Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm.) oraz art. 59 ust.1 i art. 61ust.1ustawyzdnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J.F. i L. Z. - od decyzji Prezydenta z dnia [...] r, Nr [...] znak:[...], UNP:[...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo - usługowo - mieszkalnego (o powierzchni sprzedaży nie większej niż 1.990 m²) wraz z parkingiem podziemnym, niezbędną infrastrukturą techniczną i urządzeniem terenu przy Al. [...] - ul. [...] (dz. nr [...] obręb [...]) - uchyliło zaskarżoną decyzję w pkt II a) 5 w części zdania: "...przy czym od ul. [...] zabudowa ta nie może być wyższa niż 30 m, a od strony
Al. [..] nie może być wyższa niż 36 m" i w tym miejscu zmieniając ww. część pkt II a) 5 tej decyzji orzekło: "...przy czym zabudowa ta nie może w jakimkolwiek jej miejscu przekraczać wysokości 30 m liczonej jako parametr wysokości kalenicy dachu", w pozostałym zakresie utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało, że w wyniku rozpoznania wniosku inwestora Prezydent ustalił warunki zabudowy dla opisanej powyżej inwestycji.
Od decyzji organu I instancji odwołalnie złożyli J. F. i L. Z. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W odwołaniu podnieśli, że Prezydent Miasta nie uzgodnił decyzji z zarządcą drogi, naruszając w ten sposób art. 60 ust. 1 oraz art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art, 64 ust. 1 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzucili również, że w świetle rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie ma podstaw do ustalenia wysokości zabudowy w sposób, o którym mowa w punkcie II a 5 decyzji. Jako kolejny zarzut podnieśli, że organ I instancji nie wyznaczył przebiegu ul.[...], naruszając w ten sposób art. 54 ustawy.
Rozpatrując wniesione odwołanie Kolegium podało, że wynik dokonanej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiący załącznik do wydanej przez organ I instancji decyzji wskazuje, iż wnioskowane zamierzenie w świetle przesłanek art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest dopuszczalne i może zostać zrealizowane. Planowana inwestycja spełnia warunki dobrego sąsiedztwa, teren posiada dostęp do drogi publicznej, a istniejące i projektowane jego uzbrojenie jest wystarczające dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego. Projekt decyzji organu I instancji został także uzgodniony w wymaganym zakresie z właściwymi organami w przedmiotowej sprawie. Nadto Kolegium odniosło się do zarzutów odwołania.
Skargę na wyżej opisaną decyzję ostateczną wnieśli J. F. i L. Z., zarzucając jej naruszenie art 54 pkt 2b, w zw. z art. 64 § 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 27 marca 2003 r. oraz art. 10 § 1 K.p.a. i art. 142 K.p.a. Na tych podstawach wnieśli o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W stosunku do J. F., postanowieniem z dnia [...] r., Sąd skargę odrzucił z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwaną dalej "P.p.s.a.", sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza między innymi, że zobowiązany jest dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu również w zakresie nie zarzucanym skargą.
Taka sytuacja, wymagająca wyjścia poza granice skargi, wystąpiła w niniejszej sprawie, bowiem Sąd z urzędu stwierdził, że zaskarżona decyzja dotknięta jest rażącym naruszeniem prawa procesowego w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., co wymagało stwierdzenia w wyroku jej nieważności.
Odwołanie - jak wynika to z art. 63 § 1 K.p.a. - jest podaniem, a zatem powinno być wniesione w sposób określony w tym przepisie i zawierać elementy określone w art. 63 § 2 i 3 K.p.a., a w szczególności wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz powinno czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych, a nadto powinno być podpisane przez wnoszącego. Jeżeli odwołanie wnosi kilka osób, to wszystkie te osoby powinny złożyć podpis. Podpis wskazuje bowiem osobę wnoszącego i pozwala zbadać, czy odwołanie pochodzi od podmiotu legitymowanego do jego wniesienia.
Tymczasem z analizy przedstawionych przez organ wraz z odpowiedzią na skargę akt administracyjnych wynika, że znajdujące się w nich odwołanie zawiera wprawdzie w lewym górnym rogu wskazanie osób wnoszących odwołanie, tj. J. F. i L. Z., lecz nie zawiera własnoręcznego podpisu obu osób wnoszących odwołanie. Podpis złożył L. Z., natomiast podpisu J. F. brak.
Zarówno organ I instancji, do którego wpłynęło odwołanie, jak i organ odwoławczy, który odwołanie to rozpoznał, nie dostrzegł, że na tym piśmie brak jest własnoręcznego podpisu jednej z osób je wnoszących. Obowiązkiem organu odwoławczego było, zgodnie z art. 64 § 2 K.p.a., wezwać osobę wnoszącą podanie do usunięcia w terminie 7 dni braku formalnego odwołania poprzez jego podpisanie pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania. Odwołanie bez podpisu, a więc nie spełniające wymogów określonych w art. 63 § 3 K.p.a. nie jest odwołaniem w rozumieniu przepisu art. 127 § 1 i art. 128 K.p.a., zdaniem Sądu również w sytuacji, gdy brak dotyczy jednej z osób wnoszącej odwołanie. Skoro Samorządowe Kolegium Odwoławcze tego nie uczyniło i rozpoznało odwołanie, mimo że nie wywołało ono skutków prawnych, to dopuścił się rażącego – w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. - naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego określonej w art. 15 K.p.a. (podobnie NSA: wyrok z dnia 15.09.2000 r., III SA 417/00, LEX nr 47212).
Ustalenie, że zaskarżona decyzja dotknięta jest rażącym naruszeniem prawa, co prowadzi do stwierdzenia jej nieważności, czyni bezprzedmiotowym obowiązek odniesienia się do poszczególnych zarzutów skargi. Stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu z powodu rażącego naruszenia prawa powoduje bowiem powrót sprawy na etap administracyjnego postępowania odwoławczego, w ramach którego organ będzie zobligowany do wezwania wnoszącego pismo do usunięcia braku formalnego odwołania, co - jeśli nastąpi - będzie stanowiło podstawę do rozpatrzenia odwołania.
Z powyższych względów należało, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji. Orzeczenie w pkt II oparte zostało na art. 152 P.p.s.a., a kosztach Sąd orzekł na podstawię art. 200 tej ustawy.