie niepełnosprawnej, korzystającej z wózka inwalidzkiego, poruszania się po mieszkaniu, albo umożliwienie osobie niepełnosprawnej, wobec której orzeczono wymóg zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, faktycznej realizacji tego uprawnienia.
Zatem skoro skarżąca zamieszkuje w przedmiotowym lokalu sama, wymóg zamieszkiwania w oddzielnym pokoju jest zachowany. Brak jest bowiem innych współlokatorów, z którymi musiała by ten pokój dzielić.
Taką też wykładnię przepisu zastosował w niniejszej sprawie organ.
Jest to interpretacja zgodna z dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 565/06 (publikowany w LEX nr 290657). "Artykuł 5 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734) stanowi, że powierzchnię normatywną powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna, poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Przepis ten zezwala na powiększenie powierzchni mieszkalnej nie z tytułu samej niepełnosprawności osoby zamieszkującej w lokalu, ale tylko wówczas, gdy osoba niepełnosprawna porusza się na wózku lub gdy niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Jeżeli więc w lokalu mieszkalnym zamieszkuje rodzina, a wśród niej osoba niepełnosprawna, normatywna powierzchnia mieszkalna ulegnie zwiększeniu, jeśli jest spełniony któryś z wymienionych wypadków (poruszanie się na wózku lub konieczność zamieszkiwania w oddzielnym pokoju).
Jednak przypadki te nie są takie same, gdy idzie o powiększenie powierzchni normatywnej, gdyż w sytuacji gdy osoba niepełnosprawna porusza się na wózku, powierzchnię mieszkalną zawsze się zwiększa, natomiast w drugim - tylko wówczas, gdy niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Inna jest sytuacja, gdy osoba niepełnosprawna nie zamieszkuje z rodziną, ale mieszka sama. Jeżeli w lokalu mieszkalnym ma zapewnione zamieszkiwanie w oddzielnym pokoju, wówczas nie można mówić o sytuacji przewidzianej w art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych."
Skarżąca powyższy przepis interpretuje wprost, akcentując sam fakt niepełnosprawności i abstrahując od istotnej okoliczności, iż w przedmiotowym lokalu zamieszkuje sama i ma zapewnione prawo korzystania z jednego pokoju.
Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się uchybień w rozpoznaniu sprawy ani naruszenia prawa i dlatego uznał skargę za chybioną.
Na podstawie art. 132 oraz art. 151 przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.