Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1348/09 odrzucił skargę W. P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia miejsca pełnienia służby. Odpis powyższego postanowienia doręczono skarżącej w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w dniu 4 grudnia 2009 r.
W dniu 25 maja 2010 r. skarżąca, wniosła do Sądu skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, iż w okresie od 21 listopada do 10 grudnia 2009 r. przebywała na urlopie wypoczynkowym za granicą. Stwierdziła, iż po powrocie z wakacji nie znalazła w skrzynce pocztowej żadnego awiza, w związku z tym w dniu 29 grudnia 2009 r. zadzwoniła do Sądu, gdzie uzyskała informację, iż sprawa nie została jeszcze zakończona i nie wyznaczono kolejnego terminu rozprawy. Następnie w dniu 18 maja 2010 r. ponownie zadzwoniła do Sądu, gdzie poinformowano ją o wydaniu postanowienia Sądu z dnia 16 listopada 2009 r. oraz o sposobie jego doręczenia. Wyjaśniła, że skoro w dniach awizowania nie przebywała w miejscu zamieszkania, to nie miała możliwości odebrania kierowanej do niej przesyłki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie do treści przepisu art. 87 § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2).
W pierwszej kolejności należy wskazać, iż skarżąca dochowała siedmiodniowego terminu, o którym mowa w cytowanym powyżej art. 87 § 1 ustawy. W ocenie Sądu dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu był dzień, w którym skarżąca dowiedziała się o wydaniu w jej sprawie postanowienia Sądu z dnia 16 listopada 2009 r., czyli 18 maja 2010 r. Skarżąca złożyła natomiast wniosek o przywrócenie terminu w dniu 25 maja 2010 r.
Przechodząc do merytorycznej oceny rozpoznawanego wniosku należy stwierdzić, iż okoliczności wskazane przez skarżącą uprawdopodabniają brak jej winy w uchybieniu terminu.
Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przez brak winy, o jakim mowa w art. 86 § 1 cytowanej ustawy, należy rozumieć sytuacje, w których z przyczyn obiektywnie niezależnych, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności skarżący nie miał możliwości dochowania ustawowego terminu. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, ale także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu.
W niniejszej sprawie co prawda skarżąca, udając się na wakacje, zaniechała obowiązku wynikającego z art. 70 § 1 cytowanej ustawy, zgodnie z którym strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby. Jednak, po powrocie, w dniu 29 grudnia 2009 r. zadzwoniła do Sądu, w celu uzyskania informacji o toczącej się sprawie. Stąd też dochowała należytej staranności w prowadzeniu własnej sprawy. Należy bowiem zauważyć, iż błędna informacja Sądu o niezakończeniu sprawy i niewyznaczeniu nowego terminu rozprawy pozbawiły skarżącą możności złożenia środka odwoławczego w ustawowym trzydziestodniowym terminie.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.