Uzasadnienie
M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą przyznania zasiłku celowego na pokrycie wydatków mieszkaniowych.
W dniu [...] r. skarżący nadał w urzędzie pocztowym wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Uzasadniając wniosek wskazał, że jest osobą bezrobotną bez zasiłku, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i utrzymuje się wyłącznie z zasiłku z opieki społecznej w kwocie [...] zł, dlatego nie jest w stanie ponieść kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto wnioskodawcy nie stać na przyjazd do [...] na rozprawę.
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (§ 2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (§ 3).
W myśl art. 246 ww. ustawy prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wnioskujący o taką pomoc wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, natomiast w zakresie całkowitym – gdy wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i rodziny.
Przedmiotem sprawy, w której został złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy, jest zasiłek celowy. W tej sytuacji zastosowanie ma art. 239 pkt 1 lit. a powołanej wyżej ustawy, zgodnie z którym nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Wobec ustawowego zwolnienia skarżącego od ponoszenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie, brak jest możliwości przyznania prawa pomocy w tym zakresie na mocy orzeczenia referendarza sądowego.
Zgodnie z art. 262 p.p.s.a. przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Z oświadczenia wnioskodawcy oraz akt administracyjnych wynika, że skarżący jest osobą samotną, choruje przewlekle, nie pracuje i utrzymuje się wyłącznie ze świadczeń z pomocy społecznej. W tej sytuacji należy stwierdzić, że skarżący uprawdopodobnił w sposób dostateczny, iż znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie kosztów wynagrodzenia i wydatków radcy prawnego z własnych środków finansowych.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a należało orzec, jak w postanowieniu.