Uzasadnienie
E. M. wraz ze skargą na decyzję Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia specjalnego, wniosła o przyznanie adwokata z urzędu i zwolnienie od kosztów sądowych.
Powyższy wniosek uzupełniła składając wypełniony formularz PPF.
We wniosku podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z mężem, z którym – jak oświadczyła – pozostaje w "faktycznej rozdzielności majątkowej", nie posiada oszczędności, majątku ani przedmiotów wartościowych. Wskazała, że jej jedyny dochód stanowi emerytura w kwocie 1.602,46 zł netto, a mąż otrzymuje rentę w wysokości 1.000,54 zł netto.
Podała, że opłaty za mieszkanie ponosi mąż, który opłaca również abonament TV, natomiast ona płaci rachunki za gaz – 688,21 zł rocznie, energię elektryczną (w tym ogrzewanie mieszkania) – 2.393,87 zł rocznie wraz z wyrównaniem za zimę 2014/2015 w kwocie 706,12 zł. Ponosi również opłaty za telefon, internet, prasę – 150 zł, a także wykupuje leki na kwotę 200 zł. Podniosła, że na codzienne utrzymanie pozostaje jej około 20 zł dziennie.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżąca, stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Zgodnie z art. 249a § 1 powołanej ustawy, jeżeli (...) rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Przepis ten został dodany przez art. 1 pkt 66 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) i znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie.
Skoro zatem skarżąca w tej sprawie jest zwolniona z ustawy z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych, to postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, jako zbędne, należało umorzyć.
Natomiast zgodnie z art. 262 powołanej ustawy, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Stosownie zaś do art. 245 § 1 i 3 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jak wynika ze złożonego wniosku, na stały dochód rodziny skarżącej składa się jej emerytura oraz renta jej męża w łącznej wysokości 2.600 zł netto, który w znacznej części przeznaczany jest na pokrycie opłat związanych z utrzymaniem mieszkania. Nadto skarżąca wraz z mężem, są osobami starszymi, schorowanymi, co wiąże się z wydatkami na leczenie, nie mają też żadnego majątku ani oszczędności. Należy więc uznać, że wnioskodawczyni wykazała, iż nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i męża.
Z tych względów, na podstawie art. 249a § 1 w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. e oraz art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono, jak w sentencji.