Uzasadnienie
Na podstawie informacji przedstawionych w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy ustalono, co następuje.
Skarżący we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje z żoną oraz uczącym się synem. Stały miesięczny dochód rodziny wynosi 680 zł brutto i uzyskiwany jest przez wnioskodawcę z tytułu renty inwalidzkiej. Żona skarżącego jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Rodzina nie posiada majątku, w tym oszczędności. Miesięczne opłaty mieszkaniowe wynoszą 660 zł, koszt lekarstw około 200 zł. Skarżący spłaca nadto zadłużenie w opłatach mieszkaniowych w wysokości 270 zł miesięcznie. Rodzina korzysta z pomocy finansowej córki mieszkającej poza granicami kraju.
Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej również ppsa, strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Na mocy powołanego przepisu skarżący z mocy prawa nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych w toku całego postępowania, a zatem zarówno przed sądem pierwszej instancji - Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, jak i sądem drugiej instancji - Naczelnym Sądem Administracyjnym.
W związku z tym, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych nie podlega ocenie w odniesieniu do przesłanek określonych w ustawie i winien być oddalony.
Z tego względu, na podstawie art. 254 § 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 w zw.
z art. 239 pkt 1 lit. d ppsa orzeczono, jak w punkcie 1 postanowienia.
Odnosząc się do wniosku o ustanowienie radcy prawnego wskazać należy, iż zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ppsa, prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym między innymi tylko ustanowienie radcy prawnego, przysługuje osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 i art. 245 § 3 ppsa).
Instytucja prawa pomocy stanowi realizację konstytucyjnej zasady prawa do sądu. Prawo to powinno być przyznawane wówczas, gdy strona jest w bardzo trudnej sytuacji materialnej, a odmowa przyznania prawa pomocy uniemożliwiałaby dostęp do sądu.
Na podstawie informacji przedstawionych w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, że skarżący spełnia przesłankę warunkującą przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Wnioskodawca znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Dochód 3-osobowej rodziny wynosi jedynie 680 zł brutto i z pewnością nie pozwala na poniesienie pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla skarżącego i rodziny. Strona nie dysponuje w chwili obecnej środkami umożliwiającymi ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru, zaś przy wnoszeniu środka odwoławczego od orzeczenia sądu I instancji obowiązuje przymus adwokacko – radcowski.
Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w pkt. 2 postanowienia.