Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczeciniez 2 lipca 2026 r., sygn. akt II SA/Sz 261/26

Uzasadnienie

Decyzją z 9 października 2025 r., na podstawie art. 2207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), dalej jako "o.p.", art. 2 pkt 8, art. 3 ust. 11, art. 6 ust. 3 pkt 1 lit. c, art. 24 ust. 1 pkt 2 i ust. 3, art. 26 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3 ust. 4a, ust. 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowani drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 204 r. poz. 1218), dalej jako "ustawa SENT", § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 kwietnia 2022 r. w sprawie towarów, których przewóz jest objęty systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 1157), Naczelnik Zachodniopomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Szczecinie, nałożył na I. K., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą "E. " [...] w G., dalej jako "strona", "skarżąca", karę pieniężną w wysokości 10.000,00 zł za uzupełnienie zgłoszenia SENT[...], o błędny numer rejestracyjny naczepy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że funkcjonariusze Zachodniopomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Szczecinie, w dniu 23 listopada 2024 r., w miejscowości Z., przeprowadzili kontrolę zespołu pojazdów - ciągnika nr rej [...] oraz naczepy nr rej. [...], którym kierował O. H..

W trakcie kontroli stwierdzono nieprawidłowości w wypełnieniu pola: "numer rejestracyjny naczepy". W zgłoszeniu podano błędny numer naczepy – [...], podczas, gdy prawidłowy numer to [...] Ze zgłoszenia wynikało, że w transporcie przewożony jest rdb palm oil (kod: 1511), w ilości 25.000,00 kg. Transport wykonywany był z Holandii do Polski.

Dalej organ, przytaczając podstawy prawne, wyjaśnił, że przewożony towar podlega systemowi monitorowania przewozu. Stosownie do art. 6 ust. 3 pkt 1 lit.c ustawy SENT, w przypadku przewozu towaru z terytorium państwa członkowskiego albo z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju, przewoźnik zobowiązany jest przed rozpoczęciem przewozu towaru po drodze publicznej uzupełnić zgłoszenie o numery rejestracyjne środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a.

Podanie błędnych danych w zgłoszeniu skutkuje nałożeniem kary w wysokości 10.000,00 zł na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT. Nałożenie kary jest obligatoryjne.

Następnie organ przeanalizował przesłanki odstąpienia od nałożenia kary wskazując, że jest to instytucja wyjątkowa. W ocenie organu strona nie wykazała ważnego interesu, który uzasadniałby odstąpienie od nałożenia kary. Zdaniem organu, nie wystąpiła także przesłanka interesu publicznego.

Od decyzji odwołanie złożyła strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wskazując, że stwierdzone naruszenie stanowiło zwyczajną pomyłkę przy uzupełnianiu zgłoszenia, a przeprowadzona kontrola nie wykazała żadnych innych nieprawidłowości, zwłaszcza dotyczących samego towaru (jego ilości, charakterystyki, sposobu przewozu).

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie, decyzją z 15 stycznia 2026 r., orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu decyzji organ dokonał analizy przesłanek nałożenia kary pieniężnej oraz dokonał oceny przesłanek warunkujących odstąpienie od jej nałożenia.

W zakresie przesłanek nałożenia kary pieniężnej, organ odwoławczy uznał, że sprawie prawidłowo ustalono stan faktyczny. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w zgłoszeniu podano nieprawidłowy numer naczepy. Prawidłowo również uznano, że przewożony towar podlegał monitorowaniu na postawie przepisów ustawy SENT.

Organ wskazał, że nałożenie kary pieniężnej w takim wypadku jest obligatoryjne, ma charakter obiektywny i nie jest uzależnione od winy odpowiedzialnego podmiotu.

W odniesieniu do przesłanek odstąpienia od nałożenia kary, organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy SENT, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub z urzędu może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.

Zgodnie z art. 26 ust. 3 ustawy SENT, organ może odstąpić od nałożenia kary, jeżeli to odstąpienie:

1. 1) nie stanowi pomocy publicznej albo
2. 2) stanowi pomoc publiczną de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo
3. 3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4.

