Uzasadnienie
Decyzją z 4 lutego 2026 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r., poz. 1691, dalej: "k.p.a.") i art. 83f ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2026 r., poz. 13, dalej: "u.o.p."), po rozpatrzeniu odwołania S. N. (dalej: "strona", "skarżąca"), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie (dalej: "organ II instancji"), utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Dróg i Transportu w K. z 9 października 2025 r., nr [...], w sprawie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru usunięcia 117 sztuk drzew, rosnących na terenie działki nr [...] obr. [...], przy ul. [...] w K..
Organ II instancji powołał w swej decyzji następujące ustalenia stanu faktycznego sprawy.
W dniu 16 września 2025 r. strona dokonała zgłoszenia zamiaru usunięcia 135 drzew z terenu ww. działki, będącej jej własnością. W dniu 1 października 2025 r. pracownicy organu I instancji dokonali oględzin drzew, a następnie organ wydał decyzję o wniesieniu sprzeciwu wobec zamiaru usunięcia 117 sztuk drzew określonych gatunków. Decyzję organ oparł na art. 83f ust. 14 pkt 1 lit. b u.o.p., powołując się na postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu L. w K., przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w K. z [...] kwietnia 2007 r. Z uchwały wynika, że działka strony zlokalizowana jest na terenie oznaczonym w planie symbolem L9 ZP/RM, dla którego ustala się przeznaczenie podstawowe na ogrody botaniczne lub zoologiczne z dopuszczeniem zagospodarowania jako teren zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych, z działalnością agroturystyczną.
Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji organu I instancji zarzucając jej wydanie z naruszeniem:
- 1. przepisów postępowania w postaci art. 107 § 3 k.p.a., polegające na sporządzeniu lakonicznego uzasadnienia, które nie spełnia wymogów wynikających z naruszonych przepisów postępowania,
- 2. przepisu prawa materialnego w postaci art. 83f u.o.p., poprzez jego dowolną wykładnię, sprzeczną z Konstytucją RP, przejawiającą się w przyjęciu, że organ może w sposób nieograniczony i uznaniowy zgłaszać sprzeciw wobec planowanej wycinki drzew z pominięciem przesłanek merytorycznych,
- 3. § 36 uchwały nr [...] z [...] kwietnia 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu L. w K., poprzez jego błędną, rozszerzoną wykładnię, polegającą na uznaniu, że przepis ten powoduje ograniczenia w możliwości wycinki z terenu działki.
Rozpatrujący sprawę organ II instancji uznał, że odwołanie strony nie zasługuje na uwzględnienie. Zauważył, że po otrzymaniu od strony zgłoszenia organ I instancji przeprowadził oględziny, w toku których ustalił rzeczywistą liczbę drzew dotyczących zgłoszenia, na 117 sztuk, bowiem 9 sztuk drzew z uwagi na wielkość obwodów pni na wysokości 5 cm nie podlega obowiązkowi zgłoszenia, natomiast 9 sztuk innych drzew jest wielopniowych, a ich pnie zostały ujęte w zgłoszeniu jako osobne drzewa. Organ ustalił nazwy gatunków drzew i obwody pni na wysokości 5 cm, co jest wymagane art. 83f ust. 6 u.p.s., a także dodatkowo zmierzył obwody pni na wysokości 130 cm. Ustalenia w tym zakresie zostały zawarte w załączniku do protokołu oględzin. Przeważający gatunek drzew to brzoza brodawkowata, a dodatkowo czeremcha zwyczajna, grab pospolity, wierzba siwa, sosna zwyczajna, śliwa ałycza. Drzewa rosną w formie naturalnej i są ogólnie w dobrej kondycji zdrowotnej, a w ich obrębie nie stwierdzono występowania gniazd ptasich, gatunków chronionych roślin, zwierząt oraz grzybów.
Jak wyjaśnił organ II instancji, podstawę prawną wniesienia sprzeciwu w niniejszej sprawie stanowi art. 83f ust. 14 pkt 1 lit. b u.p.s. odnoszący się do lokalizacji drzew na terenie objętym zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym przypadku ochrona drzew wynika z § 36 powołanej wyżej uchwały z 26 kwietnia 2007 r., a w szczególności z ust. 1, a także z § 4 ust. 1 lit. h uchwały, pomimo ich niewskazania w kwestionowanej odwołaniem decyzji. Natomiast podstawą ochrony jest przeznaczenie podstawowe terenu jako ogrody botaniczne lub zoologiczne, co oznacza według § 4 ust. 1 uchwały, przeznaczenie na tereny zieleni.
Zdaniem organu II instancji, niewątpliwie zatem zaistniała przesłanka umożliwiająca organowi wniesienie sprzeciwu. Wystąpił przypadek lokalizacji drzew na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na zieleń. Faktu tego nie zmienia dopuszczenie zamiennego zagospodarowania terenu pod zabudowę zagrodową w gospodarstwach rolnych, wynikające z powołanych przepisów uchwały, wprowadzone obok przeznaczenia podstawowego, które w ocenie organu II instancji należy traktować jako regułę. Taki kierunek interpretacji uchwały, dotyczący przeznaczenia terenu, został dodatkowo wzmocniony postanowieniami zawartymi w § 36 ust. 3 pkt 2 i 5 uchwały, które przewidują dla zabudowy, o której mowa w ust. 2, maksymalną powierzchnię zabudowy do 10% powierzchni terenu, o którym mowa w ust. 1, a więc terenu o przeznaczeniu podstawowym, a także minimalną powierzchnię terenu biologicznie czynną - 70% powierzchni działki.
Tożsame postanowienia zawarto w § 36 ust. 8 pkt 2 i 4 uchwały w odniesieniu do przeznaczenia podstawowego, tj. maksymalna powierzchnia zabudowy do 10% powierzchni terenu oraz minimalna powierzchnia terenu biologicznie czynna - 70 % powierzchni działki.
Według organu II instancji, samo dopuszczenie przez uchwałodawcę innego - zamiennego przeznaczenia terenu, nie oznacza możliwości, zasadności i celowości usunięcia drzew, których istnienie jest zgodne przeznaczeniem podstawowym, chronione i spójne z przewidzianą w planie wielkością powierzchni biologicznie czynnej, a ponadto nie musi kolidować z dopuszczonym w planie zamiennym zagospodarowaniem terenu. Wbrew zatem argumentacji odwołania powodem wniesienia sprzeciwu nie był sam brak zamiaru prowadzenia przez stronę działalności agroturystycznej na terenie działki, ale okoliczność lokalizacji drzew na terenie chronionym miejscowym planem zagospodarował przestrzennego, co daje podstawy do zastosowania art. 83f ust. 14 pkt 1 lit. b ustawy.
Jednocześnie organ II instancji zaznaczył, że ustawodawca w ww. przepisie nie zawarł żadnych pojęć nieoznaczonych, takich, jak "ważne względy czy interes publiczny", których wykładnia determinowałaby sposób załatwienia sprawy. Oznacza to, że organ wydając decyzję kieruje się takimi wartościami, jak: ochrona przyrody, a także ochrona zdrowia i życia ludzkiego, czy bezpieczeństwa korzystania z własnej nieruchomości. Co do zasady dla wniesienia przedmiotowego sprzeciwu nie jest wystarczające samo wskazanie, że drzewa są sytuowane na określonym terenie, gdyż w zależności od okoliczności konkretnej sprawy potrzebna może być dodatkowa argumentacja, przemawiająca za zachowaniem drzew. Choć takiej argumentacji organ nie zawarł w kwestionowanej decyzji, to na podstawie dowodów zgromadzonych w sprawie można stwierdzić, że nie wystąpiła w tym przypadku żadna okoliczność, mogąca świadczyć o zasadności usunięcia drzew, wynikająca z konieczności ochrony wartości równoważnych ochronie przyrody, lub od niej istotniejszych, takich jak ochrona zdrowia i życia ludzkiego, czy bezpieczeństwa korzystania z własnej nieruchomości.
Organ II instancji argumentował, że przedmiotowe drzewa są w dobrej kondycji zdrowotnej, rosną na terenie przeznaczonym na zieleń, stanowią element biologicznie czynny na działce oraz nie stwarzają jakiegokolwiek zagrożenia dla ludzi czy mienia. Na taką okoliczność nie powołuje się też strona postępowania. Ponadto, co istotne, drzew jest dużo, stąd ich usunięcie prowadziłoby do znacznego ubytku w przyrodzie. Wartości wymagające uwzględnienia nie zostały więc naruszone wniesionym sprzeciwem i niewątpliwie organ zabezpieczył w obecnym stanie sprawy podstawową Wartość wynikającą z ustawy, jaką jest ochrona przyrody, istotną z punktu widzenia interesu społecznego. Ewentualny zamiar zagospodarowania działki przez stronę, który nie musi być określony w zgłoszeniu, powinien być realizowany w taki sposób, by zachować równowagę pomiędzy obowiązkiem ochrony środowiska, a realizacją prawa własności.
