Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1423/12 oddalił skargę C. S. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku
Odpis wyroku nieprawomocnego wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 16 listopada 2012 r.
Postanowieniem z dnia 16 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Pismem z dnia 27 listopada 2012 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. poinformowała Sąd o osobie wyznaczonego radcy prawnego. Pismo to wpłynęło do sądu w dniu 3 grudnia 2012 r.
Wyznaczony przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w Warszawie pełnomocnik radca prawny M. C. w dniu 18 stycznia 2013 r. wniosła w imieniu skarżącego skargę kasacyjną od wskazanego wyżej wyroku wraz wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego zwrócił uwagę na różnorodne stanowiska zaprezentowane w orzecznictwie i piśmiennictwie odnośnie problematyki wniosku o przywrócenia terminu do wniesienia środka odwoławczego, złożonego przez pełnomocnika z urzędu, ustanowionego bądź wyznaczonego po upływie terminu do jego wniesienia. Pełnomocnik skarżącego wskazała, iż jej zdaniem, w takiej sytuacji przyczyna uchybienia terminu ustaje w dniu, w którym pełnomocnik z urzędu miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi, a nie w dniu dowiedzenia się przez niego o wyznaczeniu go pełnomocnikiem.
Pełnomocnik skarżącego podała, że została zawiadomiona o wyznaczeniu jej pełnomocnikiem skarżącego w dniu 19 grudnia 2012 r. Miało więc to miejsce tuż przed świętami Bożego Narodzenia. W dniach od 21 grudnia 2012 r. do dnia 2 stycznia 2013 r. przebywała na urlopie świątecznym. Skontaktowała się telefonicznie ze skarżącym w pierwszych dniach stycznia 2013 r. Następnie w najkrótszym możliwym terminie wynikającym z funkcjonowania kancelarii, tj. w dniu 15 stycznia 2013 r., ustanowiła aplikanta radcowskiego, któremu poleciła przejrzenie akt sprawy i uzyskanie fotokopii na potrzeby przygotowania środka zaskarżenia. Dopiero od tego dnia, mimo wcześniejszego omówienia sprawy ze skarżącym i uzyskania wszelkich możliwych informacji, miała rzeczywista możliwość ostatecznego opracowania skargi kasacyjnej.
W dalszej części uzasadnienia wniosku pełnomocnik skarżącego podniosła, że skarżący niewątpliwie nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przyznanie prawa pomocy został przez niego złożony po doręczeniu mu wyroku nieprawomocnego, którego uzasadnienie nie przekonało go i postanowił zaskarżyć wyrok sądu I instancji. Poza kontrolą skarżącego pozostają okoliczności związane z doręczaniem przesyłek przez Pocztę.
Zdaniem pełnomocnika skarżącego Sąd rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu winien mieć na uwadze gwarancyjny charakter przepisów o przywróceniu terminu, mających zapewnić stronie możliwość uniknięcia niekorzystnych dla niej skutków procesowych niedopełnienia w terminie czynności procesowej w sytuacji, w której nie była w stanie im zapobiec. Pełnomocnik skarżącego zwróciła również uwagę, że uznanie, iż skarga kasacyjna z wnioskiem o przywrócenie terminu winna być złożona przez pełnomocnika z urzędu, który został ustanowiony po wydaniu wyroku Sądu I instancji, w terminie siedmiu dni od dnia, kiedy ten dowiedział się o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu, w sposób nieuzasadniony różnicuje pozycję pełnomocników z wyboru i pełnomocników z urzędu. Przyjęcie, że pełnomocnik z urzędu powinien w terminie 7 dni od dnia, w którym dowiedział się o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu, zapoznać się z aktami sprawy, skontrować się z mocodawcą, aby poznać jego stanowisko oraz sporządzić skargę kasacyjną, oznacza faktyczne pozbawienie strony prawa do sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze. zm.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Zgodnie natomiast z art. 87 § 1 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 powołanej ustawy).
W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej wskazała, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej ustała w dniu 15 stycznia 2013 r., tj. w dniu, od którego miała faktyczną możliwość sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, po tym jak dowiedziała się o wyznaczeniu jej osoby na pełnomocnika skarżącego, upływie urlopu, skontaktowaniu się ze skarżącym oraz zapoznaniu się z aktami sprawy. W tej sytuacji należy stwierdzić, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej złożony w dniu 18 stycznia 2013 r., został wniesiony z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 powołanej ustawy.
Dokonując oceny przedstawionych przez pełnomocnika skarżącej argumentów należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że oczywistym jest, że sporządzenie sformalizowanego środka odwoławczego, jakim jest skarga kasacyjna, wymaga od pełnomocnika strony odpowiedniego nakładu pracy, w tym zapoznania się z aktami. Skoro zatem pełnomocnik skarżącej miała faktyczną możliwość sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej dopiero po dowiedzeniu się o wyznaczeniu jej osoby na pełnomocnika skarżącego, upływie urlopu, skontaktowaniu się ze skarżącym oraz zapoznaniu się z aktami sprawy, to stwierdzić należy, że w powyższych okolicznościach wniesienie skargi kasacyjnej w terminie było niemożliwe. Uchybienie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej było więc spowodowane okolicznościami, za które strona nie ponosi winy.
Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.