Uzasadnienie
Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 8 grudnia 2025 r. WOA.7721.121.2024.MM, na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572- dalej "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 - dalej "p.b."), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 6 czerwca 2024 r. (winno być 14 lipca 2025 r. - przypisek Sądu) nr PINB.5140.13.2024 nakazującej M. M. oraz K. M. rozbiórkę ogrodzenia wybudowanego na działce nr [...] obręb [...] miasta K..
Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie sprawy.
W dniu 19 marca 2024 r. PINB zwrócił się do Urzędu Miasta K. z prośbą o wskazanie, czy zapisy planu miejscowego zezwalają na wykonanie wygrodzenia działki nr [...] w obrębie [...] w K., przebiegającego po granicy działki od strony pasa drogowego oraz od strony sąsiadujących budynków mieszkalnych.
W dniu 22 marca 2024 r. wpłynęła odpowiedź, w której podano, że w ustaleniach ogólnych miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru miasta K., przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 18 lutego 2008 r. (Dz. Urz. Woj. [...]), w § 5 ust. 6 dopuszczono stosowanie ogrodzeń na terenach, zgodnie z parametrami podanymi w § 9 ust. 4, tj.: dla ogrodzeń ustala się maksymalną wysokość 1,5 m, przy czym w części powyżej wysokości 0,4 m wyłącznie ażurowe, uzupełnione pnączami lub żywopłotem.
W dniu 25 marca 2024 r. pracownicy PINB przeprowadzili kontrolę ww. działki, w wyniku której stwierdzono, że działka została ogrodzona od strony pasa drogowego – ul. [...], zaś ogrodzenie nie przekracza wysokości 2,20 m, jednak wykonane zostało na całej wysokości jako ogrodzenie lite z prefabrykowanych płyt betonowych.
W wyniku powyższych ustaleń PINB zawiadomił strony postępowania o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie budowy ogrodzenia w sposób istotnie odbiegający od obowiązującego planu miejscowego.
W dniu 25 kwietnia 2024 r. pracownicy organu powiatowego przeprowadzili ponowną kontrolę działki, w toku której ustalono, iż działka nr [...] ob. [...] miasta K. została wygrodzona płotem o wysokości około 2m, płot z płyty betonowej, lity na całej wysokości - wygrodzenie wykonano od strony przyległego pasa drogowego oraz przesłonięto budynek mieszkalny zlokalizowany na dz. [...] ob. 4 miasta K.. Nadto ogrodzenie styka się z budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym na dz. [...] ob. [...] miasta K..
Mając na uwadze powyższe, PINB w K. decyzją z dnia 6 czerwca 2024 r. nakazał rozbiórkę ogrodzenia.
Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie w dniu 28 maja 2025 r. uchylił ww. decyzję PINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji celem zbadania możliwości doprowadzenia przedmiotowego ogrodzenia do stanu zgodnego z prawem, jak i z wymogami określonymi w planie miejscowym.
Organ powiatowy po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia 14 lipca 2025 r., nr PINB.5140.13.2024, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 p.b., nakazał M. M. oraz K. M. rozbiórkę ogrodzenia wybudowanego na działce nr [...] obręb [...] miasta K..
Organ I instancji ustalił, że ogrodzenie wykonano z pełnych elementów prefabrykowanych zbrojonych siatkami. Niniejsze elementy przeznaczone są do montażu jako gotowe elementy prefabrykowane, a nie jako elementy do obróbki, które mogą być nacinane i przerabiane na terenie budowy. W związku z powyższym wykonanie ogrodzenia ażurowego w pełnym litym ogrodzeniu z elementów prefabrykowanych (lite cztery panele każdy po 50 cm wysokości) jest niezgodne z przeznaczeniem tych elementów, nacinanie elementów spowoduje utratę ich stateczności, zbrojenie straci ciągłość, beton ulegnie wykruszeniu, wystające elementy siatki zbrojeniowej ulegną korozji i będą stanowiły zagrożenie dla bezpieczeństwa osób poruszających się przyległym pasem drogowym. Każdy z elementów posiada wysokość 50 cm, więc pierwszy element litego ogrodzenia już przekracza dopuszczalną wysokość 40 cm wynikającą z zapisu planu miejscowego.
Na zdjęciach z protokołów kontroli widać, że pierwszy rząd paneli prefabrykowanych litych znajduje się nad powierzchnią terenu, ma on wysokość 50 cm, tj. o 10 cm wyższą od dopuszczalnego pełnego ogrodzenia zapisów planu. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że wykonanie ogrodzenia zgodnego z zapisami planu miejscowego przy użyciu prefabrykowanych litych płyt jest niemożliwe. W związku z powyższym wykonane dotychczas ogrodzenie powinno być rozebrane w całości.
