Uzasadnienie
Z. Z. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia r.,
Nr ustalającą na rzecz Spółki A środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu elektrowni wiatrowych "[...] " z infrastrukturą towarzyszącą oraz przyłączeniową, kablową linią elektroenergetyczną.
Jednocześnie w skardze, Z. Z. zwrócił się o wtrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, gdyż zawierają wiele uchybień. Podejmowanie w oparciu te decyzje, dalszych czynności w procesie inwestycyjnym, w szczególności rozpoczęcie robót budowlanych farmy wiatrowej i związanych z nią elementów infrastruktury w gminie B., wywoła – zdaniem skarżącego - trudne do odwrócenia skutki oraz wiązać się będzie z wysokim niebezpieczeństwem wyrządzenia niepowetowanych szkód dla wszystkich mieszkańców i środowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Stosownie do art. 61 § 3 zdanie pierwsze P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna stanowi inaczej. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Należy mieć także na względzie, że o możliwości przyznania ochrony, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., nie decyduje rodzaj aktu będącego przedmiotem skargi, ale to, czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w graniach sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem administracyjnym, w wyniku wstrzymania wykonania tego aktu, nastąpi ochrona strony, przed skutkami, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, sąd uznał, że skarżący nie wykazał, że wykonanie decyzji objętych skargą w sprawie o wydanie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, może wywołać następstwa, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Tego rodzaju konsekwencji nie wywołuje decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, decyzja ta nie powoduje bowiem powstania żadnych skutków w sferze interesu prawnego strony oraz nie nakłada nowych praw lub obowiązków, które podlegałyby wykonaniu.
Nie ma zatem żadnych podstaw w tej sprawie, by ocenę wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. odnosić, tak jak argumentuje skarżący do skutków, jakie mogą wyniknąć na etapie realizacji inwestycji (por. także postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 3139/13, opubl. w Lex nr 1420326). Twierdzenia skarżącego są zatem nietrafne. Wydanie decyzji środowiskowej organu nie wiąże się bowiem dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Decyzja ta nie wywołuje skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 286/12, opubl. w Lex nr 1138195).
Na podstawie skarżonej decyzji inwestor nie może rozpocząć jakichkolwiek robót budowlanych. Decyzja o pozwoleniu na budowę może być przedmiotem odrębnego postępowania przed sądami administracyjnymi, w ramach którego strony tego postępowania będą mogły domagać się wstrzymania jej wykonania.
W świetle powyższych rozważań, brak jest w tejże sprawie podstaw do wstrzymania wykonania decyzji objętych wnioskiem skarżącego.
Z tego względu, stosownie do art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec, jak na wstępie.