Dalej organ wyjaśnił, jak należy rozumieć przywołane przepisy i wskazał, że odstępstwo od nałożenia kary pieniężnej jest instytucją o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest płacenie kar, a nie zwalnianie z tego obowiązku. Zwolnienie z kary jest uzasadnione w sytuacjach bardzo szczególnych i wyjątkowych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania.

Zdaniem organu odwoławczego, zaistnienie przesłanki ważnego interesu przewoźnika może zostać, co do zasady, wykazane we współpracy z tym podmiotem. Przy czym o ważnym interesie przewoźnika nie decyduje subiektywne przekonanie o tym, że taki interes posiada, lecz względy zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają życie, zdrowie, a także możliwość zarobkowania w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny oraz zagrożenie egzystencji.

Organ wyjaśnił, że skarżąca nie przedstawiła przesłanek, które uzasadniałyby odstąpienie od nałożenia kary, w szczególności dotyczących wystąpienia sytuacji nadzwyczajnej w przedstawionym wyżej rozumieniu, uniemożliwiającej nałożenie kary, nie udokumentowała również kondycji finansowej prowadzonej przez nią działalności gospodarczej.

Organ wskazał, że sytuacja skarżącej została oceniona w oparciu o informacje uzyskane z urzędu skarbowego i ZUS. Dane te doprowadziły organ do przekonania, że uiszczenie kar nie spowoduje zagrożenia dla dalszej działalności przedsiębiorstwa, nie spowoduje również pogorszenia sytuacji finansowej strony w taki sposób, aby była zmuszona do wyzbycia się majątku trwałego lub brakowało jej środków na bieżącą działalność gospodarczą.

W odniesieniu do przesłanki interesu publicznego, organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że kary wymierzane na podstawie ustawy SENT mają chronić legalny handel towarami uznanymi za krajowego prawodawcę za wrażliwe, ułatwić walkę z szarą strefą i ograniczyć poziom uszczupleń dla budżetu państwa w podatkach.

W ocenie organu wpisanie błędnego numeru naczepy w zgłoszeniu SENT jest naruszeniem, które należy zakwalifikować jako poważne. Jest to, zdaniem organu sytuacja poważna, której nie można zaliczyć do uchybień formalnych o charakterze nieistotnym, gdyż brak pełnych informacji może potencjalnie stanowić zagrożenie interesów Skarbu Państwa oraz ogółu obywateli RP. Zatem odstąpienie od nałożenia kary za powyższe uchybienie nie leży w interesie publicznym.

Końcowo organ odniósł się do pozostałych podniesionych w odwołaniu zarzutów.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu II instancji, I. K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą zarzucając zaskarżonej decyzji:

