Uzasadnienie
Pismem z dnia 31 sierpnia 2018 r. P. Ł. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania.
Zarządzeniem z dnia 26 września 2018 r. Sąd wezwał skarżącego do nadesłania odpisu podpisanej skargi lub jej uwierzytelnionej kopii celem doręczenia uczestnikowi postępowania, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
W ww. terminie skarżący nadesłał pięć odpisów niepodpisanej skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) dalej zwanej ustawą, każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
W myśl art. 47 § 1 ustawy do pisma należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych.
Stosownie do treści art. 49 § 1 ustawy w przypadku, gdy pismo z powodu braków formalnych nie może otrzymać prawidłowego biegu, sąd zobowiązany jest wezwać stronę do ich usunięcia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
W myśl art. 58 § 1 pkt 3 ustawy sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W rozpatrywanej sprawie, strona skarżąca - prawidłowo zawiadomiona o konieczności uzupełnienia wskazanych w zarządzeniu z dnia 26 września 2018 r. braków formalnych skargi i pouczona o konsekwencjach ich nieuzupełnienia - nie usunęła tych braków w wyznaczonym przez Sąd terminie. Należy zauważyć, że skarżący wprawdzie nadesłał żądany odpis skargi, ale brak na nim jego podpisu.
Z uwagi na powyższe, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Rozstrzygając o zwrocie skarżącemu uiszczonego wpisu od skargi (pkt 2 sentencji orzeczenia), postanowiono zgodnie z przepisem art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy.