Uzasadnienie
A. K. reprezentowana przez r.pr. F. S. pismem z dnia [...] r. złożyła skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, której to decyzji organ I instancji nadał rygor natychmiastowej wykonalności.
Jednocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty z dnia [...] r., czyli rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wnioskodawczyni podniosła, że: "wykonanie decyzji, które w chwili obecnej jeszcze nie nastąpiło, grozi jej szkodą, bowiem zostanie ona pozbawiona możliwości władztwa nad swoim gruntem, który w chwili obecnej przeznaczony jest do produkcji rolnej. Skutkiem tego będą więc straty.".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. z 2004 r. Dz. U. Nr 261, poz. 2603) w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122 i art. 126, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie.
W sytuacji niewydania przez organ administracji publicznej powyższego postanowienia, strona może po uprzednim wniesieniu zażalenia w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, złożyć na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę na bezczynność organu w tym zakresie. Jednocześnie należy wskazać, że bezczynność organu w wydaniu z urzędu postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości, jak również nie wniesienie przez skarżącego skargi na bezczynność, nie pozbawia strony skarżącej możliwości złożenia do Sądu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednakże może to nastąpić tylko w trybie art. 61 § 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie.
Przepis art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje możliwość wydania przez Sąd, na wniosek skarżącego, postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności organu administracji publicznej, objętego kontrolą sądowoadministracyjną w związku ze skargą do tego sądu.
W świetle powyższego przepisu przedmiotem wniosku o wstrzymanie może być zaskarżona do Sądu decyzja, a podstawą wstrzymania jej wykonania może być niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Jednakże art. 61 § 3 w/w ustawy zdanie ostatnie rozszerza możliwość wstrzymania aktów, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W doktrynie pojęcie "granice tej samej sprawy" jest pojęciem spornym, jednakże zdaniem większości komentatorów wnioskiem o wstrzymanie mogą być objęte również akty wydane w pierwszej instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub trybie autokontroli /por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Komentarz, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; [w] Zakamycze 2005; s. 169/. Możliwość taka ma miejsce wyłącznie wówczas, gdy istnieją podstawy do wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie której została wniesiona skarga do Sądu /por. post. NSA z dnia 13 grudnia 2005r., sygn. akt II OZ 1227/05/.
Odnosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że przedmiotem wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania stanowi decyzja organu pierwszej instancji, jednakże w związku z tym, że zaskarżona do Sądu decyzja Wojewody utrzymuje w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r. należało przyjąć, że wniosek o wstrzymanie należy odnieść do decyzji organu drugiej instancji.
W przedmiotowej sprawie skarżąca nie wskazała w uzasadnieniu wniosku takich okoliczności, które dają podstawę do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji, przed wydaniem przez Sąd wyroku, stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nadmienić należy, że w decyzjach organy poinformowały stronę, iż odszkodowanie za szkody wyrządzone właścicielowi nieruchomości zostanie określone w odrębnej decyzji, w wysokości określonej w opinii rzeczoznawcy majątkowego, po zakończeniu prac. Tak więc powstanie szkody po stronie właściciela na skutek wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości jest normalnym, przewidzianym przepisami prawa, następstwem wydanej decyzji zaś przesłanki zasadności nadania decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności będą badane przy merytorycznym rozpoznaniu sprawy.
Należy także dodać, że same zarzuty podniesione w skardze względem zaskarżonej decyzji nie stanowią argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Sąd z urzędu nie dopatrzył się również wystąpienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wobec powyższego, stosownie do art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w postanowieniu.