Prawo właściciela do dysponowania własnością nie jest prawem absolutnym i nie może pozostawać w konflikcie z przepisami ustawowymi wprowadzającymi uzasadnione ograniczenia w możliwości korzystania z tego prawa. Decyzja organu wydana w zgodzie z przepisami ustawy o ochronie przyrody, w tym przypadku art. 83f ust. 14 pkt 1 lit. b, nie prowadzi więc do naruszenia tej zasady, a jej skutki w postaci zachowania drzew, jako istotnego elementu przyrody, stanowią realizację interesu społecznego.
Podsumowując, organ II instancji doszedł do wniosku, że decyzja organu
I instancji, pomimo braków w jej uzasadnieniu, powinna pozostać w obrocie prawnym, bowiem wniesienie sprzeciwu w odniesieniu do 117 sztuk drzew było uzasadnione na podstawie ww. przepisu.
S. N., zastępowana przed radcę prawnego, wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na decyzję organu II instancji z 4 lutego 2026 r., wnosząc o jej uchylenie w całości.
Wydanej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:
- 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo jednoczesnego przyznania przez organ II instancji, że uzasadnienie tej decyzji było wadliwe i lakoniczne,
- 2. przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego i brak zindywidualizowanej oceny każdego z 117 drzew, ograniczając się do ogólnego stwierdzenia o ich "dobrej kondycji" i "znacznym ubytku w przyrodzie",
- 3. prawa materialnego, tj. art. 83f ust. 14 pkt 1 lit. b u.o.p., poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że samo przeznaczenie terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na zieleń (ogrody botaniczne lub zoologiczne) stanowi wystarczającą i niemal automatyczną przesłankę do wniesienia sprzeciwu, bez konieczności wykazania szczególnych wartości przyrodniczych konkretnych egzemplarzy drzew.
Wskazane zarzuty zostały uszczegółowione w uzasadnieniu wniesionej skargi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.
W piśmie z 15 maja 2026 r. skarżąca uzupełniła dotychczasową argumentację skargi o dodatkowe zarzuty podważające ustalenia organów obu instancji. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z załączonych do ww. pisma: kopii mapy (stanowiącej pierwotnie załącznik nr 2 do sprzeciwu organu I instancji), kopii protokołu z oględzin sporządzonego przez organ I instancji oraz dokumentacji fotograficznej obejmującej 4 zdjęcia.
Skarżąca podniosła wadliwość ustaleń organu co do zachowania minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, co obiektywnie weryfikować mają fakty wynikające z załączonej mapy. Obszar wycinki uwidoczniony na mapie zamyka się w niespełna 31,3% całkowitej powierzchni działki. Argumentację organu o rzekomo negatywnym wpływie na środowisko naturalne podważać ma również fakt, że skarżąca w miejsce usuniętych egzemplarzy planuje dokonać nowych nasadzeń owocowych. Ponadto skarżąca podniosła wystąpienie rażących wad protokołu z oględzin, stanowiącego podstawę orzekania przez organy. Dokument ten jest w znacznej mierze nieczytelny, a ponadto nie pozwala na zidentyfikowanie osoby, która go sporządziła.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej.
Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji administracyjnej następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu.
Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola według powyższych kryteriów nie wykazała, aby doszło do naruszenia przepisów prawa uzasadniającego uwzględnienie skargi.
Zaskarżoną decyzją organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu
I instancji w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru usunięcia drzew rosnących na terenie działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K..
Organ I instancji zgłosił sprzeciw do zamiaru usunięcia przez skarżącą drzew kierując się, ustaleniami uchwały z [...] kwietnia 2007 r., nr [...] Rady Miejskiej w K. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu L. w K.. Zgodnie z tą uchwałą, teren oznaczony symbolem -
L9 ZP/RM, na którym zlokalizowana jest ww. działka skarżącej, ma przeznaczenie podstawowe na ogrody botaniczne lub zoologiczne. Organ II instancji podzielił sposób rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji.
Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 83 ust. 1 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2026 r., poz. 13, dalej: "u.o.p.". Zgodnie z tym przepisem, co do zasady usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości lub jej części, może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego na wniosek:
- 1) posiadacza nieruchomości - za zgodą właściciela tej nieruchomości;
- 2) właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 i 1237), zwanej dalej "Kodeksem cywilnym" - jeżeli drzewo lub krzew zagrażają funkcjonowaniu tych urządzeń.
W art. 83f u.o.p. przewidziano wyjątki od obowiązku uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów. W ust. 1 pkt 3a przewidziano, że art. 83 ust. 1 nie stosuje się do drzew lub krzewów, które rosną na nieruchomościach stanowiących własność osób fizycznych i są usuwane na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl art. 83f ust. 8 u.o.p. po dokonaniu oględzin organ, o którym mowa w art. 83a ust. 1 u.o.p., w terminie 14 dni od dnia oględzin może, w drodze decyzji administracyjnej, wnieść sprzeciw. Usunięcie drzewa może nastąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Zgłoszenie zamiaru wycięcia drzewa nie oznacza zatem, że właściciel nieruchomości będzie uprawniony do jego wycięcia, gdyż organ może wnieść sprzeciw w określonych w ustawie przypadkach (art. 83f ust. 14 u.o.p.).
W realiach badanej sprawy ocena ta została dokonana prawidłowo.
Skarżąca zgłosiła zamiar usunięcia drzew ze stanowiącej jej własność nieruchomości wskazując na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Przeprowadzone oględzin wykazały, że rzeczywista lista drzew, których dotyczy zgłoszenie to 117 sztuk, rosnące na nieruchomości skarżącej, są egzemplarzami w ogólnie dobrej kondycji zdrowotnej, a w ich obrębie nie stwierdzono występowania gniazd ptasich, gatunków chronionych roślin, zwierząt oraz grzybów. Okoliczności powyższe doprowadziły organ do trafnego, zdaniem Sądu wniosku, że usunięcie objętych zgłoszeniem drzew, nie znajduje zasadności wynikającej z konieczności ochrony wartości równoważnych ochronie przyrody, lub od niej istotniejszych, jak ochrona zdrowia i życia ludzkiego, czy bezpieczeństwa korzystania z własnej nieruchomości.
Zdaniem Sądu, organ II instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 83f u.o.p.
w realiach badanej sprawy. Jak wskazuje się w judykaturze, ustawodawca nie zawarł w omawianym przepisie żadnych pojęć nieoznaczonych, których wykładnia determinowałaby sposób załatwienia sprawy. Oznacza to, że organ wydaje decyzję kierując się aksjologią wyrażoną w ustawie i w zasadach demokratycznego państwa prawnego. Wartościami, które są tu brane pod uwagę jest zatem ochrona przyrody a także ochrona zdrowia i życia ludzkiego, bezpieczeństwa korzystania z własnej nieruchomości (por. WSA w Warszawie z 10 sierpnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 471/20).
W ocenie Sądu organ trafnie więc kierował się ww. wartościami rozważając wniosek skarżącej o usunięcie drzew. Uzasadnienie decyzji organu II instancji jest w tym zakresie prawidłowe, zawiera pełne odniesienie się organu do okoliczności tej konkretnej sprawy, zawiera ocenę możliwości zastosowania wyjątku od zasady z perspektywy art. 83f ust. 14 lit. b i wynikającej z tego przepisu wartości, które podlegających szczególnej ochronie na terenach przeznaczonych zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W przedmiotowej sprawie teren, na którym znajduje się działka skarżącej podlega ww. rodzaju ochronie, patrz § 4 ust. 1 lit. h ww. uchwały, zgodnie z którym teren oznaczony symbolem ZP/RM przeznaczony jest na ogrody botaniczne lub zoologiczne z dopuszczeniem zagospodarowania jako tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych, z działalnością agroturystyczną.
Brzmienie § 36 ust. 1 oraz 2 ww. uchwały wzmacnia tylko potrzebę ochrony terenu oznaczonego w uchwale symbolem ZP/RM. Skarżąca zaś w postępowaniu administracyjnym nie wykazała organowi, że jej wniosek o usunięcie drzew ma rzeczywisty związek z przeznaczeniem terenu, który jest zgodny z planem miejscowym. Twierdzenia skarżącej, co do jej zamiarów inwestycyjnych na działce objęte przedmiotem sprawy, formułowane na etapie kontroli sądowej, nie zostały także w jakikolwiek sposób uprawdopodobnione właściwymi dowodami, należy je więc traktować jako gołosłowne.
W takiej sytuacji, zdaniem Sądu, organ prawidłowo kierowała się okolicznością, iż w zgłoszeniu przewidziano usunięcie aż 117 drzew, przy tym nie były to okazy niewielkich rozmiarów, chore, czy uszkodzone. Protokół oględzin oraz wykonane podczas tej czynności zdjęcia nie wskazują również na to, aby usytuowanie drzew na terenie nieruchomości zagrażało w jakikolwiek sposób znajdującym się tam obiektom.
Jednocześnie skala wycinki przeczy, zdaniem Sądu, twierdzeniom, iż cięcia mają uzasadniać zastosowanie przez organ wyjątku z art. 83 f u.o.p.
Dodatkowym argumentem, przemawiającym za tym, że nie zachodzą inne wyjątki, o których mowa w art. 83f ust. 14 u.o.p. jest okoliczność, iż drzewa objęte zgłoszeniem skarżącej nie wykazują cech, które mogą zagrażać wartościom, jak ochrona zdrowia i życia ludzkiego, czy bezpieczeństwa korzystania z własnej nieruchomości.
Niezasadne są przy tym zarzuty skargi mające wykazać, że organ naruszył przepisy procedury administracyjnej w sposób wskazywany w skardze. W ocenie Sądu, ustalenia poczynione przez organ były bowiem wystarczające dla przyjęcia, że art. 83f ust. 1 pkt 3a u.o.p. nie ma w tej sprawie zastosowania. Organ II instancji dostrzegł przy tym braki uzasadnienia w decyzji organu I instancji i uwzględniając dotychczas zebrany w sprawie materiał dowodowy, znany także stronie skarżącej, dokonał pełnej oceny znaczenia faktów dla zastosowania przepisu prawa materialnego. Ewentualna lakoniczność uzasadnienia decyzji organu
I instancji, jak trafnie wskazał organ II instancji, nie powodowała niezasadnego wniesienia sprzeciwu do zamiaru usunięcia drzew, albowiem przyczyny wniesienia sprzeciwu znajdowały swoje oparcie w wartościach chronionych w art. 83f ust. 14 pkt 1 lit. b. u.o.p.
Końcowo warto wskazać, iż jak trafnie wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 25 września 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 2735/19 wydanie ostatecznej decyzji o sprzeciwie stanowi podstawę wystąpienia z wnioskiem o wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa (art. 83f ust. 16 u.o.p.). Przyjęcie przez ustawodawcę takiego rozwiązania oznacza, że jego zamiarem nie było uczynienie z wniesienia sprzeciwu administracyjnoprawnej formy reglamentacji korzystania z zasobów przyrody, która rozstrzygałaby o dopuszczalności usunięcia drzewa i której można byłoby przypisać kwalifikację wypowiedzi wiążąco i trwale określającej w tym zakresie w przypisanej formie sytuację prawną zgłaszającego. W powiązaniu zakończenia postępowania zgłoszeniowego z uprawnieniem zgłaszającego do wystąpienia z wnioskiem o wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa należy dostrzegać wskazanie przez ustawodawcę tego trybu załatwienia sprawy dotyczącej usunięcia drzewa, który powinien być zainicjowany w każdym przypadku, gdy kwestie, które pojawiły się przy ocenie zgłoszenia, powinny zostać wszechstronnie wyjaśnione w ramach postępowania dowodowego przewidzianego w ramach jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego przez przepisy rozdziału 4 działu II k.p.a. Taka decyzja nie może być postrzegana jako naruszająca interes zgłaszającego (art. 83f ust. 16 w zw. z art. 84 ust. 1 u.o.p.), ale jako wyłącznie umożliwiająca we właściwej formie dokonanie pełnych ustaleń dotyczących wartości przyrodniczych i zabytkowych drzewa zestawionych z powodami nakazującymi zgłaszającemu, pomimo wniesienia sprzeciwu, podtrzymać swoje żądanie usunięcia drzewa.
Z powyższych względów, Sąd – na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.