Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2014 r. sygn. akt. II SA/Sz 1147/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę W.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 września 2014 r. w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu jako wniesioną do Sądu z uchybieniem ustawowego terminu. Odpis postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 31 grudnia 2014 r. W dniu 21 stycznia 2015 r. skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zwolnił skarżącego od kosztów sądowych i ustanowił adwokata. Pismem z dnia 9 marca 2015 r. wniesionym do Sądu w dniu 13 marca 2015 r. pełnomocnikiem skarżącego wyznaczony został adwokat Z.K. W dniu 23 marca 2015 r. upoważniony przez ww. adwokata aplikant adwokacki P.I. (pełnomocnictwo do zastępowania z dnia 22 marca 2015 r. – karta 55 akt sądowych) zapoznała się z aktami sprawy. W dniu 15 kwietnia 2015 r. (data nadania pisma) adwokat Z.K. złożył do akt sprawy wniosek o przywrócenie skarżącemu terminu do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Przedmiotem rozpoznania Sądu jest wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie do art. 87 § 1 P.p.s.a, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (87 § 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).
Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie (wraz z wnioskiem) czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu.
Jednym z warunków formalnych przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Zasadnicze znaczenie dla oceny prawidłowości rozpatrywanego wniosku jest okoliczność zachowania terminu do jego wniesienia w związku ze złożeniem tego wniosku przez ustanowionego w sprawie, w trybie prawa pomocy, pełnomocnika z urzędu.
W rozpatrywanej sprawie adwokat Z.K. podjął pierwsze czynności
- - jako wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącego (pismo z 9 marca 2015 r.) - w dniu 23 marca 2015 r. zapoznając się z aktami sprawy.
Należy mieć na względzie regulację art. 244 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którą ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa, a zatem już w momencie doręczenia takiego zawiadomienia pełnomocnik jest zarówno uprawniony jak i ma możliwość działania w imieniu strony skarżącej.
Podkreślenia wymaga, że adwokat jest osobą profesjonalnie świadczącą usługi prawne i w związku z tym powinien liczyć się z faktem, że pełnomocnik z urzędu może zostać wyznaczony praktycznie na każdym etapie postępowania sądowego, a więc również w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Powinien również liczyć się z faktem, że każde zaniedbanie pełnomocnika może wiązać się z negatywnymi konsekwencjami dla reprezentowanej strony. Pełnomocnik winien więc bez zbędnej zwłoki zapoznać się ze sprawą i podjąć określone, właściwe na danym jej etapie czynności procesowe.
Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie należało przyjąć, że przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia skargi ustała z dniem zapoznania się adwokata z aktami sprawy tj. w dniu 23 marca 2015 r. i od tego momentu rozpoczął swój bieg siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Dlatego też pełnomocnik mając względzie art. 87 § 1 P.p.s.a. winien był złożyć stosowny wniosek w terminie do 30 marca 2015 r., czego nie uczynił.
Stąd też wniosek pełnomocnika sporządzony w dniu 10 kwietnia 2015 r. i nadesłany do Sądu w dniu 15 kwietnia 2015 r. należało uznać za spóźniony.
Sąd zauważa przy tym, że w aktach sprawy znajduje się oświadczenie skarżącego z dnia 30 stycznia 2015 r. w którym neguje on skuteczność doręczenia mu zaskarżonej decyzji, które mogłoby być podstawą przedmiotowego wniosku, a poza tym w procedurze sądowej istnieje możliwość uzupełnienia braków formalnych wniosku np. w zakresie wskazania okoliczności uprawdopodabniających przyczynę uchybienia terminowi, jeśli pełnomocnik w czasie 7 dni nie mógłby wnieść kompletnego wniosku.
W myśl art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Dodać należy, iż w sytuacji spóźnienia wniosku o przywrócenie terminu bez znaczenia dla jego merytorycznego rozpoznania pozostają wskazane we wniosku okoliczności dotyczące przyczyn uchybienia terminu do wniesienia skargi.
W przedstawionych okolicznościach faktycznych i prawnych, na mocy art. 88 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.