Uzasadnienie
Decyzją z dnia 14 października 2025 r., nr Kom.5410.13.260.2025.PM, Starosta Kamieński (dalej: "Starosta", "organ I instancji"), działając na podstawie art. 140mb ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 73aa ust. 1 pkt 1 oraz art. 140n ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251, ze zm., dalej: "p.r.d.") nałożył na T. L. (dalej: "skarżący") administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł wynikającą z niedopełnienia obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu marki [...] o numerze identyfikacyjnym [...], oznaczonego numerem rejestracyjnym [...], w terminie 180 dni od dnia nabycia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tj. od dnia 21 listopada 2024 r. do dnia 20 maja 2025 r. włącznie.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył T. L., po rozpatrzeniu którego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy"), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Kolegium przytoczyło treść art. 73aa ust. 1 pkt 1, art. 140 mb ust. 1 i ust. 5 pkt 1 oraz art. 140n ust. 6 p.r.d. i wskazało, że umową kupna – sprzedaży samochodu z dnia 21 listopada 2024 r. skarżący nabył pojazd marki [...] o numerze identyfikacyjnym [...] i nie wystąpił z wnioskiem o rejestrację pojazdu w ustawowym terminie. Wniosek taki złożony został dopiero w dniu 26 sierpnia 2025 r. Tym samym zasadne było nałożenie kary przewidzianej w art. 140 mb ust. 5 pkt 1 p.r.d.
Kolegium wyjaśniło, że odpowiedzialność za brak wniosku o rejestrację pojazdu jest zobiektywizowana, niezależna od winy sprawcy, a norma konstytuująca sankcję jest bezwzględna, nie pozostawiając organom administracji publicznej swobody w kształtowaniu praw i obowiązków sprawcy naruszenia, nie pozwalając na jej miarkowanie, ani uwzględnienie subiektywnych kryteriów jej wymierzenia. Jedynym warunkiem wymierzenia kary jest niewypełnienie obowiązku ustawowego w wyznaczonym terminie. Sankcjonowane jest naruszenie ustawowego terminu, niezależnie od późniejszego złożenia wniosku o rejestrację. Organ odwoławczy podkreślił, że obowiązek dotyczy złożenia wniosku o rejestrację, a nie zarejestrowania pojazdu. Ewentualne braki wniosku, konieczność uzupełnienia dokumentacji nie stanowią przeszkody w złożeniu wniosku z dochowaniem ustawowego terminu. W razie konieczności uzupełnienia wniosku, organ właściwy w sprawie wzywa wnioskodawcę do przedłożenia wymaganych dokumentów, co jednak nie wpływa na terminowość jego złożenia i poddania kontroli organu zasadności rejestracji pojazdu. Wniosek o rejestrację pojazdu może być złożony bezpośrednio w siedzibie organu właściwego w sprawie rejestracji, za pośrednictwem operatora pocztowego, ewentualnie w trybie doręczeń elektronicznych.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że przedmiotem umowy z dnia 21 listopada 2024 r. pozostawał samochód marki [...] o numerze identyfikacyjnym VIN: [...] Jako wymagające wymiany lub naprawy wskazano hamulec i układ wydechowy (§ 2 lit. f umowy kupna - sprzedaży samochodu). Załączony do akt dowód z opinii techniczno - historycznej pojazdu, z ujawnioną datą badania pojazdu na dzień 14 stycznia 2025 r., w ustaleniach i we wnioskach końcowych stanowi:
"1. Przedstawiono do badania samochód w stanie adekwatnym do wieku. Powłoka lakierowa z lekkimi śladami rys oraz zabrudzeń. Tapicerka oraz poszycie foteli i kanapy wewnątrz pojazdu ze śladami eksploatacji, bez przetarć oraz rozpruć. Wyposażenie wnętrza w tym zestaw wskaźników oryginalny, kompletny.
- 2. Silnik czterosuwowy, czterocylindrowy, benzynowy kompletny. Układ wydechowy kompletny.
- 3. Skrzynia biegów manualna kompletna. Napęd na koła tylne.
- 4. Układ hamulcowy kompletny. Ogumienie w stanie dobrym.
- 5. Instalacja elektryczna kompletna.
- 6. W pojeździe nie stwierdzono zmian konstrukcyjnych oraz innych zmian naruszających oryginalność marki i modelu.
- 7. Zachowanie oryginalnych zespołów, części i elementów wyposażenia przekracza 75%.
Polskie Fiaty oraz FSO 125p są już dzisiaj rzadko spotykanymi samochodami, a w tak dobrym stanie zachowania jak opisywany egzemplarz należą do motoryzacyjnych rarytasów. Uwzględniając wynik badania zewnętrznego i dane identyfikacyjne pojazdu określa się, że przedstawiony w powyższym opisie techniczno - historycznym pojazd posiada cechy pojazdu zabytkowego i ma kolekcjonerski charakter."
