Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargi E. P. i L. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nakazu rozbiórki zjazdu.
Następnie, uczestniczka postępowania R. B. złożyła wniosek o ustanowienie adwokata, który uwzględniony został postanowieniem referendarza sądowego z dnia 8 maja 2015 r. Na pełnomocnika strony Okręgowa Rada Adwokacka w [...] wyznaczyła adwokata P. F. (pismo z dnia 27 maja 2015 r.).
W dniu 26 czerwca 2015 r. adwokat P. F. złożył skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia, w której zawarł wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że nie zostały one pokryte w całości ani w części.
Wyznaczony dla strony pełnomocnik uprawniony jest do otrzymania wynagrodzenia w zamian za świadczoną na jej rzecz pomoc prawną według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynika to z brzmienia art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Kwestię zasad przyznawania powyższego wynagrodzenia reguluje aktualnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714). Stanowi ono w § 22, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Wedle § 24 tego aktu, wszedł on w życie 2 listopada 2016 r. Taką sama regulację przejściową zawiera § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801), które weszło w życie 1 stycznia 2016 r.
Postępowanie w drugiej instancji w niniejszej sprawie zostało zainicjowane skargą kasacyjną z dnia 26 czerwca 2015 r., zaś zakończone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2017 r. (sygn. akt II OSK 2116/15). Dlatego też do rozpoznania niniejszego wniosku zastosowano rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461), zwanego następnie "rozporządzeniem".
W świetle § 19 pkt 1 tego aktu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują m. in. _@KONopłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5. Stawką minimalną w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej jest 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Z kolei stawkę minimalną w postępowaniu przed sądami administracyjnej w pierwszej instancji w tzw. innej sprawie (tj. której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna oraz, która nie dotyczy skargi na postanowienie lub decyzję Urzędu Patentowego) stanowi kwota 240 zł (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia). Ze względu na to, że adwokat P. F. wyznaczony został jako pełnomocnik skarżącej już po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji przysługuje mu opłata w wysokości 75 % opłaty wynoszącej 240 zł, a zatem kwota 180 zł. Według § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłatę powyższą należy powiększyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Uwzględniwszy powyższe, przyznano pełnomocnikowi skarżącej R. B. adwokatowi P. F. kwotę 221,40 zł, obejmującą opłatę w wysokości 180 zł (wynikającą z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia) oraz kwotę podatku od towarów i usług – 41,40 zł.
O powyższym orzeczono na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 i art. 250 § 1 w zw. z § 22, § 24 rozporządzenia z 2016 r. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, pkt 2 lit. b rozporządzenia z 2002 r.