M. M. (dalej "skarżący") w odwołaniu od powyższej decyzji zarzucił naruszenie:
- - przepisów postępowania, przez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, skutkujących uznaniem przez organ powiatowy, iż przedmiotowe ogrodzenie zostało zrealizowane z naruszeniem przepisów p.b.,
- - przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b., poprzez błędne przyjęcie, iż przedmiotowe ogrodzenie zostało wybudowane przez skarżącego w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w obowiązujący planie zagospodarowania przestrzennego.
Organ odwoławczy uznając odwołanie za nieuzasadnione wskazał, że działka, na której zostało zrealizowane przedmiotowe ogrodzenie znajduje się na terenie, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustanowiony uchwałą nr [...] Rady Miasta K. z dnia 18 lutego 2008 r., oznaczonym symbolem 7MW. W ustaleniach ogólnych tego planu § 5 ust. 6 i § 9 ust. 4 dopuszcza ogrodzenia do wysokości 1,5 m, przy czym część powyżej 0,4 m musi być ażurowa i może być uzupełniona pnączami lub żywopłotem. Zrealizowane ogrodzenie z pełnych, prefabrykowanych płyt betonowych o wysokości ok. 2,0 m jest więc niezgodne z tymi ustaleniami. W przedmiotowej sprawie organ powiatowy prawidłowo zatem zastosował tryb naprawczy z art. 50-51 p.b. w odniesieniu do odcinków ogrodzenia, które nie przekraczały 2,20 m. Wykazał też dostatecznie, że jedynym możliwym środkiem przywrócenia stanu zgodnego z prawem jest rozbiórka całego ogrodzenia.
Dalej organ odwoławczy zaznaczył, że skarżący kwestionując zasadność wydanego nakazu rozbiórki w żaden sposób nie uprawdopodobnił swoich twierdzeń poprzez przedłożenie opinii bądź ekspertyz technicznych. Ponadto nie wyraził też woli doprowadzenia przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z miejscowym planem. Doprowadzenie przedmiotowego ogrodzenia do zgodności z ww. przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wiązałoby się z koniecznością rozbiórki istniejącego ogrodzenia (niemożliwego do przeróbki) i jednoczesną budową nowego (odpowiadającego tym przepisom) - a takiego nakazu organy nadzoru budowlanego wydać nie mogą, gdyż stanowiłby on rażące naruszenie prawa (art. 51 ust. 1 ust. 1 i 2 p.b.).
Skarżący wniósł skargę na decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając naruszenie przepisów:
- - postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. przez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem przez organ, że przedmiotowe ogrodzenie na działce [...] obręb [...] miasta K. zostało zrealizowane z naruszeniem przepisów p.b.,
- - prawa materialnego, a w szczególności art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. poprzez błędne przyjęcie, iż przedmiotowe ogrodzenie zostało wybudowane przez skarżącego w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego.
Zdaniem skarżącego organy nie zbadały też, czy istnieją inne środki niż nakaz rozbiórki ogrodzenia. Podniósł, że organy nie odwołują się do żadnych specjalistycznych danych, ani nie zasięgają opinii specjalisty, poprzestając jedynie na lakonicznych i kategorycznych stwierdzeniach, które nie znajdują oparcia w obiektywnych przesłankach. Skarżący podkreślił przy tym, że nie jest rzeczą strony udowadniać swoje rację za pomocą opinii biegłego. Nie wiadomo również na jakiej podstawie organ przyjął, iż ogrodzenia nie nadaje się do przeróbki.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Zarządzeniem z dnia 9 kwietnia 2026 r. Przewodniczący Wydziału II wyznaczył termin rozprawy na dzień 21 maja 2026 r. W dniu 19 maja 2026 r. wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącego o zmianę terminu rozprawy z uwagi na kolizję rozpraw z wcześniej wyznaczoną rozprawą w Sądzie Rejonowym P. i brakiem możliwości wyznaczenia pełnomocnika substytucyjnego. Sąd postanowił rozprawę odroczyć, a nowy termin wyznaczyć z urzędu.
Kolejny termin rozprawy Przewodniczący Wydziału II wyznaczył na dzień 16 lipca 2026 r. Następnie, wnioskiem z dnia 29 czerwca 2026 r. pełnomocnik skarżącego ponownie zwrócił się o zmianę terminu rozprawy powołując się na planowany urlop zagraniczny oraz brak możliwości ustanowienia pełnomocnika substytucyjnego. Na rozprawie w dniu 16 lipca 2026 r. Sąd nie uwzględnił wniosku o jej odroczenie. Jednocześnie pełnomocnik uczestników wniósł o oddalenie skargi, popierając stanowisko organów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej.
Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji administracyjnej następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu.
