Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu wniosku uczestnika postępowania G. P., przyznał mu prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Wyrokiem z dnia 17 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną przez M. D. i S. D. decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania oraz poprzedzającą ją decyzję organu i instancji. W punkcie II wyroku Sąd przyznał od Skarbu Państwa na rzecz adwokata K. D. kwotę 295,20 zł tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej uczestnikowi postępowania z urzędu w I instancji.
W dniu 21 grudnia 2012 r. pełnomocnik G. P. złożył skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc równocześnie o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu kasacyjnym, tytułem pomocy prawnej świadczonej z urzędu, oświadczając, że nie zostały one uiszczone w całości ani w części.
W dniu 19 września 2014 r. odbyła się rozprawa przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie ze skarg kasacyjnych G.P. i Wojewody od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012 r. Jak wynika z protokołu rozprawy nikt się nie stawił.
W dniu 24 października 2014 r. pełnomocnik złożył w Sądzie wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za sporządzenie skargi kasacyjnej w wysokości 150% minimalnej stawki kosztów, motywując powyższe znacznym nakładem pracy przy sporządzaniu skargi kasacyjnej.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461) - w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, jeżeli sprawę prowadził ten sam adwokat w drugiej instancji wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, nie mniej niż 120 zł.
Biorąc pod uwagę, że stawka minimalna określona w pkt 1 w niniejszej sprawie wynosi 240 zł, stawka za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 120 zł. Stawkę tę zgodnie z § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23%).
W ocenie Sądu brak podstaw w niniejszej sprawie do uwzględnienia wniosku pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia w podwyższonej wysokości - 150% stawki minimalnej określonej powołanym rozporządzeniem. Podjęte przez pełnomocnika czynności nie miały charakteru nadzwyczajnego, a tylko takie uzasadniałyby uwzględnienie wniosku w tym zakresie. Stosownie bowiem do § 2 ust. 1 rozporządzenia zasadzając opłatę za czynności z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
W złożonym wniosku pełnomocnik nie wskazał żadnych okoliczności, wymagających zwiększonego nakładu pracy, nie podał też na czym miałaby polegać jego szczególna aktywność, o której mowa w orzecznictwie, uzasadniająca przyznanie wynagrodzenia w podwyższonej wysokości (postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 13 września 2006 r., sygn. akt II AKz 350/06.) Sąd zgadza się ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie, iż brak jest powodów do podwyższenia stawki wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu, gdy jego aktywność w wypełnianiu obowiązków w toku całego postępowania nie przekracza granic zwykłej staranności.
W świetle powyższego przyjąć należy, że czynności rzeczywiście dokonane przez ustanowionego w niniejszej sprawie adwokata podejmowane w imieniu strony pozwalają wyłącznie na zasądzenie stawek minimalnych.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.