Uzasadnienie
Uzasadnienie
J. K. dołączonym do skargi wnioskiem o przyznanie prawa pomocy (złożonym na obowiązującym formularzu PPF) wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
W uzasadnieniu wskazał, iż nie stać go na poniesienie związanych z tym wydatków. Jest osobą bezrobotną, utrzymującą się wyłącznie ze świadczeń z pomocy społecznej (na dzień złożenia wniosku, tj. 18 lipca 2014 r. nie ma żadnych dochodów, gdyż kolejna decyzja w sprawie przyznania świadczenia uprawomocni się pod koniec miesiąca). Nadal w toku jest postępowanie o przyznanie mu renty.
Zamieszkuje sam, prowadząc jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jako posiadany majątek wykazał podstawowy sprzęt gospodarstwa domowego oraz zajmowany dom wraz z 16-arową działką i budynkiem gospodarczym, o nieuregulowanym stanie prawnym. Ze środków otrzymywanych z pomocy społecznej opłaca m.in. podatki – 50 zł., opłaty za wywóz śmieci – 9 zł. i gaz - ok. 70 zł., kupuje leki – 200 zł. (na leczenie okresowo otrzymuje oddzielne dofinansowanie). Ciąży na nim zadłużenie w wysokości 3 tys. zł.
Mając powyższe na uwadze stwierdzono, co następuje:
Wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata dotyczy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym i podlega analizie pod względem wykazania przez skarżącego braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania - art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Ocena sytuacji materialno – bytowej J. K., której głównym wyznacznikiem są uzyskiwane dochody i ponoszone wydatki oraz posiadane składniki majątkowe, nie nasuwa żadnych wątpliwości co do braku możliwości poniesienia związanych ze sprawą kosztów sądowych oraz ustanowienia zastępcy prawnego z wyboru. Związane jest to przede wszystkim ze źródłem jego dochodów, które w całości pochodzą ze środków pomocy społecznej (w dacie składania wniosku wręcz ich brakiem), a z których – z uwagi na ich wysokość - niemożliwe jest poczynienie jakichkolwiek oszczędności w celu chociażby częściowej partycypacji w kosztach postępowania.
Brak jest przy tym przesłanek mogących świadczyć o tym, że w najbliższym czasie możliwości płatnicze wnioskodawcy mogą ulec poprawie. Wobec długotrwałego pozostawania bez pracy i kłopotów ze zdrowiem, jego szanse na podjęcie pracy należy ocenić jako minimalne, a tym samym nie rokujące na uzyskanie zdolności do poniesienia kosztów postępowania związanych ze swoim udziałem w sprawie.
Powyższe przesądza o uznaniu zasadności wniosku skarżącego, co pozostaje w ścisłym związku z celem instytucji prawa pomocy, jakim jest zapewnienie osobie wnioskującej szeroko rozumianego prawa do sądu i możliwości skorzystania bez względu na sytuację materialną z wszystkich przysługujących jej jako stronie postępowania uprawnień.
Ubocznie należy zwrócić uwagę skarżącego na potrzebę dokonywania przez niego w przyszłości bardziej wnikliwej analizy co do zakresu wnioskowanego do przyznania prawa pomocy, jeżeli o takie zamierzałby się ubiegać inicjując kolejne sprawy sądowoadministracyjne (dotyczy to w szczególności każdorazowego wnioskowania oprócz zwolnienia od kosztów sądowych także o ustanowienie pełnomocnika, w sytuacji, gdy jego udział w sprawie nie jest niezbędny). Zgodnie z postanowieniem NSA z dnia 3 kwietnia 2009 r. I OZ 304/09, skarżący wszczynając dużą liczbę postępowań musi liczyć się z tym, że prowadzona przez niego działalność będzie wymagała ponoszenia związanych z tym wydatków (dotyczy to w szczególności tych, których poniesienie ze względu na okoliczności sprawy nie jest obligatoryjne).
Z podanych przyczyn, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.