Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie, decyzją z 14 stycznia 2026 r. nr SKO/HM/430/43/2026, po rozpatrzeniu odwołania A. G., orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji znak: [...] z dnia 5 grudnia 2025 r. w przedmiocie przyznania pomocy w formie świadczenia pieniężnego z przeznaczeniem na zakup posiłku lub żywności w ramach programu wieloletniego "Posiłek w szkole i w domu" w kwocie 150,00 zł od dnia 1 grudnia 2025 r. do dnia 31 grudnia 2025 r.
Jak wskazał w uzasadnieniu organ odwoławczy, decyzją z dnia 5 grudnia 2025 r. organ pierwszej instancji przyznał wnioskodawcy świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności w ramach programu wieloletniego "Posiłek w szkole i w domu" w kwocie 150,00 zł od dnia 1 grudnia 2025 r. do dnia 31 grudnia 2025 r. Uzasadniając powyższą decyzję, organ zaznaczył, iż w wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego oraz na podstawie zebranych dokumentów ustalono, że wnioskodawca spełnia warunki do przyznania pomocy określonej w uchwale w sprawie ustanowienia wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i w domu" na lata 2024- 2028. Dochód wnioskodawcy wynosi 505,00 zł i nie przekracza 200% kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, tj. 1.010,00 zł. Przyznając świadczenie z pomocy społecznej, organ wskazał na ograniczone możliwości finansowe Ośrodka Pomocy Rodzinie, co powoduje, że wielkość przyznawanych świadczeń jest limitowana nawet w stosunku do osób spełniających kryterium dochodowe określone w ustawie.
Organ podał w tym zakresie informację, iż w 2024 r. zrealizował świadczenia w ramach wieloletniego programu "Posiłek w szkole i w domu" w wysokości 3.458.129,64 zł. Ilość osób którym przyznano świadczenie w 2024 r. wyniosła 3.188. Średnia miesięczna wysokość świadczenia w ramach programu na osobę wyniosła miesięcznie 90,38 zł. W 2025 r. organ na realizację zadań w zakresie wieloletniego programu "Posiłek w szkole i w domu" dysponował budżetem w wysokości 3.666.800,00 zł. Organ nadmienił, iż na podstawie analiz z lat poprzednich, przewidywana liczba osób uprawnionych do ww. świadczenia w roku 2025 utrzyma się na poziomie roku 2024.
W odwołaniu od powyższej decyzji A. G. podniósł, iż przyznane świadczenie jest zaniżone, wydane tylko na jeden miesiąc, w przeciwieństwie do wcześniej wydawanych decyzji przyznających pomoc na okresy wielomiesięczne. Zdaniem odwołującego, po zsumowaniu przyznanej pomocy za wcześniejsze miesiące, obecnie przyznana pomoc jest zbyt niska i powinna być większa o 150 zł. Zgodnie z przyznaną kwotą pomocy, stawka całodzienna na wyżywienie w grudniu wynosi 5,00 zł dla dorosłego mężczyzny. Odwołujący nadmienił, że przyznanie świadczenia na jeden miesiąc powoduje zwiększenie kosztów obsługi jego osoby przez CUS, przez konieczność przeprowadzenia większej ilości wywiadów środowiskowych.
Rozpatrując odwołanie, po przywołaniu mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o pomocy społecznej Kolegium wskazało, iż zasiłek celowy ma charakter pomocy doraźnej i ukierunkowany jest na zaspokojenie określonej potrzeby bytowej. Jest również świadczeniem przyznawanym w ramach tzw. uznania administracyjnego. Oznacza to, że właściwe w sprawie organy dysponują pewną dozą samodzielności w określeniu stopnia zaspokojenia zgłoszonej przez stronę potrzeby bytowej, przy uwzględnieniu ogólnych celów i zadań pomocy społecznej, w tym, że ma stanowić dla osób potrzebujących wsparcie w przezwyciężeniu trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 u.p.s.). Ustalenie, że wnioskodawca spełnia przesłanki do otrzymania omawianego zasiłku nie oznacza jednak, że powstaje obowiązek uwzględnienia zgłoszonego żądania w całości lub w części.
Nadto udzielona pomoc w dużej mierze zależy od możliwości finansowych ośrodków pomocy społecznej. Ma tu w szczególności zastosowanie zasada określona w art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie, z którą potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.
Organ odwoławczy wskazał, iż w przedmiotowej sprawie w dniu w dniu 18 listopada 2025 r. przeprowadzono wywiad środowiskowy. W aktach sprawy znajdują się również inne dokumenty poświadczające sytuację materialno-bytową odwołującego. Z zebranego materiału dowodowego sprawy wynika, iż wnioskodawca lat [...] jest stanu wolnego, nie ma dzieci. Nigdzie zawodowo nie pracuje, nie wykonuje żadnych prac dorywczych, jest zarejestrowany w PUP jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Odwołujący mieszka z matką w domu jednorodzinnym, który jest własnością matki. Dom składa się z 5 pokoi, kuchni i łazienki.
Odwołujący zajmuje 1 pokój na piętrze z dostępem do łazienki, kuchnię dla jego potrzeb ma zaadaptowaną w piwnicy. Wszystkie opłaty mieszkaniowe na bieżąco reguluje po połowie z matką o ile otrzyma pomoc materialną z pomocy społecznej. Odwołujący prowadzi odrębne gospodarstwo domowe. Jest kawalerem, nie ma dzieci. Matka wspiera syna w produktach żywnościowych, ciepłych posiłkach, ale nie pomaga finansowo. Odwołujący nie uskarża się na przewlekłe choroby, ale w trakcie wywiadu poinformował, że choruje na nadciśnienie tętnicze i przyjmuje leki.
Organ odwoławczy podkreślił, że pomoc nie zawsze zostanie przyznana w wysokości zgodnej z oczekiwaniami osoby ubiegającej się o świadczenie. Organy pomocy społecznej, bowiem dysponując ograniczonymi środkami finansowymi muszą mieć na względzie nie tylko potrzeby osoby wnioskującej o pomoc oraz cel tej pomocy, ale także uwzględniać potrzeby innych osób ubiegających się świadczenia. Kolegium zwróciło też uwagę, iż z uwagi na dużą ilość osób spełniającą warunki do przyznania pomocy społecznej, wielkość tej pomocy musi być racjonalna, tzn. musi wystarczyć dla wszystkich potrzebujących w zakresie, na jaki pozwalają możliwości pomocy społecznej. Wypłacane świadczenia mają stanowić pomoc dla danej osoby w ponoszeniu niezbędnych ciężarów, nie zaś doprowadzić do całkowitego przejęcia ich ponoszenia przez opiekę społeczną.
Zdaniem organu w podobnej sytuacji jak odwołujący, a często znacznie gorszej, znajduje się wiele innych osób i rodzin. Niejednokrotnie, osoby te w ogóle nie zwracają się o pomoc społeczną, mimo trudnej sytuacji finansowej. Duża liczba osób kwalifikujących się do pomocy społecznej sprawia, że brakuje środków na pozytywne załatwienie wszystkich zgłoszonych wniosków o pomoc.
Rozważając kwestię możliwości finansowych organu pomocy społecznej Kolegium zważyło, iż organ działa w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach organ winien realizować cele pomocy społecznej. Doświadczenie życiowe, mające swe źródło w wieloletniej obserwacji dysproporcji pomiędzy potrzebami społeczeństwa zgłaszanymi w ramach pomocy społecznej, a środkami, którymi dysponują organy administracji, nakazuje akceptację praktyki organów, która prowadzi do limitowania w granicach obowiązującego prawa-przyznawanych świadczeń, z uwagi na ograniczone środki finansowe i rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia. Powszechnie wiadomo, że organy pomocy społecznej dysponując ograniczoną środków finansowych mają obowiązek zapewnienia realizacji zadań nie tylko fakultatywnych, ale i obligatoryjnych, w czasie trwania całego roku budżetowego. Wielkość środków, którymi dysponują organy pomocy społecznej wskazuje, iż nie jest możliwe zaspokojenie wszystkich, nawet uzasadnionych potrzeb uprawnionych do świadczeń.
Mając na względzie przekazane przez organ dane w zakresie posiadanych środków oraz potrzeb w zakresie ich wydatkowania Kolegium uznało, iż przyznana kwota 150,00 zł od 1 grudnia 2025 r. do 31 grudnia 2025 r. mieści się w granicach uznania administracyjnego. Kolegium wskazało dodatkowo, iż odwołujący jest pod stałą opieką Centrum Usług Społecznych w S.. W dacie wydania decyzji przyznającej świadczenie pieniężne na zakup żywności w wysokości 150,00 zł wnioskodawca otrzymał także zasiłek celowy w łącznej wysokości 400,00 zł z przeznaczeniem na dofinansowanie innych potrzeb. Nadto decyzją z dnia 10 grudnia 2025 r. przyznano mu zasiłek okresowy w kwocie 505,00 zł.
Pismem z 20 lutego 2026 A. G. wniósł skargę na powyższą decyzję domagając się jej uchylenia.
W ocenie Skarżącego utrzymanie w mocy kwoty 150,00 zł miesięcznie jako świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności w ramach programu wieloletniego "Posiłek w szkole i w domu" nie zaspokaja podstawowej potrzeby bytowej w tym zakresie. Niedożywienie skutkować może pogorszeniem stanu zdrowia i w konsekwencji uszczerbkiem na zdrowiu. Nadto organ przez 13 miesięcy przyznawał skarżącemu na ten cel kwotę 300,00 zł i o utrzymanie tej kwoty wnosi on w dalszym ciągu. Zdaniem skarżącego, aby zmniejszyć tę kwotę musiałaby nastąpić przesłanka zmiany jego sytuacji dochodowej lub zmiana zasad przyznawania pomocy w danej gminie. Tymczasem dochody skarżącego od wielu lat wynoszą 00,00 zł, zaś sytuacja życiowa ulega pogorszeniu, a o zmianach innych kryteriów przyznawania pomocy - nic mu nie wiadomo. Każda zmiana kwoty zasiłku na żywność musi być oparta na decyzji administracyjnej, a CUS nie powinien zmniejszać tak drastycznie tej kwoty, bez weryfikacji sytuacji beneficjenta. Skarżący oświadczył, że domaga się podania powodu zmniejszenia kwoty o 50 %. Nadto nie domaga się większego wsparcia tylko powrotu do wcześniejszej kwoty wsparcia.
W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 2 lipca 2026 skarżący podtrzymał woje stanowisko oraz rozwinął swoją argumentację zawartą w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.
W kontekście wisków skargi należy wyjaśnić, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a.
Przedmiotem skargi jest decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy wcześniejszą decyzję organu pomocy społecznej przyznającą skarżącemu zasiłek celowy w formie świadczenia pieniężnego z przeznaczeniem na zakup posiłku lub żywności w ramach programu wieloletniego "Posiłek w szkole i w domu" w kwocie 150,00 zł na ostatni miesiąc 2025 roku.
W sprawie nie jest sporne, iż skarżący spełnia wymogi i kryterium dochodowe uprawniające do uzyskania wnioskowanego wsparcia. Kwestią sporną jest natomiast wysokość uzyskanej pomocy, która jak wywodzi skarżący, będąc niższą o połowę od otrzymanej poprzednio przez kilkanaście miesięcy jest za niska i nie wystarcza na zaspokojenie zgłoszonej potrzeby. Zdaniem Skarżącego doszło do przekroczenia zasad uznania administracyjnego a aby zmniejszyć dotychczas otrzymywaną tytułem zasiłku celowego kwotę musiałaby zmiana jego sytuacji dochodowej lub zmiana zasad przyznawania pomocy w danej gminie.
Zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 639, dalej: u.p.s.) zasiłek celowy może być przyznany na zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Stosownie zaś do art. 3 ust. 1 u.p.s. pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka.
Z powołanych przepisów wynika, że rolą organów pomocy społecznej jest wspieranie potrzebujących osób i rodzin w celu ich usamodzielnienia się oraz ich integracji ze środowiskiem. Funkcji tej nie można jednak utożsamiać z obowiązkiem stałego dostarczania środków pieniężnych w wysokości w pełni satysfakcjonującej wnioskodawców oraz zaspokajania wszystkich ich oczekiwań zmierzających do podwyższenia standardu codziennego funkcjonowania. Ponadto przyznanie zasiłku celowego nie zależy wyłącznie od sytuacji materialnej strony. Rozpatrując wniosek organ musi także kierować się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s., to znaczy koniecznością dostosowania rodzaju, formy i rozmiaru świadczenia do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy i uwzględniania potrzeb osób i rodzin korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.
Każdorazowo przyznanie środków publicznych w ramach pomocy społecznej wymaga oceny nie tylko niezbędnych potrzeb życiowych osób uprawnionych do tych świadczeń, ale także własnych środków finansowych pozostających w dyspozycji OPS. Organy pomocy społecznej są tym samym upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy utrzymującą się na wysokim poziomie liczbę osób wymagających wsparcia. W ramach pomocy społecznej nie jest zatem możliwe zaspokojenie wszystkich, nawet uzasadnionych, potrzeb osób uprawnionych do przedmiotowych świadczeń (por. np. wyroki NSA: z 1 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 2408/16, z 14 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 1498/10, z 25 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 624/07, z 19 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 1464/06, z 21 grudnia 2005 r. sygn. akt I OSK 658/05). Organ udzielający pomocy społecznej zobowiązany jest racjonalnie gospodarować posiadanymi środkami finansowymi, zabezpieczając niezbędne fundusze także dla innych potrzebujących osób i rodzin.
W ocenie Sądu organ odwoławczy trafnie zauważył, iż organy odpowiedzialne za udzielenie pomocy społecznej dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy dużą liczbą osób wymagających wsparcia. Oczywistym jest, że przyznana decyzją administracyjną pomoc musi mieć pokrycie w środkach finansowych, gdyż w przeciwnym wypadku nie mogłaby zostać faktycznie zrealizowana. Jest też oczywistym, że organy działające na zasadach budżetowości, szczególnie w końcu roku budżetowego muszą szczególnie ostrożnie dysponować posiadanymi środkami publicznymi, tak aby w możliwe największym stopniu zabezpieczyć potrzeby osób uprawnionych do pomocy, z drugiej zaś strony nie wykroczyć poza posiadany budżet.
W dominującym nurcie orzecznictwa sądowoadministracyjnego wskazuje się, iż uzasadnienie decyzji uznaniowej organu pomocowego powinno wskazywać zarówno możliwości finansowe organu (m.in. ilość przeznaczonych na ten cel środków pieniężnych, którymi w danym okresie dysponuje organ, a także szacunkową liczbę osób zainteresowanych uzyskaniem danej formy pomocy), jak również sytuację osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia – ponieważ uznanie organu jest uzależnione m.in. od wielkości przyznanych z budżetu państwa środków finansowych na pomoc społeczną oraz od liczby osób uprawnionych do korzystania z danej pomocy i ubiegających się o nią. W przypadku gdy organ odmawia przyznania pomocy, bądź też - jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - przyznaje ją, jednak w kwocie niższej niż oczekiwana przez skarżącego - uzasadnienie decyzji uznaniowej organu pomocowego powinno dostatecznie precyzyjnie wskazywać zarówno możliwości finansowe organu (m. in. ilość przeznaczonych na ten cel środków pieniężnych, którymi w danym okresie dysponuje organ, a także szacunkową liczbę osób zainteresowanych uzyskaniem danej formy pomocy), jak i sytuację osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 sierpnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 141/20).
W ocenie Sądu, organ odwoławczy trafnie rozważył całokształt okoliczności dotyczących sytuacji skarżącego, zasadnie odnosił się do całości otrzymywanej przez niego pomocy społecznej w badanym okresie oraz odniósł się do możliwości finansowych organu I instancji, dostrzegając w istocie niesporny brak środków finansowych na zaspokojenie w pełni oczekiwań wszystkich osób uprawnionych do pomocy społecznej.
W zakresie zarzutów skargi warto dostrzec, iż pomocy społecznej w formie zasiłku celowego nie można traktować jako stałego czy podstawowego źródła dochodów. Zasiłek celowy nie może stanowić bieżącego źródła utrzymania i służyć zaspokojeniu każdej potrzeby życiowej i to każdorazowo w kwocie wskazanej przez wnioskodawcę. Zgodnie z intencją ustawodawcy, celem pomocy społecznej jest jedynie udzielenie wsparcia, a nie zastąpienie indywidualnych wysiłków w dążeniu do poprawy swej sytuacji bytowej. Stanowisko prezentowane przez skarżącego w skardze oraz jego oczekiwania pozostają w sprzeczności z jedną z ogólnych zasad udzielania pomocy społecznej, zgodnie z którą rodzaj, forma i rozmiar świadczenia z pomocy społecznej powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie tej pomocy (art. 3 ust. 3 u.p.s.). Udzielanie świadczeń z pomocy społecznej nie może opierać się bowiem wyłącznie na oczekiwaniach i żądaniach zainteresowanego (tak co do rodzaju, formy, jak i zakresu tej pomocy), lecz na jego rzeczywistych potrzebach i sytuacji życiowo-bytowej.
Pomoc taka nie może też abstrahować od możliwości finansowych organów pomocy społecznej, które są zobowiązane zorganizować udzielanie w taki sposób, aby docierała ona do osób najbardziej potrzebujących. Przy czym niewątpliwie potrzeby takie są zmienne w różnych okresach, co powoduje też konieczność wyważania kierunków udzielanej pomocy. Odmienne podejście do kwestii orzekania w sprawach dotyczących świadczeń z pomocy społecznej, oparte na życzeniowości czy też roszczeniowości wnioskodawców, wypaczałoby istotę pomocy społecznej i było jawnie sprzeczne z zamysłem ustawodawcy, wyrażonym w przepisach ustawy o pomocy społecznej.
Odnosząc się do pozostałej argumentacji skarżącego wyjaśnić, iż celem rządowego programu "Posiłek w szkole i w domu" (obowiązującego na lata 2024–2028) jest ograniczenie zjawiska niedożywienia oraz zapewnienie wsparcia żywieniowego osobom najbardziej potrzebującym. Program adresowany jest do dzieci i młodzieży, a także do osób dorosłych, w szczególności starszych, chorych, niepełnosprawnych i samotnych, które ze względu na swoją sytuację życiową lub dochodową nie są w stanie zapewnić sobie codziennego gorącego posiłku (zob. cele programu w uchwale nr 149 Rady Ministrów z dnia 23 sierpnia 2023 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i w domu" na lata 2024-2028 – opublikowana w M. P. z 2023 r. poz. 881 z późn. zm.).
Skarżący z uwagi na wiek i sytuację zdrowotną nie mieści się w głównej grupie docelowej powyższego programu, a mimo to na mocy skarżonej decyzji otrzymał wsparcie przeszło 60% wyższe niż wyniosła średnia wysokość świadczenia w formie: posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup i posiłku łub żywności na osobę. Okoliczność, iż uprzednio skarżący długotrwale otrzymywał taką pomoc w jeszcze wyższej wysokości nie daje podstaw do oczekiwania utrzymywania wsparcia na takim poziome także w kolejnych okresach. Pomoc taka może być miarkowana, co miało miejsce w badanym przypadku. Wbrew stanowisku skarżącego dla takiego miarkowania nie musiało dojść do zmiany jego sytuacji czy też zmiany zasad, gdyż już obowiązujące zasady nie gwarantowały stałej wysokości świadczeń wypłacanych w formie zasiłku celowego.
Tym samym stwierdziwszy, że w ramach uznania administracyjnego mieści się uwzględnienie przez organy administracyjne subsydiarnego charakteru pomocy społecznej, Sąd uznał, że organy obu instancji poczyniły w tym zakresie niezbędne ustalenia faktyczne, a rozstrzygnięcia w tym zakresie nie miały cech dowolności oderwanej od okoliczności sprawy.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej "p.p.s.a."), skargę oddalił.
Przywołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.