Uzasadnienie
Dyrektor Zespołu Szkół [...] w P. (dalej także: "organ") wydał w dniu [...] maja 2017 r. akt, mocą którego odwołał M. S. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") z funkcji kierownika internatu.
Zaskarżony akt z dnia [...] maja 2017 r., po nieudanej próbie doręczenia w dniu 9 czerwca 2017 r., zaawizowano do odbioru w placówce oddawczej adresata.
Powtórne awizo doręczono w dniu 19 czerwca 2016 r.
Ostatecznie przesyłkę zwrócono do nadawcy w dniu 26 czerwca 2017 r., jako niepodjętą w terminie.
Skarżący M. S. w dniu 20 września 2017 r. odebrał osobiście w sekretariacie Zespołu Szkół [...] w P. awizowaną przesyłkę zawierającą sporny akt Dyrektora Zespołu Szkół [...] w P. z dnia [...] maja 2017 r. i pokwitował jej odbiór.
W dniu 22 września 2017 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do jego złożenia.
W dalszej kolejności, pismem z dnia 4 października 2017 r., złożonym osobiście w siedzibie organu w dniu 10 października 2017 r., skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na akt Dyrektora Zespołu Szkół [...] w P. z dnia [...] maja 2017 r., składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1820/17, odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Odpis przedmiotowego postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 29 marca 2018 r.
Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, pismem z dnia 4 kwietnia 2018 r. wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2018 r.
Następnie, w piśmie procesowym z dnia 12 czerwca 2018 r. skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, złożył oświadczenie o cofnięciu zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 20 marca 2018 r.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 czerwca 2018 r., sygn. akt I OZ 520/18, umorzył postępowanie zażaleniowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej jako: "p.p.s.a."), jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.
Na skutek wejścia w życie art. 9 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), z dniem 1 czerwca 2017 r. treść art. 52 § 3 p.p.s.a. otrzymała zupełnie inne brzmienie, jednakże w art. 17 ust. 2 wskazanej nowelizacji zastrzeżono, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (czyli p.p.s.a.), w brzmieniu nadanym tą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie tej ustawy.
Nie ulega wątpliwości, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a., jest rodzajem sformalizowanej prośby (remonstracji) o uchylenie lub zmianę jakiegoś aktu administracyjnego, wnoszonej do organu administracji w związku z zagrożeniem zwrócenia się o ochronę sądową.
Wobec tego, uznać należy, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie należy ani do postępowania sądowoadministracyjnego, ani do jakiegokolwiek postępowania administracyjnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2014 r. sygn. akt II FSK 1874/12, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Niemniej, wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest warunkiem formalnym umożliwiającym następnie wniesienie skargi.
Zdaniem Sądu, aby w ogóle można było mówić o skutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, musi ono być wniesione w terminie 14-dniowym, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a., w brzmieniu sprzed dnia 1 czerwca 2017 r.
Nie ulega wątpliwości, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które ma miejsce już po upływie czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a., jest niedopuszczalne, a zatem bezskuteczne.
W konsekwencji, upływ terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa wyłącza możliwość skutecznego zaskarżenia do sądu administracyjnego kwestionowanego aktu (zob. m.in. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Po 117/15, czy też postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 16 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 382/12, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Uwzględniając powyższe, Sąd stwierdził, że termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, skierowanego do Dyrektora Zespołu Szkół [...] w P. w związku z jego aktem z dnia [...] maja 2017 r., biegł od dnia doręczenia skarżącemu tego pisma przez okres 14 dni.
Z uwagi na awizowanie przesyłki skierowanej do skarżącego, uznać należy, że - w świetle art. 44 k.p.a. - doręczenie nastąpiło z dniem 26 czerwca 2017 r.
Skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 22 września 2017 r., składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Następnie, skarżący w dniu 10 października 2017 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na akt Dyrektora Zespołu Szkół [...] w P. z dnia [...] maja 2017 r., składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
W tej sytuacji, w ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił, że bez swojej winy nie wniósł w terminie zarówno wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a następnie skargi do sądu.
W związku z powyższym, Sąd uznał, że nie znalazł podstaw, by zastosować art. 52 § 3 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r. i mimo spóźnienia się przez skarżącego z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, rozpoznać skargę.
Jedynie na marginesie, zauważyć należy, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie został przywrócony.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.
Jednocześnie, zwracając stronie skarżącej kwotę 200 złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi, Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.