Uzasadnienie
Małoletnia M.K. reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego M.K. złożyła w dniu 7 maja 2018 r. (data stempla pocztowego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach przedstawiciel ustawowy małoletniego dziecka wskazała, że wychowuje dwójkę dzieci (M.K. i L.S.). Utrzymuje się z comiesięcznych zasiłków rodzinnych na dzieci – 124 zł + 95 zł, dodatku do zasiłku rodzinnego – 193 zł, świadczeń wychowawczych na dzieci "500+" w łącznej kwocie 1000 zł oraz alimentów otrzymywanych na rzecz L.S. od jej ojca w wysokości 250 zł, co stanowi łącznie 1.662 zł. Jako stałe zobowiązania i wydatki zaliczyła comiesięczne opłaty za: mieszkanie – 800 zł, prąd – 270 zł, śmieci – 21 zł, wodę – ok. 30 zł, gaz – 40 zł, telewizję – 65 zł, telefon i Internet – 100 zł, ubezpieczenie samochodu – 83,50 zł, paliwo – 200 zł, kredyt – 444,54 zł. Oświadczyła, że nie ma żadnego majątku ani oszczędności.
Mając powyższe na względzie zważono, co następuje:
Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżąca, stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Zgodnie z art. 249a powołanej ustawy, jeżeli (...) rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Skoro zatem skarżąca w tej sprawie jest zwolniona z ustawy z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych, to postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, jako zbędne, należało umorzyć.
Natomiast art. 262 P.p.s.a. stanowi, że przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Stosownie zaś do treści art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jak wynika ze złożonego wniosku oraz akt administracyjnych sytuacja materialna M.K. i jej małoletnich dzieci jest trudna.
Matka małoletniej skarżącej M.K. jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie ma dochodów, żadnego majątku ani oszczędności. Dochód gospodarstwa domowego rodziny stanowią zasiłki rodzinne na dzieci – 124 zł + 95 zł, dodatki do zasiłku rodzinnego – 193 zł, świadczenia wychowawcze na dzieci "500+" w łącznej kwocie 1000 zł oraz alimenty otrzymywane na rzecz córki – L.S. od jej ojca w wysokości 250 zł, czyli łącznie 1.662 zł. Otrzymywane świadczenia, z których rodzina się utrzymuje w całości przeznaczane są na bieżące utrzymanie (comiesięczne opłaty za: mieszkanie – 800 zł, prąd – 270 zł, śmieci – 21 zł, wodę – ok. 30 zł, gaz – 40 zł, telewizję – 65 zł, telefon i Internet – 100 zł, ubezpieczenie samochodu – 83,50 zł, paliwo – 200 zł).
W ocenie referendarza sądowego, mając na względzie informacje i dane wykazane w formularzu PPF, jak też wynikające ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów uznał, że w przypadku skarżącej zachodzi ustawowa przesłanka uzasadniająca przyznanie prawa pomocy. Przedstawiona sytuacja rodzinna i finansowa nie pozwala skarżącej na ustanowienie pełnomocnika z wyboru bez uszczerbku utrzymania koniecznego.
Z tego względu, na podstawie art. 249a w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. e oraz art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.