1. 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. 1. art. 24 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT, poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia na stronę kary pieniężnej za formalne naruszenie, polegające na popełnieniu przypadkowej pomyłki przy wpisywaniu numeru rejestracyjnego naczepy pomimo, że przemawiał za tym ważny interes przewoźnika, jak i interes publiczny, którego prawidłowa wykładnia powinna się odbyć z poszanowaniem zasad zawartych w art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124 oraz art. 187 § 1 o.p., art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji, a w szczególności zasady proporcjonalności, bezpieczeństwa, zaufania do organów państwa wyrażonej w art. 12 Prawa przedsiębiorców; pominięcie rzeczywistej intencji ustawodawcy i celu ustawy, którym jest ochrona wpływów budżetowych, a w sprawie nie nastąpiło chociażby najmniejsze hipotetyczne ryzyko uszczuplenia należności publicznoprawnych;
2. 2. art. 24 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT, poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej pomimo, że przemawiał za tym interes publiczny, którego prawidłowa wykładnia powinna uwzględniać funkcję ustawy SENT i charakter przewidzianych w niej sankcji, w szczególności to, że instytucja odstąpienia od nałożenia kary jest elementem mechanizmu prewencji wpisanego w przepisy ustawy SENT, a kary pieniężne nie powinny pełnić funkcji wyłącznie represyjnej (odpłaty) za popełnione naruszenie (zaistnienie stanu niezgodnego z prawem),
3. 3. art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych UE i wyrażonej w tych przepisach zasady proporcjonalności w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT, poprzez nałożenie na stronę administracyjnej kary pieniężnej w pełnej wysokości, nieproporcjonalnej i nieadekwatnej w stosunku do charakteru i wagi zarzucanego stronie naruszenia prawa, podczas, gdy uwzględnienie okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, w tym wagi zarzucanej stronie nieprawidłowości, stopnia intencjonalności i postawy strony uzasadniało miarkowanie kary pieniężnej i nienakładanie jej w pełnej wysokości, lecz odstąpienie od niej w całości lub obniżenie jej do wysokości zapewniającej adekwatną i proporcjonalną reakcję na zarzucane stronie naruszenie prawa – w tym zakresie skarżąca zwróciła uwagę na istotny wyrok WSA we Wrocławiu z 5.12.2024 r., III SA/Wr 254/24 oraz wyrok TSUE z 21.11.2024 r., C-61/23, a także wyrok TK z 17.10.2024 r., P 3/23,
4. 4. art. 189d k.p.a. w zw. z art. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych UE i wyrażoną w tych przepisach zasadą proporcjonalności, poprzez niezastosowanie przepisu pozwalającego na miarkowanie administracyjnej kary pieniężnej, co było konieczne w celu zapobieżenia nieproporcjonalnemu i nieadekwatnemu ukaraniu strony (por. wyroki WSA we Wrocławiu: III SA/Wr 374/22, III SA/Wr 254/24),
5. 5. art. 2, art. 273 dyrektywy nr 206/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 325 TFUE i wyrażonej w tym przepisie zasady neutralności w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT, poprzez nałożenie na przewoźnika wysokiej kary pieniężnej (sankcji) w związku ze stwierdzeniem niedopełnienia warunku formalnego, w sytuacji gdy w związku z przewozem towaru nie istniało jakiekolwiek ryzyko uszczuplenia należności publicznoprawnych, a zatem sankcja w wysokości 10.000,00 zł jest nieproporcjonalna i nieadekwatna do wagi naruszenia (por. orzeczenie TSUE z 21.10.2021 r., C-583/20) oraz nie uwzględnia okoliczności powstania stwierdzonej nieprawidłowości, rodzaju i stopnia naruszenia ciążącego na przewoźniku obowiązku, wagi stwierdzonej nieprawidłowości, działań podjętych przez przewoźnika by przewóz był wykonywany zgodnie z prawem (por. wyrok TSUE z 15.04.2021 r., C-935/19) – por. wyrok WSA we Wrocławiu z 14.06.2023 r., sygn. akt III SA/Wr 374/22.

Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o:

1. 1. uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz umorzenie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej w całości, ewentualnie
2. 2. uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpatrzenia,
3. 3. zasądzenia od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie przedstawionych w skardze zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie, w dniu 2 lipca 2026 r. pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje

Skarga nie jest zasadna.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana – zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 – j.t.), według kryterium legalności wykazała, że akt ten nie narusza prawa.

Przedmiotem skargi uczyniono decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie, w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za uzupełnienie zgłoszenia SENT o błędny numer rejestracyjny naczepy.

Na wstępie należy wskazać, że stan faktyczny ustalony w sprawie jest bezsporny, skarżąca nie kwestionuje ustaleń organu co do tego, że jako przewoźnik towaru podlegającego monitorowaniu według zasad określonych w ustawie SENT, uzupełniła dane zgłoszone do rejestru o informacje niezgodne ze stanem faktycznym. Błędne zgłoszenie dotyczyło numeru rejestracyjnego środka transportu, o których mowa w art. 6 ust. 3 pkt 1 lit. c ustawy SENT.

Kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie pozostaje prawidłowość dokonanej przez organy obu instancji oceny w zakresie braku przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary.

Na wstępie rozważań należy zatem wskazać, że - w ocenie Sądu, zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy był kompletny i dawał podstawę do wydania rozstrzygnięcia.

Dalej trzeba wyjaśnić, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy SENT, określony w tym przepisie system monitorowania przewozu i obrotu obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów i obrocie paliwami opałowymi, w szczególności z zastosowaniem środków technicznych służących do tego monitorowania, oraz kontrolę realizacji obowiązków wynikających z ustawy. Zasady kontroli realizacji obowiązków wynikających z ustawy SENT określone zostały w przepisach art. 13 – 20a w/w ustawy. Jak wynika z jej art. 13 ust. 2, kontrola realizacji wskazanych obowiązków obejmuje weryfikację danych zawartych w dokumentach okazanych przez kierującego, dokonanie oględzin towaru, w tym pobranie próbki towaru, oraz weryfikację wskazań lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji. Zasadnicze jednak znaczenie dla ustalenia istoty omawianej kontroli ma art. 13 ust. 1 ustawy SENT, określający przedmiot ustaleń kontrolnych właściwych organów, zgodnie z którym kontrola przewozu towarów polega na sprawdzeniu przestrzegania obowiązków, odpowiednio w zakresie: 1) dokonywania, uzupełniania i aktualizacji zgłoszenia;

1. 2) zgodności danych zawartych w zgłoszeniu ze stanem faktycznym;
2. 3) posiadania numeru referencyjnego, dokumentu zastępującego zgłoszenie i potwierdzenia przyjęcia dokumentu zastępującego zgłoszenie albo dokumentu, o którym mowa w art. 3 ust. 7;
3. 4) przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu.

Przedstawiony wyżej zakres kontroli przewozu towarów, sprowadzający się do sprawdzenia przestrzegania wskazanych (enumeratywnie) obowiązków, w pełni odpowiada zakresowi przedmiotowemu tej ustawy, który obejmuje reguły funkcjonowania systemu monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, jak też konkretyzację obowiązków podmiotów uczestniczących w drogowym i kolejowym przewozie towarów oraz podmiotów dokonujących obrotu paliwami opałowymi; a nadto określenie zasad odpowiedzialności za naruszenie obowiązków związanych z drogowym i kolejowym przewozem towarów oraz z obrotem paliwami opałowymi (art. 1 pkt 1, 1a i 2 ustawy SENT).

Zgodnie z art. 10a ustawy SENT przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Po drugie jest obowiązany wyposażyć środek transportu, o którym mowa w ust. 1, w lokalizator, chyba, że dane geolokalizacyjne środka transportu są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji.

W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że w zgłoszeniu SENT[...] błędnie wskazano numer naczepy – zamiast prawidłowego numeru [...], wskazano [...]

Za opisane wyżej uchybienie art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT przewiduje karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Podkreślenia wymaga, że przewidziana kara ma charakter obiektywny. Oznacza to, że samo stwierdzenie naruszenia obliguje organ do jej nałożenia. Organ nie bada przyczyn naruszenia przepisów, stopnia zawinienia przewoźnika, czy jego świadomości co do naruszenia przepisów.

Godzi się zauważyć, że ustawa SENT przewiduje więcej tego typu kar, za różne przewinienia, zróżnicowanych co do wysokości, w zależności od ich rangi. Oznacza to, zdaniem Sądu, że ustalając katalog przewinień i odpowiadających im kar, ustawodawca zbadał kwestię proporcjonalności, dostosowując wysokość kary do wagi przewinienia.

Nie zasługują zatem na uwzględnienie zarzuty dotyczące proporcjonalności sankcji nałożonej na skarżącą.

Przepisy ustawy nie przewidują miarkowania wysokości kary. Została ona określona w sposób "sztywny". Oznacza to, że organ nie ma możliwości jej obniżenia, jak wywodzi skarżąca. Jedynym instrumentem, który organ może zastosować jest odstąpienie od nałożenia kary, co może nastąpić po spełnieniu warunków, o których mowa w art. 24 ust. 3 ustawy SENT. Przywołany przepis daje organowi możliwość odstąpienia od nałożenia kary jeżeli przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes przewoźnika.

Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, iż decyzja organu w tym zakresie ma charakter uznaniowy, co oznacza, że ocena przesłanek, które w ustawie nie zostały zdefiniowane, została pozostawiona uznaniu organu. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ocena tego typu decyzji ma charakter ograniczony.

Uznanie administracyjne nie oznacza dowolności, a obowiązkiem organu jest takie uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia, aby poddawało się ono kontroli, w szczególności pozwalało na ocenę, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego.

Konsekwentnie również zwraca się uwagę na znaczenie, jakie ma prawidłowe uzasadnienie decyzji uznaniowej. Wskazuje się, że wymogi, jakim powinna odpowiadać decyzja wydana w ramach uznania administracyjnego są dalej idące niż ma to miejsce w odniesieniu do tzw. decyzji związanej. Z uzasadnienia decyzji uznaniowej powinno bowiem wynikać, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. W utrwalonym orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie przyjmuje się, że w przypadku, gdy prawo materialne pozostawia rozstrzygnięcie organu uznaniu administracyjnemu, czyli umożliwia organowi wybór rodzaju rozstrzygnięcia, obowiązkiem organu jest załatwić sprawę po dokładnym wyważeniu interesu społecznego i słusznego interesu strony (por. wyrok SN z dnia 18 listopada 1993 r., sygn. akt III ARN 49/93, OSNC 1994/0/181). Rozstrzygnięcia wydane w tego typu sprawach powinny być zatem starannie uzasadnione, z odniesieniem się do okoliczności danej sprawy (zob. w tej materii m.in. wyrok NSA z dnia 22 września 2021 r., sygn. akt III OSK 1962/21).

W realiach rozpoznawanej sprawy dotyczy to prawidłowości dokonanej przez organ oceny przesłanek, o których mowa w art. 24 ust. 3 ustawy SENT, w zakresie zdefiniowania słusznego interesu skarżącej i interesu publicznego, które miałyby przemawiać za odstąpieniem od nałożenia kary za ujawnione naruszenie przepisów.

Zdaniem Sądu, w kontrolowanej sprawie, organy obu instancji starannie uzasadniły swoje stanowisko w tym zakresie. W zaskarżonej decyzji przytoczono szeroką argumentację na temat tego czym jest interes publiczny, a także czym jest słuszny interes strony, przytaczając na poparcie stanowiska orzecznictwo sądów administracyjnych. Następnie odniesiono te rozważania do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, słusznie zauważając, że wykazanie słusznego interesu przewoźnika w odstąpieniu od nałożenia kary należało do skarżącej.

Trafnie organ zauważył, że decyzja o odstąpieniu od nałożenia kary ma charakter wyjątkowy i powinna być stosowana rozważnie. Nadużycie tego instrumentu przeczyłoby celom ustawy SENT.

Rację ma organ, iż skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności, które przemawiałyby za istnieniem po jej stronie ważnego interesu, w szczególności takich, które odnosiłyby się do wpływu nałożonej kary na jej sytuację materialną, czy sytuację prowadzonej przez nią firmy. Ustalenia te we własnym zakresie poczynił organ i dokonał prawidłowej oceny zgromadzonych w tym zakresie informacji.

Argumentacja skarżącej sprawdza się w zasadzie do kwestionowania słuszności nałożenia kary za nieistotne – w jej ocenie, naruszenie przepisów, będące skutkiem zwykłej pomyłki i niemające wpływu na uszczuplenie należności Skarbu Państwa.

Należy się zgodzić z organem, że błędne wpisanie w zgłoszeniu SENT numeru rejestracyjnego środka transportu nie może zostać uznane za oczywisty i błahy błąd. Prawidłowe zgłoszenie i śledzenie przewożonego towaru daje organom możliwość dokonywania zdalnych analiz, monitorowania oraz przeprowadzania skutecznych kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów oraz umożliwia prawidłową identyfikację podmiotów biorących udział w przewozie towarów wrażliwych i rodzaju wykonywanego przewozu.

W tym zakresie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 maja 2025 r., sygn. akt II GSK 1947/24, dotyczącym nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za tożsame naruszenie, wskazując, że w ustawie SENT przewidziano swoisty "przypadek mniejszej wagi", bowiem w przypadku, gdy towar był przewożony ze składu podatkowego i podatek akcyzowy oraz należny podatek od towarów i usług zostały wpłacone przez podmiot wysyłający, a ujawnione nieprawidłowości są wynikiem oczywistego błędu i dotyczą zgłoszonych przez podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika danych innych niż dotyczące towaru, z wyjątkiem numeru rejestracyjnego środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, (...), nakłada się karę pieniężną w wysokości 2.000,00 zł. Zdaniem NSA, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, ustawodawca wyraźnie zatem wyłącza dane tablic rejestracyjnych z katalogu uchybień "mniejszej wagi", "drobnych", "formalnych".

Sąd podzielił stanowisko organu, iż celem wprowadzenia w życie ustawy SENT było zabezpieczenie sprawności i skuteczności systemu monitorowania legalnie realizowanego transportu (obrotu) wrażliwymi. Z tego powodu ustawa ma charakter restrykcyjny. Sankcje za naruszenie zasad kontroli przewidziane w ustawie są oderwane od kwestii zawinienia, jak również od kwestii narażenia na uszczuplenie należności podatkowych, tego rodzaju warunki nie są zamieszczone w art. 24 ust. 1 ustawy SENT.

Również ustalenie, że wysokość orzeczonej kary nie zagraża funkcjonowaniu przedsiębiorcy, jest istotne z punktu widzenia interesu publicznego, a przynajmniej uzasadnia twierdzenie, że nie narusza tego interesu, rozumianego w tym przypadku jako wola zachowania przedsiębiorstwa i kontynuacji jego działalności. Odstąpienie od nałożenia kary na przewoźnika, którego sytuacja pozwala na uiszczenie kary nie leży w interesie publicznym.

Podkreślenia wymaga, iż przewidziany w ustawie SENT katalog kar nie służy ograniczeniu swobody działalności gospodarczej, a stanowi sposób wymuszenia na przedsiębiorcy prowadzenia działalności w sposób zgodny z obowiązującym prawem. Wspieranie przez Państwo swobody działalności gospodarczej nie może być rozumiane jako prawo do uchylenia się od sankcji za prowadzenia tej działalności niezgodnie z prawem (por. wyrok WSA w Gliwicach z 18 maja 2023 r. sygn. akt III SA/Gl 188/23, dostępny w CBOSA).

W ocenie Sądu organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, a wydane rozstrzygnięcie zostało uzasadnione w sposób pozwalający na dokonanie jego wszechstronnej kontroli.

Z powyższych względów Sąd nie podzielił podnoszonych w skardze zarzutów, bowiem w znakomitej większości dotyczą one ogólnych zasad określenia i nakładania kar za naruszenie przepisów ustawy SENT, a w małym stopniu odnoszą się do naruszenia objętego postępowaniem i argumentacji przywołanej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Końcowo należy zwrócić uwagę na to, że organ – rozważając zasadność odstąpienia od nałożenia kary wziął również pod uwagę okoliczność, iż skarżąca była karana za różnego rodzaju naruszenia przepisów ustawy SENT, w tym – jak wskazano wyżej, naruszenie polegające na błędnym podaniu w zgłoszeniu numeru rejestracyjnego środka transportu.

Nie może więc skarżąca skutecznie wywodzić, że obecnie oceniane naruszenie miało charakter jednostkowy i niezawiniony. Skoro skarżąca już raz dopuściła się podobnego naruszenia i została za to ukarana, to jej obowiązkiem było wprowadzenie w przedsiębiorstwie takich mechanizmów, które uniemożliwią popełnianie podobnych błędów w przyszłości.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 – j.t.) orzekł o oddaleniu skargi.