Kolegium wskazało, że rzeczona opinia wydana została dnia 21 stycznia 2025 r. oraz że w kontekście powyższych ustaleń twierdzenie o braku podstaw do zakwalifikowania poddanego rejestracji pojazdu - w chwili jego nabycia - za samochód jawi się jako nieuzasadnione.
Organ odwoławczy dodał, że decyzją z dnia 21 lutego 2025 r. Zachodniopomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków w Szczecinie orzekł o włączeniu karty ewidencyjnej do wojewódzkiej ewidencji zabytków ruchomych techniki województwa zachodniopomorskiego, opracowaną dla pojazdu mechanicznego: samochód osobowy marki: [...] model/typ: [...]; rok produkcji: 1988, numer identyfikacyjny: [...]
W ocenie Kolegium jakkolwiek zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu co do zgodności z warunkami technicznymi pojazdu zabytkowego Nr [...]/zab [...] opatrzone zostało datą 21 sierpnia 2025 r., tak nie zmienia to faktu, iż przedmiotem nabycia umową z dnia 21 listopada 2024 r. pozostawał pojazd, a nie jak podnosi skarżący - karoseria.
Nie zgadzając się z decyzją Kolegium skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania administracyjnego oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 73aa ust. 1 pkt 1 oraz art. 2 pkt 67 p.r.d. Według skarżącego organ błędnie zakwalifikował nabytą w dniu 21 listopada 2024 r. karoserię pojazdu [...] jako pojazd. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego w postaci oświadczenia z dnia 23 października 2025 r., ewentualnie przesłuchanie świadka K. R. na okoliczność, że zakupiony w dniu 21 listopada 2024 r. pojazd nie był kompletny ani zdatny do przemieszczania się.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 120 w związku z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Taki wniosek złożył organ odwoławczy, zaś skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.
Zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę: 1) uchyla decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c);
- 2) stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach;
- 3) stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach. W przypadku zaś gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu.
Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola według powyższych kryteriów nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów prawa uzasadniającym uwzględnienie skargi.
Przedmiotem kontroli jest decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję Starosty nakładającą na skarżącego administracyjną karę pieniężną w wysokości 1000 zł za niedopełnienie obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy p.r.d. Stosownie do art. 73aa ust. 1 pkt 1 p.r.d. właściciel pojazdu jest obowiązany złożyć wniosek o jego rejestrację w terminie 30 dni od dnia nabycia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej. W przypadku niezłożenia wniosku o rejestrację pojazdu w tym terminie właściciel pojazdu podlega karze 500 zł (art. 140 mb ust. 1 p.r.d.), zaś w przypadku gdy termin ten przekroczy 180 dni kara wynosi 1000 zł (art. 140 mb ust. 5 pkt 1 p.r.d.).
Jak wynika z akt sprawy w dniu 21 listopada 2024 r., w miejscowości D., skarżący nabył pojazd marki marki [...] [...] o numerze identyfikacyjnym [...], natomiast wniosek o rejestrację tego pojazdu złożył w dniu 26 sierpnia 2025 r. Prawidłowo zatem organy obu instancji ustaliły, że skarżący wniosek o rejestrację pojazdu złożył po upływie 180 dni od daty jego nabycia, co w konsekwencji skutkowało nałożeniem administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 1000 zł, stosownie do art. 140 mb ust. 5 pkt 1 p.r.d.
Trafnie również uznały organy, że brak jest podstaw do uznania twierdzeń skarżącego, że nie nabył on pojazdu (była to karoseria). Z załączonej do wniosku o rejestrację umowy kupna – sprzedaży samochodu z dnia 21 listopada 2024 r. jednoznacznie wynika, że skarżący nabył pojazd marki [...] o numerze identyfikacyjnym VIN: [...] Jako wymagające wymiany lub naprawy wskazano hamulec i układ wydechowy (§ 2 lit. f tejże umowy). W ocenie Sądu nie jest miarodajne dla tej oceny późniejsze oświadczenie sprzedającego z dnia 23 października 2025 r., przedłożone przez skarżącego zarówno na etapie postępowania przed organem I instancji, postępowania odwoławczego jak i załączonego do skargi.
Odnosząc się do wniosku skarżącego dotyczącego przesłuchania świadka, należy wyjaśnić, że w świetle art. 106 § 3 p.p.s.a. jest on niedopuszczalny, bowiem w postępowaniu przed sądami administracyjnymi możliwe jest przeprowadzenie jedynie dowodu z dokumentu.
Podsumowując, zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, zaś organy prawidłowo go oceniły. Uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Decyzja nie narusza prawa materialnego.
Stwierdzając, że skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw Sąd oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.