Skarga okazała się niezasadna, bowiem sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według kryterium zgodności z prawem wykazała, że nie narusza ona prawa.
Przedmiotem kontroli sądowej w badanej sprawie jest decyzja Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji nakazującą dokonanie rozbiórki ogrodzenia wybudowanego na działce nr [...] obręb [...] miasta K..
Podstawą materialnoprawną decyzji stanowił art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 p.b.
W myśl art. 51 ust. 1 p.b. przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji:
- 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo
- 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo
- 3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian.7.
Natomiast według art. 51 ust.7 p.b. przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1.
Istotą postępowania, o którym mowa w art. 51 p.b. jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, co należy rozumieć jako stan, w którym wykonane roboty budowlane nie będą pozostawały w kolizji z przepisami prawa, a w szczególności z przepisami p.b. Stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 21 oraz ust. 2 pkt 20 p.b., budowa ogrodzeń o wysokości nieprzekraczającej 2,20 m nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, ani zgłoszenia, o którym mowa w art.
30. Brak obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia, nie oznacza jednak, że inwestor może realizować takie roboty w sposób dowolny. Roboty budowlane, również te niewymagające uprzedniego dopełnienia wskazanych formalności, muszą być bowiem prowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami, co znajduje potwierdzenie w art. 50 ust. 1 p.b. Do regulacji, których należy przestrzegać przy realizacji robót budowlanych, zaliczają się również ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W orzecznictwie utrwalony jest bowiem pogląd, że budowa obiektu budowlanego lub prowadzenie robót budowlanych, nawet nie wymagających pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, wbrew postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest innym przypadkiem samowoli budowlanej polegającym na realizacji obiektu budowlanego lub robót budowlanych, niezgodnie z przepisami, tj. w warunkach objętych przepisem art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. (vide: uchwała 7 sędziów NSA z 3 października 2016r. sygn. II OPS 1/16).
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że zgodnie z § 5 ust.6 w zw. z § 9 ust. 4 uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 18 lutego 2008 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru miasta K. wysokość ogrodzenia może wynosić maksymalnie 1,5 m, przy czym powyżej wysokości 0,4 m powinno być wykonane wyłącznie jako ażurowe, uzupełnione pnączami lub żywopłotem. Spór natomiast sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy zasadnie organy uznały, że istniejące ogrodzenie nie odpowiada powyższym wymaganiom i właściwie zastosowały nakaz jego rozbiórki.
Z dokumentacji zgromadzonej w sprawie, w szczególności z protokołów kontroli przeprowadzonych przez pracowników organu nadzoru budowlanego i urzędu miejskiego w K. w dniach 25 marca 2024 r., 25 kwietnia 2024 r. i 29 kwietnia 2004 r. wraz z załączonym materiałem fotograficznym, jednoznacznie wynika, że przedmiotowe ogrodzenie o wysokości nie przekraczającej 2,2 m zostało wykonane na całej długości jako ogrodzenie pełne, z prefabrykowanych płyt betonowych. Protokół kontroli nie pozostawia zatem wątpliwości co do podstawowej cechy istniejącego ogrodzenia - nie jest ono ogrodzeniem ażurowym, lecz ogrodzeniem litym. Ustalenie to ma istotne znaczenie dla oceny zgodności wykonanych robót z miejscowym planem. Skoro bowiem plan dopuszcza powyżej wysokości 0,4 m wyłącznie ogrodzenie ażurowe, to wykonanie w tej części ogrodzenia całkowicie pełnego stanowi bezpośrednią sprzeczność z ustaleniami planu.
Przy czym każdy z zastosowanych elementów prefabrykowanych ma wysokość 0,5 m, a więc już pierwszy element pełny sięga ponad dopuszczalną w planie wysokość 0,4 m. Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącego, że organy nie wykazały istotnego odstąpienia od ustaleń planu. Istotność odstępstwa wynika z zestawienia rzeczywistego sposobu wykonania ogrodzenia, stwierdzonego w toku kontroli i odnotowanego w protokołach, z jednoznacznym wymaganiem planu miejscowego. Niewątpliwie wykonane rozwiązanie jest jakościowo zupełnie odmienne od rozwiązania wymaganego przez plan miejscowy. Plan nie przewiduje bowiem w tej części ogrodzenia pełnego, lecz nakazuje zachowanie jego ażurowego charakteru. Różnica zatem pomiędzy rozwiązaniem przyjętym przez plan a rozwiązaniem zastosowanym nie ma charakteru nieistotnego.
Chybione jest również twierdzenie jakoby organy zaniechały wykazania braku możliwości doprowadzenia istniejącego ogrodzenia do stanu zgodnego z prawem w inny sposób niż poprzez jego rozbiórkę.
W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że organ I instancji w sposób jednoznaczny ustalił, że ogrodzenie zostało wykonane z gotowych, pełnych elementów prefabrykowanych, zbrojonych siatką i przeznaczonych do montażu jako elementy kompletne. Ustalił również, że ich konstrukcja nie jest przystosowana do wykonywania otworów ani innego rodzaju obróbki na miejscu budowy. Z tego względu uznał, że próba uzyskania wymaganej planem ażurowości poprzez nacinanie lub wycinanie części prefabrykatów mogłaby prowadzić do naruszenia ich właściwości konstrukcyjnych, w szczególności do przerwania ciągłości zbrojenia, wykruszania betonu oraz powstania wystających elementów zbrojeniowych narażonych na korozję.
Z kolei organ II instancji podzielił powyższe ustalenia i ich ocenę uznając, że organ I instancji w sposób wystarczający wykazał, że ogrodzenie nie nadaje się do przeróbki, a jego doprowadzenie od stanu zgodnego z prawem wymaga rozbiórki.
Nie sposób zatem zgodzić się ze skarżącym, że organy ograniczyły się do całkowicie dowolnego i nieweryfikowalnego stwierdzenia, iż ogrodzenie "nie nadaje się do przeróbki". Z uzasadnień decyzji obu instancji wynika zatem logiczny tok rozumowania, który doprowadził organy do takiego wniosku. Ocena ta nie została sformułowana w oderwaniu od okoliczności sprawy, lecz odnosi się bezpośrednio do konkretnej konstrukcji ogrodzenia, rodzaju zastosowanych prefabrykatów oraz wymogu ażurowości wynikającego z ustaleń planu miejscowego.
W tym kontekście nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut skarżącego, że brak opinii biegłego przesądza o niewyjaśnieniu sprawy. Potrzeba przeprowadzenia takiego dowodu musi wynikać z charakteru okoliczności wymagających ustalenia oraz tego, czy ich ocena rzeczywiście wymaga wiadomości specjalnych. W niniejszej sprawie organy oparły swoje ustalenia na wynikach kontroli oraz na stwierdzonym rodzaju i konstrukcji zastosowanych prefabrykatów. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że organy nadzoru budowlanego mają charakter specjalistyczny i dysponują wykwalifikowaną kadrą posiadającą odpowiednie doświadczenie i wykształcenie z zakresu budownictwa. Przedstawione przez nie konkluzje nie wymagają dowodzenia w każdym aspekcie, zwłaszcza jeżeli wynikają z całokształtu materiału dowodowego (por. wyroki NSA z dnia 21 sierpnia 2025 r. sygn. akt II OSK 475/23 czy z dnia 21 stycznia 20225 r. sygn. akt II SOSK 1094/22).
Zdaniem Sądu ocena cech zastosowanych prefabrykatów oraz możliwości ich przeróbki mieściły się w kompetencjach organów nadzoru budowlanego, wobec czego brak było podstawy do powoływania biegłego w tym zakresie.
Co istotne skarżący kwestionując stanowisko organów, nie wskazał nawet konkretnego rozwiązania technicznego, które pozwalałoby na zachowanie istniejących prefabrykatów przy jednoczesnym spełnieniu wymogu ażurowości określonego w planie miejscowym. Nie przedstawił również żadnego dowodu podważającego ustalenia organów dotyczące konstrukcji zastosowanych elementów ani wykazującego możliwość ich bezpiecznej przeróbki. Samo gołosłowne zakwestionowanie stanowiska organów, bez wskazania alternatywnego rozwiązania technicznego, nie pozwala natomiast uznać, że ustalenia organów są dowolne.
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że organy prawidłowo ustaliły zarówno fakt istotnej niezgodności wykonanego ogrodzenia z ustaleniami planu miejscowego, jak i brak możliwości usunięcia tej niezgodności poprzez przeróbkę istniejącej konstrukcji. Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy ani do błędnego zastosowania art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b.
W tym stanie rzeczy, z uwagi na bezzasadność podniesionych przez skarżącego zarzutów, przy jednoczesnym braku okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie skargi oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Końcowo Sąd wskazuje, że nie uwzględnił wniosku pełnomocnika skarżącego z dnia 29 czerwca 2026 r. o odroczenie rozprawy mając na uwadze, że był to drugi wniosek pełnomocnika w tym zakresie. Wskazana przez pełnomocnika okoliczność w postaci przebywania na urlopie oraz brak możliwości ustanowienia pełnomocnika substytucyjnego nie uzasadniała odroczenia rozprawy, zwłaszcza, że pełnomocnik miał możliwość odpowiedniego wcześniejszego podjęcia czynności zmierzających do zapewnienia zastępstwa. Ponadto uwzględnienie kolejnego wniosku prowadziłoby do nieuzasadnionego przedłużania postępowania sądowego.
Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych