Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu wniosku strony, przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych ponad kwotę 200 zł. oraz ustanowił radcę prawnego.
Na podstawie powyższego pismem z dnia 13 marca 2012 r. Dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych wyznaczył na pełnomocnika J.R. – radcę prawnego K.S.
Wyrokiem z dnia 30 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę J.R. i zasądził na rzecz pełnomocnika K.S. kwotę 295,20 zł tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu.
Pismem z dnia 10 sierpnia 2012 r. pełnomocnik z urzędu sporządził skargę kasacyjną od ww. wyroku oddalającego skargę.
W skardze kasacyjnej wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego w wysokości 150% stawki minimalnej, oświadczając jednocześnie, że nie zostały one uiszczone ani w części ani w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2449/12 oddalił skargę kasacyjną. Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż jest ono przyznawane przez wojewódzkie sądy administracyjne.
W dniu 23 kwietnia 2014 r. pełnomocnik ponownie wystąpił z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia z tytułu świadczonej pomocy prawnej dla J.R., oświadczając, że nie zostało ono w całości ani w części uiszczone.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego w ramach prawa pomocy, określa – mające zastosowanie w sprawie z mocy art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490).
Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości – w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, jeżeli sprawę prowadził ten sam radca prawny w drugiej instancji wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, nie mniej niż 120 zł.
Biorąc pod uwagę, że stawka minimalna określona w pkt 2 § 14 w niniejszej sprawie wynosi 240 zł, stawka za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 120 zł. Stawkę tę zgodnie z § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23%).
Mając na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter przedmiotowej sprawy uznać należy, że przyznana kwota wynagrodzenia jest adekwatna do jego udziału w niniejszym postępowaniu.
W pozostałej części wniosek pełnomocnika podlega oddaleniu.
Pełnomocnik procesowy w skardze kasacyjnej wniósł o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 150% stawki minimalnej (karta 122).
Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że pełnomocnik z urzędu domagając się podwyższonego wynagrodzenia za czynności wykonane w ramach pomocy prawnej powinien swój wniosek uzasadnić, przedstawić argumenty świadczące o takim nakładzie pracy oraz charakterze sprawy, które usprawiedliwiałyby podwyższenie stawki przyznanego wynagrodzenia (S. Babiarz i inni, Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2009, s. 361).
W niniejszej sprawie działania podjęte przez radcę prawnego K.S. nie dają podstawy do zastosowania 150% stawki minimalnej, nie przekraczają bowiem granic zwykłej staranności pełnomocnika. Pełnomocnik nie przedstawił również żadnych argumentów, które usprawiedliwiałyby podwyższenie stawki przyznanego wynagrodzenia.
W tej sytuacji orzeczono jak w sentencji postanowienia.