Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1706/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową.
W piśmie z dnia 10 lutego 2010 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skarżący złożył do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w czasie, gdy była możliwość złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku przebywał zagranicą i nie było osoby, która mogłaby dowiedzieć się o treści orzeczenia. Ponadto wyjaśnił, że po powrocie do kraju dowiedział się o treści orzeczenia i stąd też wywodzi, iż jego wniosek jest uzasadniony. Do wniosku o przywrócenie terminu skarżący dołączył wniosek o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku.
W piśmie precyzującym wniosek o przywrócenie terminu skarżący podał, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 4 lutego 2010 r., tj. w dniu, w którym wrócił z zagranicy. Dodatkowo wskazał, że zawiadomienie o terminie rozprawy odebrał W. D., ale z uwagi na wyjazd osoba ta nie mogła go powiadomić w terminie o sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd postanowi o przywróceniu terminu w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy.
Zgodnie z art. 87 § 1 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Oznacza to, że w pierwszej kolejności Sąd obowiązany jest zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w zakreślonym w ustawie terminie.
W niniejszej sprawie skarżący wskazuje, że przyczyna uchybienia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku ustała w dniu 4 lutego 2010 r. tj. w dniu, w którym wrócił on z zagranicy.
Biorąc pod uwagę, iż wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku skarżący wniósł w dniu 10 lutego 2010 r., stwierdzić należy, iż wniosek ten został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 cytowanej ustawy.
Rozpatrując wniosek skarżącego o przywrócenie terminu należy zwrócić uwagę, że kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem zachowania szczególnej staranności przez stronę przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody niedającej się przezwyciężyć.
W ocenie Sądu, wskazane przez skarżącego okoliczności nie uprawdopodobniają, iż nie ponosi on winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że skarżący był prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy. Zawiadomienie to odebrał w jego imieniu W. D. dysponujący pełnomocnictwem pocztowym udzielonym przez skarżącego. Wraz z powyższym zawiadomieniem skarżący otrzymał pouczenie, iż uzasadnienie wyroku oddalającego skargę jest doręczane na wniosek złożony w terminie 7 dni od daty ogłoszenia wyroku, oraz że złożenie wniosku po upływie tego terminu jest czynnością bezskuteczną. Zawiadomienie to zostało doręczone w dniu 29 grudnia 2009 r., a więc na 3 tygodnie przed terminem rozprawy.
Sam fakt pobytu zagranicą nie wskazuje w sposób automatyczny, że nie było możliwe dowiedzenie się przez stronę o treści orzeczenia i złożenie w terminie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. O wyniku rozprawy można się bowiem dowiedzieć telefonicznie zarówno z kraju jak i z zagranicy. Możliwe jest także wysłanie wniosku o uzasadnienie wyroku z miejsca pobytu lub przy pomocy osoby upoważnionej przebywającej w kraju. Nie ulega wątpliwości, iż ze względu na powszechną dostępność nowoczesnych środków komunikacji nie był konieczny nadmierny wysiłek, nakład pracy ze strony skarżącego przy dopełnieniu swoich obowiązków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2010 r. sygn. akt II FZ 588/09, niepublikowane).
Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, jak w sentencji.