Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia M. M. żądanej informacji publicznej.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż M. M. zwrócił się w dniu [...] września 2008 r. do Burmistrza Miasta Z. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej zasad, na podstawie których Miasto Z. zorganizowało dowóz dzieci niepełnosprawnych do szkół (ośrodków) w roku szkolnym 2007/2008, tj. w okresie od dnia 1 września 2007 r. do dnia 30 czerwca 2008 r., wynikający z nałożonego obowiązku w art. 17 ust. 3a ustawy o systemie oświaty. Wnioskodawca wskazał, iż udostępniona informacja powinna dotyczyć wszystkich dzieci niepełnosprawnych. Ponadto w przypadku braku realizacji tego obowiązku wniósł o podanie przyczyny.
Natomiast w przypadku dowozu dzieci organizowanego przez rodziców we własnym zakresie, wniósł o podanie w poszczególnych przypadkach: wzorów porozumień (umów), numeru i daty zawarcia porozumień (umów), ustalonych sum ryczałtów wynikających z odległości do szkoły (ośrodka), odległości w kilometrach przyjętych do obliczeń ryczałtu (od ulicy w Z. do ulicy miejsca dowozu), zasad określających wyliczenie ryczałtu.
Burmistrz Miasta Z. pismem z dnia 17 września 2008 r. poinformował wnioskodawcę, iż żądane przez niego informacje mają charakter informacji publicznej przetworzonej, dlatego też wezwał go do wykazania, iż udostępnienie wnioskodawcy żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, w myśl art. 14 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.). W odpowiedzi na powyższe wezwanie wnioskodawca w piśmie z dnia 19 września 2008 r. wskazał, iż jego żądanie oparte jest o szczególny interes publiczny przejawiający się w przestrzeganiu prawa przez Gminę Z., a w szczególności ustawy o systemie oświaty. Ustawa ta bowiem nakłada na gminy obowiązek zapewnienia uczniom niepełnosprawnym bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej i gimnazjum, a uczniom z niepełnosprawnością ruchową, upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym, również do najbliższej szkoły ponadgimnazjalnej.
Wskazał, iż od 2005 r. w Gminie Z. dochodzi do łamania przepisów tej ustawy i ten fakt, w jego ocenie, stanowi szczególny przypadek i istotny interes publiczny, a jego wniosek o udzielenie informacji publicznej jest konieczny i uzasadniony.
Burmistrz Miasta Z., działając na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] odmówił udostępnienia żądanej informacji publicznej, wskazując, iż wnioskodawca nie wykazał, iż jego żądanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Po rozpatrzeniu odwołania M. M. od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Burmistrz Miasta Z., po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] ponownie odmówił udostępnienia żądanych informacji. W uzasadnieniu wskazał, iż Gmina Z. nie ma jednolitego obowiązującego formularza porozumienia z prawnymi opiekunami dzieci niepełnosprawnych i każdorazowo podpisywana jest z nimi umowa o charakterze cywilnoprawnym, zawierająca dane osobowe podlegające ochronie. Ponadto wskazał, iż pismem z dnia 16 maja 2008 r. przekazano wnioskodawcy podpisaną przez Burmistrza Miasta Z. propozycję porozumienia, która została odrzucona przez wnioskodawcę. W piśmie tym wnioskodawca został również poinformowany o sposobie wyliczenia zwrotu kosztów, oparty o identyczne zasady, jak w przypadku innych rodziców dzieci niepełnosprawnych. Organ podkreślił, iż wnioskodawca nie wykazał szczególnie istotnych przesłanek kierowania się interesem publicznym w sprawie informacji dotyczącej numerów i dat zawarcia przedmiotowych porozumień oraz ustalonych sum zwrotu kosztów dla poszczególnych rodziców wynikających z odległości z domu do szkoły, tym bardziej, że rodzice nie kwestionują zasad zwrotu kosztów.
Ponadto organ stwierdził, iż Miasto Z. bezkonfliktowo realizuje obowiązek wynikający z art. 17 ust. 3a ustawy o systemie oświaty w stosunku do wszystkich pozostałych rodziców, natomiast tylko wnioskodawca uniemożliwia realizację tego obowiązku i naraża miasto na koszty wynikające z umowy zawartej z profesjonalnym przewoźnikiem, na podstawie której ma być dowożone do szkoły dziecko wnioskodawcy.
Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wskazując, iż kwestia zapoznania się wnioskodawcy z interesującą go umową została załatwiona poprzez umożliwienie mu zapoznania się z nią w Zespole [...] jednak wnioskodawca nie skorzystał z tej możliwości. Ponadto organ stwierdził, iż z wystąpień wnioskodawcy można wywnioskować, iż faktycznym celem podejmowania przez niego czynności nie jest wyłącznie uzyskanie informacji publicznej, a wyegzekwowanie od Miasta Z. realizacji obowiązku wynikającego z ustawy o systemie oświaty. Jednak to zagadnienie nie mieści się w granicach postępowania w sprawie dotyczącej udostępnienia informacji publicznej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji oraz wydanie postanowienia sygnalizacyjnego informującego Wojewodę [...] oraz Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o orzeczonym naruszeniu prawa przez Burmistrza Miasta Z. Skarżący zarzucił organom naruszenie prawa i rażące naruszenie jego interesu prawnego, tj. powszechnie obowiązującej zasady bezstronności, art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zasad wymienionych w art. 7 i art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, niezachowanie terminu wymienionego w art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz manipulację dokumentami (brak kompletu dokumentów w aktach sprawy w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w W.).
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Rozpoznawana pod tym względem skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie z powodów w niej wyrażonych.
Na wstępie należy wskazać, że materialnoprawną podstawą żądań skarżącego są przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.). Ustawa ta określa szeroko dostęp do informacji publicznej. Zadaniem jej jest przede wszystkim taka organizacja systemu społecznej kontroli zadań administracji publicznej, aby obywatele mieli jak najszerszy dostęp do posiadanych przez tą administrację informacji. Stąd zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego "czy żądana informacja mieści się w przedmiocie uregulowanym ustawą należy, respektując zasadę powszechnego dostępu, interpretować przepisy na korzyść wykonującego prawo do takiej informacji" (wyrok NSA o sygn. akt II SA 837/03, Monitor Prawniczy Nr 17/2003, s.770). Oznacza to, iż organ interpretując zapisy ustawowe powinien zawsze dążyć do tego, aby informacja została ujawniona.
Granicę ujawnienia informacji zakreśla art. 5 ww. ustawy, który ogranicza możliwość udostępnienia informacji ze względu na przepisy ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazujący, że informację przetworzoną można uzyskać tylko wówczas, gdy jest to niezbędne dla interesu społecznego.
W rozpatrywanej sprawie skarżący wnioskiem z dnia [...] września 2008 r. (data wpływu do organu 5 września 2008 r.) zażądał od Burmistrza Miasta Z. podania w związku z ryczałtem wypłacanym przez Miasto Z. rodzicom samodzielnie dowożącym niepełnosprawne dzieci do szkoły:
- 1. wzorów porozumień (umów),
- 2. daty i numeru zawartego porozumienia,
- 3. ustalonych sum ryczałtów wynikających z odległości do szkoły (ośrodka),
- 4. odległości w kilometrach przyjętych do obliczeń ryczałtu,
- 5. zasad określających wyliczenie ryczałtu.
Informacje ujęte w punktach 2-4 miały mieć formę tabeli i dotyczyć roku szkolnego 2007/2008.
Niewątpliwie, jak słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji, żądanie stworzenia zestawienia danych określonych w punktach 2-4 w formie tabeli jest informacją przetworzoną, bowiem dotyczy stworzenia specjalnie dla skarżącego nowej, nieposiadanej przez organ pierwszej instancji w takiej formie, informacji. W takiej sytuacji skarżący winien wskazać, iż jego żądanie jest poparte interesem społecznym o charakterze szczególnym. Skarżący nie wykazał jednak tej kwestii, a podnoszone przez niego w licznych pismach kierowanych do organów orzekających w sprawie okoliczności, wskazują jedynie na jego interes prywatny.
Jednak biorąc pod uwagę wyżej wskazane stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego organ powinien odpowiedzieć na żądanie informacji publicznej wskazane w punktach 1 i 5 wniosku skarżącego z dnia [...] września 2008 r. Organ tego nie uczynił, bowiem pismo z dnia 15 stycznia 2009 r. skierowane do M. M. dotyczy innego okresu, niż wskazany we wniosku. Tak więc w tym zakresie organ powinien udzielić skarżącemu informacji publicznej.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 152 i art. 132, a w sprawie kosztów na mocy art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.