Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1237/09 oddalił skargę B. G.- przedstawicielki ustawowej małoletnich M. i M. G. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku.
Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ustanowił dla skarżącej adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka w W. pełnomocnikiem strony wyznaczyła adwokata A. B. Pełnomocnik wniósł pismo uzupełniające wniosek strony o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 lutego 2010 r. odmówił przywrócenia wskazanego terminu, zaś Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OZ254/10 oddalił zażalenie wniesione przez pełnomocnika na wymienione wyżej postanowienie. W zażaleniu pełnomocnik zawarł wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczając, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Pismem z dnia 10 maja 2010 r. nazwanym "opinia w sprawie wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 26 listopada 2009 r." pełnomocnik poinformował, że brak jest podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji i wniósł o przyznanie wynagrodzenia. Oświadczono, że koszty z tytułu udzielonej pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 c) powołanego rozporządzenia stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego – 240 zł. Jednocześnie, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 b) w drugiej instancji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka minimalna wynosi 50% wspomnianej wyżej kwoty, a jeżeli a nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W postępowaniu zażaleniowym stawka wynosi 120 zł (§ 18 ust. 1 pkt 2 d)).
W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu, o przyznanie kosztów której zwrócił się adwokat, sprowadzała się do podjęcia czynności procesowych w postępowaniu zażaleniowym oraz sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W związku z tym, że wyznaczony adwokat nie prowadził sprawy przed wydaniem orzeczenia przez Sąd I instancji, powinien otrzymać wynagrodzenie według stawki określonej w § 18 ust. 1 pkt 2 b) wskazanego rozporządzenia, tj. 75% stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 c) rozporządzenia oraz stawki określonej w art. 18 ust. 1 pkt 2 d) rozporządzenia. Stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłata ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług.
Z tego względu, na podstawie art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu.