Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 14 marca 2013 r. G. B. Sędzia Sądu Rejonowego w [...], powołując się na art. 75 § 1 w zw. z art. 75 § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o ustroju sądów powszechnych (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 427 ze zm.), zwrócił się do Ministra Sprawiedliwości o przeniesienie na inne miejsce służbowe, t. j. do Sądu Rejonowego w [...]. G. B. zaznaczył, że w przypadku braku możliwości przeniesienia do Sądu Rejonowego w [...] prosi o przeniesienie do jednego ze wskazanych sądów rejonowych, t. j. do Sądu Rejonowego w [...], Sądu Rejonowego w [...] lub Sądu Rejonowego w [...].
Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] Minister Sprawiedliwości poinformował G. B., że nie uwzględnił jego wniosku o przeniesienie na inne miejsce służbowe.
G. B. złożył od powyższego pisma wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Minister Sprawiedliwości w piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] poinformował G. B., iż nie uwzględnił jego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Na wskazane wyżej pismo z dnia [...] sierpnia 2013 r. G. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, że decyzja Ministra Sprawiedliwości o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe nie jest decyzją administracyjną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W orzecznictwie podkreśla się, że przepis ten ma zastosowanie wówczas, gdy sąd orzekający nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania sądowego (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2008 r., sygn. akt II FPS 4/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Zawieszenie postępowania powinno być również uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej. Powyższe okoliczności sąd podejmujący rozstrzygnięcie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 powołanej ustawy powinien oceniać w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, co ma niebagatelne znaczenie w świetle konstytucyjnego nakazu rozpoznawania spraw bez zbędnej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) oraz zasady szybkości postępowania sądowoadministracyjnego (art. 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Sądowi z urzędu znany jest fakt, iż skarżący wniósł skargę konstytucyjną do Trybunału Konstytucyjnego, w której wystąpił o stwierdzenie niezgodności:
- 1) art. 75 § 1, 3 i 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 12 września 2001 r. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) z art. 45 ust. 1, art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji, w takim zakresie, w jakim regulacja nie przewiduje możliwości złożenia odwołania od negatywnej decyzji Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie wniosku sędziego o przeniesienie na inne miejsce służbowe i tym samym narusza normy konstytucyjne gwarantujące prawo do sądu, prawo do zaskarżenia orzeczeń zapadłych w pierwszej instancji i dwuinstancyjność postępowania sądowego;
- 2) art. 75 § 1, 3 i 4 ww. ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych z art. 31 ust. 1 i 3, art. 47, art. 52 ust. 1, art. 65 ust. 1 i art. 75 Konstytucji, w takim zakresie, w jakim regulacja nie wskazuje przesłanek, jakimi powinien kierować się Minister Sprawiedliwości rozpoznając wniosek sędziego o przeniesienie na inne miejsce służbowe, w tym przesłanek, które mogą stanowić przeszkodę do uwzględnienia wniosku o przeniesienie oraz przesłanek, w tym dotyczących sytuacji rodzinnej, życiowej i mieszkaniowej sędziego, których istnienie stanowiłoby podstawę do obligatoryjnego lub fakultatywnego obowiązku uwzględnienia wniosku o przeniesienie, niezwłocznie bądź w określonym okresie czasu, a także maksymalnego okresu czasu oczekiwania, po upływie którego uwzględnienie wniosku sędziego o przeniesienie na inne miejsce służbowe byłoby obligatoryjne.
Wskazanej skardze konstytucyjnej nadano bieg postanowieniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2014 r. o sygn. akt Ts 262/12, którym uwzględniono zażalenie skarżącego na postanowienie Trybunału o odmowie nadania biegu skardze konstytucyjnej. Oznacza to, że Trybunał przyjął do rozpatrzenia tę skargę. Sprawa rozpatrywana przez Trybunał nosi sygn. akt SK 30/14.
Zarzuty powyższej skargi konstytucyjnej dotyczą przepisów, które były stosowane przez organ w załatwieniu sprawy będącej przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zakres ich zaskarżenia, a w konsekwencji problem prawny postawiony przed Trybunałem Konstytucyjnym – dotyczy więc bezpośrednio materii niniejszej sprawy. Przedmiotem oceny Trybunału będzie bowiem forma i charakter rozstrzygnięć wydawanych w przedmiocie przeniesienia sędziego na inne miejsce służbowe oraz związane z ich wydawaniem gwarancje proceduralne. Z tych względów zawieszenie postępowania jest uzasadnione do czasu wydania przez Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnięcia w sprawie z ww. skargi konstytucyjnej G. B. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.