Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny II SA/Sz 238/14 zwolnił skarżącą E.B. z kosztów sądowych.
Wyrokiem z dnia 8 stycznia 2015 r. Sąd oddalił skargę E.B. na decyzję Rektora Politechniki K. z dnia 2 kwietnia 2013 r. w przedmiocie stypendium doktoranckiego.
Odpis wyroku z uzasadnieniem został doręczony skarżącej w dniu 18 lutego 2015 r.
W dniu 4 marca 2015 r. skarżąca wniosła na urzędowym formularzu PPF o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego lub adwokata.
W dniu 19 marca 2015 r. do akt sprawy wpłynęła skarga kasacyjna od wyroku z dnia 8 stycznia 2015 r. sporządzona przez pełnomocnika radcę prawnego B.M. Do skargi dołączono pełnomocnictwo procesowe upoważniające ww. pełnomocnika do reprezentowania E.B. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie skargi kasacyjnej od wyroku WSA z dnia 8 stycznia 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Przedmiotem rozpoznania Sądu jest wniosek skarżącej o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika.
Stosownie do art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – zwanej dalej "P.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3).
Z kolei wedle art. 246 § 3 P.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym (zd. 1). Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 zd. 2).
Z regulacji prawnych dotyczących zastępstwa procesowego wykonywanego na zasadach prawa pomocy można wysnuć wniosek, że istotą prawa pomocy w zakresie przyznania z urzędu pełnomocnika jest nieodpłatne korzystanie strony z usług tego profesjonalnego pełnomocnika, wskutek przejęcia przez Sąd ciężaru kosztów związanych z tą reprezentacją. Z art. 246 § 3 P.p.s.a. wynika, że zatrudnianie lub pozostawanie przez stronę skarżącą, która wnioskuje o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, w stosunku prawnym z takim pełnomocnikiem (pochodzącym z wyboru adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym) stanowi przesłankę negatywną, wyłączającą przyznanie jej prawa pomocy w tym zakresie.
Sąd stwierdził, że skarżąca jest już reprezentowana przez pełnomocnika z wyboru - radcę prawnego B.M., któremu udzieliła pełnomocnictwa w dniu 18 marca 2015 r. do reprezentowania jej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie i który sporządził i wniósł w ustawowym terminie skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji z dnia 8 stycznia 2015 r. Tak więc na kolejnym etapie sprawy, po wyroku Sądu I instancji, skarżąca ma zapewnioną pomoc prawną wybranego przez siebie pełnomocnika, z którym nawiązała współpracę, czego dowodem jest przedłożone pełnomocnictwo procesowe. Skarżąca pozostaje w stosunku prawnym z pełnomocnikiem uprawnionym do odbioru korespondencji w Jej imieniu, a także do sporządzenia skargi kasacyjnej w jej imieniu i do reprezentowania jej na dalszym etapie postępowania sądowego w jej sprawie - pochodzącym z wyboru. Tym samym Sąd nie mógł przyznać jej prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
W rezultacie Sąd na podstawie art. 246 § 3 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie.